III SAB/Po 6/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 08 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ponownego rozpoznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego 1. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności; 2. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania rozstrzygnięcia; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z 17 czerwca 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta nie uznał za uzasadnione zarzutów zobowiązanego J. K. w sprawie egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Postanowieniem z 11 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższe postanowienie z 17 czerwca 2021 r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy wpłynęły do organu pierwszej instancji 15 października 2021 r. Pismem z 3 stycznia 2022 r. zobowiązany w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "K.p.a.", wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ponaglenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta sprawy w terminie. W dniu 12 stycznia 2022 r. zobowiązany, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w wydaniu postanowienia rozpatrującego zarzuty zobowiązanego wniesione w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, zarzucając naruszenie art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.p.a., wnosząc o: 1. wydanie stosownego aktu przez Prezydenta Miasta, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a."; 2. uwzględnienie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta i zobowiązanie go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania aktu w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Prezydenta Miasta w trybie autokontroli; 3. stwierdzenie, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); 4. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.); 5. przyznanie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 6. zasądzenia od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł i opłacił opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi wskazując, że przyczyną niezałatwienia sprawy w terminie były braki kadrowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest w części zasadna (pkt 1 sentencji wyroku), w części podlega oddaleniu (pkt 3 sentencji wyroku), a ponadto umorzono postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia (pkt 2 sentencji wyroku). Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został wydany, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Po uchyleniu przez organ odwoławczy postanowienia z 17 czerwca 2021 r. akta sprawy wpłynęły do organu pierwszej instancji 15 października 2021 r. Biorąc pod uwagę, że sprawa nie jest szczególnie skomplikowana i obowiązek organu załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.) i niezwłocznie (art. 35 § 2 K.p.a.) oraz w ciągu miesiąca w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 K.p.a.) należy przyjąć, że organ pierwszej instancji pozostawał w bezczynności od 16 listopada 2021 r. (następny dzień po upływie miesiąca od wpłynięcia do niego akt sprawy) do 13 stycznia 2022 r. (ostatni dzień przed wydaniem aktu), czyli niespełna dwa miesiące. Wobec niezałatwienia sprawy przez organ w terminie określonym w art. 35 K.p.a. skargę należało w tym zakresie uznać za zasadną i stwierdzić, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego J. K. w sprawie egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z wydaniem aktu 14 stycznia 2022 r. Sąd w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania rozstrzygnięcia. W pkt 3 sentencji wyroku Sąd - z uwagi na jedynie niespełna dwumiesięczną zwłokę w wydaniu aktu - oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. nie przyznał od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.) oraz nie stwierdził, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd nie ma obowiązku przyznania od organu na rzecz skarżącego wspomnianej sumy pieniężnej, a jedynie ma taką możliwość. W pkt 4 sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.