III SAB/Po 30/22

Dnia 4 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w przedmiocie aneksu do umowy o przyznanie pomocy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Z. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Z. W. pismem z 14 września 2022 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Wielkopolskiego Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Dyrektor WOR ARiMR lub organ) postępowania dotyczącego wniosku z 10 stycznia 2022 r. o aneks umowy z 13 marca 2020 r. nr [...] o przyznaniu pomocy, której przedmiotem było przywrócenie potencjału produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym, w którym wystąpiła klęska suszy. Zarzucił organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania poprzez nierozpoznanie ww. wniosku i wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, 3) stwierdzenie, że bezczynność przewlekłość, jakiej dopuścił się organ miała miejsce z rażącym naruszenie prawa, 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a., 5) zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. Równocześnie skarżący podniósł, że na wypadek uznania przez Sąd, że nie doszło do bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a z pisma organu z 10 sierpnia 2022 r. można odkodować rozstrzygnięcie, wnosi o potraktowanie niniejszego pisma jako skargi na stanowisko organu wyrażonej w ww. piśmie. W tym zakresie skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2422 ze zm., dalej: u.w.r.o.w.) poprzez naruszenie zasady praworządności. W tym też zakresie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi Z. W. wyjaśnił, że 13 marca 2020 r. zawarł z ARiMR ww. umowę, która następnie została zmieniona aneksem nr 1 z 13 marca 2020 r. odnośnie terminu złożenia wniosku o płatność. Pismem z 10 stycznia 2022 r. zwrócił się z wnioskiem o zawarcie kolejnego aneksu do umowy z uwagi na dokonany podział geodezyjny działki nr [...] objętej umową na dwie działki nr [...] i [...] i okoliczność, że pierwotnie w protokole klęskowym i umowie miejsce wystąpienia szkody i miejsce przywrócenia potencjału produkcji rolnej określono jako działka nr [...], a odtworzenie nasadzeń nastąpi na działce nr [...]. Podkreślił, że wnioskowane zmiany nie naruszą celów określonych w umowie, ani charakteru inwestycji. Skarżący podał, że wraz z wnioskiem złożył wniosek o płatność, do którego dołączył niezbędne dokumenty (faktura, szkółkarski dokument dostawy i zaświadczenie o prowadzeniu rachunku bankowego). Organ pismem z 28 stycznia 2022 r. poinformował o wydłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku, a następnie pismem z 14 kwietnia 2022 r. wezwał skarżącego do złożenia pisemnych wyjaśnień, co skarżący uczynił pismem z 5 maja 2022 r. Pismem z 10 sierpnia 2022 r. organ poinformował, że wniosek o zmianę umowy został pozostawiony bez rozpatrzenia/został rozpatrzony negatywnie, z indeksem nr 2 – "niepotrzebne skreślić", lecz organ nie skreślił żadnej z opcji. Skarżący wskazał, że z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że u.w.r.o.w. dopuszcza wniesienie ponaglenia, wniósł je pismem z 22 sierpnia 2022 r. Skarżący podniósł, iż kognicja sądu administracyjnego w ramach skargi na bezczynność lub przewlekłość organu obejmuje brak należytego zaangażowania organu w załatwienie indywidualnej sprawy na etapie poprzedzającym formalny upływ terminu do jej załatwienia. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. Ustawodawca przewiduje jako przesłankę złożenia skargi do sądu administracyjnego obok bezczynności organu również przewlekłość postępowania. Stan bezczynności organu polega na przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, zaś stan przewlekłości organu na braku podejmowania skutecznych działań na podstawie przepisów K.p.a. przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia. Tak regulacja art. 12 K.p.a., jak i regulacja szczególna – art. 24 u.w.r.o.w. wskazują, że rozpoznawanie spraw (w tym wypadku wniosku o aneks) powinno następować bezzwłocznie, w terminie nie dłuższym niż niezbędny do załatwienia sprawy. Organ zaś nie zajął stanowiska w sprawie, a uzasadnienie pisma z 10 sierpnia 2022 r. nie pozwala na odkodowanie takiego stanowiska, bowiem argumenty tam podniesione dotyczą wniosku o płatność, a nie wniosku o aneks. Organ błędnie przyjął, że odtworzenia potencjału produkcji (tj. nasadzenia drzew) skarżący dokonał w innym miejscu niż to, w którym wystąpiła szkoda. Miejsce wystąpienia szkody określa zaś protokół klęskowy, a miejsce inwestycji umowa, które posługują się jako wyznacznikiem lokalizacji nr działki [...]. Skarżący zaznaczył, że przedmiotowym aneksem chciał dokonać aktualizacji treści umowy tak, by odpowiadała zmienionemu stanowi faktycznemu. Odtworzenie miało nastąpić na działce nr [...], która stanowi fragment dawnej działki nr [...] i nie zawiera jakichkolwiek obszarów, które by wcześniej nie wchodziły w skład działki nr [...]. Brak był więc ryzyka, że podpisanie aneksu spowoduje zezwolenie na realizację operacji w innym miejscu, niż wskazanym w umowie. Nadto skarżący wskazał, że organ błędnie uznał, iż skarżący usunął nasadzenia wieloletnich drzew owocowych, które nie zostały zakwalifikowane jako straty w protokole z szacowania strat z 2018 r. Ów protokół nie zawiera bowiem informacji, w którym miejscu działki wystąpiła szkoda, a jedynie wskazuje, że miała ona miejsca na działce nr [...]. Organ uznał też, że skarżący zobowiązany był wykonać nasadzenia w miejscu określonym mapą sytuacyjną, lecz nie jest jasne o jaką mapę chodzi, bowiem umowa nie posługuje się tym pojęciem w zakresie indywidualizacji miejsca wystąpienia szkody i miejsca odtworzenia nasadzeń. W rezultacie organ "nie wyraził zgody na przeniesienie lokalizacji straty w inne części działki" abstrahując od faktu, że nie może ani takiej zgody wyrazić, ani jej odmówić, albowiem "lokalizacja straty" jest elementem stanu faktycznego, na który ani organ ani beneficjent nie mają wpływu. Co najwyżej organ może wyrazić zgodę lub nie na zmianę lokalizacji inwestycji, choć i to nie przystaje do wniosku o aneks, w którym skarżący żądał jedynie zmiany nr ewid. działki. Skarżący odnosząc się do zarzutu ewentualnego podkreślił, że pismo organu z 10 sierpnia 2022 r. nie spełnia wymogów uzasadnienia podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia, a zobowiązała organ do tego - na podstawie art. 27 u.w.r.o.w. zasada praworządności. W odpowiedzi Dyrektor WOR ARiMR wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a. wskazując, że zgodnie z art. 34 ust. 2 u.w.r.o.w. w sprawach o przyznanie przedmiotowego rodzaju pomocy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skargi i wniosków, o ile przepisy nie stanowią inaczej. W związku z tym art. 37 K.p.a. stanowiący o ponagleniu nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zatem nie ma też podstaw do skutecznego złożenia skargi do Sądu na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skargę należy uznać więc za niedopuszczalną. Nadto organ wskazał, że stroną umów o przyznanie tego rodzaju pomocy jest ARiMR z siedzibą w W. reprezentowana przez Prezesa ARiMR. Prezes zaś udziela pełnomocnictwa pracownikom Biur Wsparcia Inwestycyjnego oddziałów regionalnych ARiMR do zawierania umów, podejmowania rozstrzygnięć i udzielania informacji wnioskodawcom w sprawach o przyznanie ww. pomocy. Nie ma więc podstaw faktycznych i prawnych do kierowania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora WOR ARiMR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę w niniejszej sprawie jako niedopuszczalną należało odrzucić. Przed przystąpieniem do oceny dopuszczalności wniesionej przez Z. W. skargi wymaga wyjaśnienia jaki jest jej przedmiot. Skarżący w piśmie z 14 września 2022 r. podał, że wnosi skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora WOR ARiMR postępowania dotyczącego wniosku z 10 stycznia 2022 r. o aneks umowy z 13 marca 2020 r. o przyznaniu pomocy, której przedmiotem było przywrócenie potencjału produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym, w którym wystąpiła klęska suszy. Równocześnie z ostrożności procesowej wskazał, że na wypadek uznania przez Sąd, że nie doszło do bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a z pisma organu z 10 sierpnia 2022 r. można odkodować rozstrzygnięcie, wnosi o potraktowanie niniejszego pisma jako skargi na stanowisko organu wyrażonej w ww. piśmie. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż w tej samej sprawie nie można łączyć skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania ze skargą na akt (pismo) organu wydany w tym samym zakresie co zarzucana organowi bezczynność i przewlekłość. Przepisy art. 3 § 2 P.p.s.a. wyraźnie rozłącznie w pkt 1-9 określają, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 37/15, uznał art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 i 1370), 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przepisu powyższego wynika, że skarżący osobno uprawniony jest wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a.) oraz skargę na inne rozstrzygnięcia organów, o których mowa w pkt 1-4 omawianego przepisu. Jeżeli więc przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wykluczone jest, by Sąd – w przypadku nieuwzględnienia skargi w tym przedmiocie – przystąpił w tej samej sprawie do rozpoznania skargi na akt (pismo) organu, w tym wypadku pismo Dyrektora WOR ARiMR z 10 sierpnia 2022 r. Takie alternatywne sformułowanie żądania skargi jest wadliwe (por. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2546/14, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na internetowej bazie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd w niniejszej sprawie rozpoznał skargę Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora WOR ARiMR postępowania dotyczącego wniosku z 10 stycznia 2022 r. o aneks ww. umowy o przyznaniu pomocy w przedmiocie przywrócenia potencjału produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym, w którym wystąpiła klęska suszy. Wymaga wyjaśnienia, że obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek prowadzących do odrzucenia skargi. Katalog tych przesłanek określa art. 58 § 1 P.p.s.a. Są nimi: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie do jej wniesienia (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej jednej ze stron lub brak zdolności procesowej skarżącego, gdy nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5), stosownie do wymagań przepisu szczególnego brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 (pkt 5a), niedopuszczalność wniesienia skargi z innych przyczyn (pkt 6). W ocenie Sądu niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, o której mowa w ww. 3 § 2 P.p.s.a. Na gruncie powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a. nie sposób uznać, by dopuszczalna była skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sytuacji, gdy żaden przepis prawa materialnego nie nakłada nań obowiązku wydania decyzji administracyjnej, postanowienia w administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, czy postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, względnie wydania innego niż wyżej określone aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Cechą charakterystyczną wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. rodzajów działań, jakie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej jest to, że stanowią one różne formy władczej działalności administracji, a więc takiej działalności, która opiera się na nierównorzędności pozycji stron i prowadzi do ukształtowania przez organ administracji sytuacji prawnej adresata tych działań w sposób jednostronny (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 535/10). Normatywną podstawę przyznania pomocy objętej umową skarżącego z ARiMR z 13 marca 2020 r. stanowią przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (pełną nazwę i publikator podano wyżej, dalej: u.w.r.o.w.). Umowa zawarta przez skarżącego z ARiMR dnia 13 marca 2020 r. dotyczy pomocy w celu przywróceniu potencjału produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym, w którym wystąpiła klęska suszy, a zatem pomocy określonej w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b) u.w.r.o.w. Ów przepis stanowi, że program jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje działania i poddziałania - przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku klęsk żywiołowych i katastrof oraz wprowadzanie odpowiednich środków zapobiegawczych - wsparcie inwestycji w odtwarzanie gruntów rolnych i przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku klęsk żywiołowych, niekorzystnych zjawisk klimatycznych i katastrof. Zgodnie z art. 34 ust. 1 u.w.ro.w. pomoc w ramach działań i poddziałań, o których mowa m.in. w art. 3 ust. 1 pkt 5 jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. W myśl art. 34 ust. 2 u.w.r.o.w. do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa m.in. w art. 3 ust. 1 pkt 5, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające, nie stosuje się przepisów K.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1-2a stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 35 ust. 1 u.w.ro.w. w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach: 1) działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4 i 5, pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, 2) działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, agencja płatnicza informuje podmiot, którego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza - w formie pisemnej o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie przepis art. 35 ust. 2 u.w.r.o.w. określa, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy oraz podmiotowi, którego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza, przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na tle powyższych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w pierwszym etapie właściwa instytucja bada czy spełnione są warunki do przyznania wnioskowanej pomocy. Jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków przyznania pomocy w ramach ww. działań i poddziałań podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn odmowy (art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w.). Instytucja odmawia w ten sposób zawarcia umowy, na podstawie której przyznanoby pomoc finansową (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II GSK 4226/16). W przypadku, o którym mowa w art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w., podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast w przypadku, gdy instytucja wdrażająca działanie uzna, że wnioskodawca spełnia warunki do przyznania pomocy finansowej, zawierana jest umowa cywilnoprawna przyznania beneficjentowi pomocy finansowej. Postępowanie o przyznanie przedmiotowej pomocy przechodzi wówczas do drugiego etapu (por. post. NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2149/14). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem skarżący zawarł z ARiMR umowę z 13 marca 2020 r. o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b) u.w.r.o.w. To regulacje tejże umowy szczegółowo określają, w jakich sytuacjach mowa może zostać zmieniona (§ 14). Równocześnie zapis § 19 ab initio umowy określa, że wszystkie spory pomiędzy Agencją a Beneficjentem rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Agencji. Z powyższego wynika, że w momencie zawarcia umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej etap postępowania administracyjnego i (ewentualnie) sądowoadministracyjnego został zamknięty. W związku z powyższym, po zawarciu umowy cywilnoprawnej, wszelkie wnioski o płatność oraz pisma organu kierowane, stosownie do zapisów umowy, do beneficjenta, następują w wykonaniu umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej, a wszelkie roszczenia z tym związane są rozstrzygane przez sąd powszechny (por. postanowienie NSA z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 682/21). W związku z powyższym stwierdzić należy, że na gruncie przepisów u.w.r.o.w. oraz przepisów P.p.s.a. niedopuszczalna jest skarga beneficjenta pomocy udzielonej na podstawie art. 34 ust. 1 u.w.r.o.w. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ARiMR w zakresie roszczenia (wniosku) beneficjenta o zmianę tejże umowy. Kwestia dopuszczalności zmiany tego rodzaju umowy nie stanowi czynności władczej organu administracji publicznej, lecz jest to czynność umowna, o charakterze cywilnoprawnym, do rozstrzygnięcia której właściwy jest sąd powszechny. W tym stanie sprawy, skoro niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało odrzucić, o czym Sąd orzekł, jak w pkt 1. sentencji postanowienia. Sąd kierując się normą określoną w art. 232 § § 1 pkt 1 zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od odrzucanej skargi. O powyższym orzeczono w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.