III SAB/Lu 4/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego - w zakresie wniosku K. B. z 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w zakresie wniosku K. B. z 19 kwietnia 2017 r.

Postanowieniem z 12 maja 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla strony adwokata P. S. (pismo z 24 maja 2016 r.). Wyznaczony pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, złożył 30 czerwca 2016 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 17 lutego 2016 r., odrzucającego skargę strony. Natomiast skarżąca pismem z 13 czerwca 2016 r., następnie uzupełnionym 5 lipca 2016 r. złożyła od postanowienia z 12 maja 2016 r. sprzeciw domagając się zobowiązania Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] do wyznaczenia dla niej adwokata w osobie D. P. Postanowieniem z 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie z 12 maja 2016 r. o przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem sporządzonym 18 kwietnia 2017 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 19 kwietnia 2017 r.), skarżąca wniosła o "rozpoznanie" postanowień z 12 maja 2016 r. i 10 sierpnia 2016 r. i ich uchylenie lub zmianę poprzez umieszczenie w nich informacji, że domagała się ustanowienia adwokata w osobie D. P. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: W ocenie referendarza wniosek skarżącej z 19 kwietnia 2017 r. należy potraktować jako wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Jak bowiem wskazuje treść wniosku, skarżąca w istocie domaga się ustanowienia dla niej konkretnego pełnomocnika w osobie adwokata D. P. Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem referendarza w sprawie zachodzi przesłanka uprawniająca do umorzenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, ponieważ rozpoznanie wniosku skarżącej z 19 kwietnia 2017 r. stało się zbędne. Podnieść należy, że postanowienie z 12 maja 2016 r. o ustanowieniu dla strony skarżącej adwokata stało się prawomocne w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie postanowienia z 10 sierpnia 2016 r. utrzymującego w mocy postanowienie z 12 maja 2016 r. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). W stosunku do strony, której przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, działanie Sądu sprowadza się do wystąpienia do organu właściwej korporacji prawniczej o wyznaczenie dla strony pełnomocnika z urzędu. Jeżeli wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony, bądź strona ma zastrzeżenia do sposobu reprezentowania jej interesów przez wyznaczonego pełnomocnika, może zwrócić się do organu samorządu zawodowego – okręgowej rady adwokackiej, o jego zmianę. Natomiast Sąd (referendarz sądowy), nie może uwzględnić kolejnego wniosku o ustanowienie adwokata, ponieważ uprawnienie strony zostało w tym zakresie zrealizowane. Wydanie postanowienia z 12 maja 2016 r. przyznającego stronie prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata ma zatem ten skutek, że rozpoznanie ponownego wniosku w zakresie ustanowienia adwokata stało się zbędne. Z tych względów oraz na podstawie art. 249a w zw. z art. 167a § 1, art. 170 i art. 258 § 1 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.