III SAB/Lu 29/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SAB/Lu 29/25 ze skargi Z. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 19 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Lu 29/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2026 r. Z. K. (dalej jako "skarżący") wniósł o wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SAB/Lu 29/25. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271-273 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów: można żądać wznowienia postępowania sądowego: z powodu nieważności (przesłanki określone w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie i gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 1 i § 2a p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Z art. 273 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Podstawę wznowienia powinna wykazać strona w skardze o wznowienie postępowania, przy czym samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie jest wystarczające i w takiej sytuacji skarga o wznowienie podlega odrzuceniu (vide postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11 czy postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 849/12 oraz orzeczenia tam powołane). Również w przypadku, gdy już z samego uzasadnienia skargi wynika, że wskazana podstawa nie zachodzi, skarga o wznowienie podlega odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej przesłance. Wskazana w art. 273 pkt 3 p.p.s.a. podstawa wznowienia nie mogła mieć miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący w istocie zarzuca, że wyrok z dnia 19 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Lu 29/25 wydany został z naruszeniem prawa i nie ma uzasadnienia, aby pozostawał w obrocie prawnym w związku z prawomocnym wyrokiem w sprawie sygn. akt III SA/Lu 546/25. W orzecznictwie akcentuje się, że "podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które dotyczy tego samego stosunku prawnego. Musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość materii i stron, tj. innymi słowy tożsamość przedmiotowo-podmiotowa, danego postępowania" (vide wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 281/12). Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym – o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku. Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej (vide postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13). Musi być ponadto prawomocne zanim "zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda" (vide postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1355/07). Konsekwencją zasadności skargi o wznowienie postępowania może być potrzeba uchylenia z urzędu nie tylko orzeczenia, w stosunku, do którego skargę wniesiono, ale także innych prawomocnych orzeczeń w granicach tej samej sprawy (vide wyrok NSA z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 535/09). Przedmiotem skargi w sprawie III SAB/Lu 29/25 była bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w toku służby w Policji w latach 2006-2017 czas wolny. Wyrokiem z dnia 19 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na bezczynność. Natomiast przedmiotem zaskarżenia w sprawie III SA/Lu 546/25, na którą wskazuje skarżący, była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr [...] w sprawie odmowy skarżącemu przyznania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. W tej sprawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 28 sierpnia 2025 r. oraz decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 29 lipca 2025 r., nr [...]. Przedmiot orzeczenia zapadłego w sprawie III SAB/Lu 29/25 oraz orzeczenia zapadłego w sprawie III SA/Lu 546/25 nie jest tożsamy, nie można więc mówić o tej samej sprawie w myśl art. 273 § 3 p.p.s.a. W związku zatem z niewykazaniem przez skarżącego podstaw wznowienia skarga podlegała odrzucenia stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a.