III SAB/Lu 21/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. i M. B. na przewlekłość postępowania Wójta Gminy C. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skarżący L. B. i M. B. w piśmie z dnia 3 października 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] września 2020 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2020 r (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Jednocześnie zarzucili również Wójtowi Gminy C. przewlekłe prowadzenie postępowania, co potraktowane zostało jako wniesienie skargi także na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o je odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia, to jest niewniesienia ponaglenia zgodnie z art. 37 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga rzecz podstawowa, a mianowicie to, że kwestia dopuszczalności skargi zawsze stanowi warunek jej merytorycznego procedowania, bowiem niespełnienie przez skargę tego warunku stanowi nieusuwalną procesową przeszkodę merytorycznej oceny zasadności skargi i w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy C. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z przywołanych przepisów wynika więc, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stwierdzenie natomiast braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia o charakterze przedmiotowym, uniemożliwia nadanie skardze biegu i jej merytoryczne rozpoznanie, co skutkuje jej odrzuceniem. W niniejszej sprawie skarga L. B. i M. B. dotyczyła przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy C. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie O., to jest nr [...] stanowiącej własność A. M. D. oraz nr [...] stanowiącej własność L. A. i M. małż. B.. Z administracyjnych akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]), którą organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia wskazanych nieruchomości i przekazał sprawę do rozpoznania właściwemu sądowi powszechnemu (Sądowi Rejonowemu w J. L.). Oznacza to, że rozpoznawana przez Wójta Gminy C. sprawa w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości została już w administracyjnym toku instancji zakończona decyzją ostateczną i dopiero na takim etapie postępowania skarżący wywiedli skargę na przewlekłe jego prowadzenie przez organ pierwszej instancji. Tymczasem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Według powołanego przepisu, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wprawdzie wskazana uchwała została wydana w sprawie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jednakże z uwagi na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania, uzasadnione jest – co do zasady – zastosowanie zawartego w tej uchwale poglądu także do oceny skargi na przewlekłość prowadzonego postępowania wniesionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, to jest po zakończeniu postępowania, którego dotyczyła wniesiona do sądu skarga co do istoty sprawy (rozgraniczenia). Mając powyższe rozważania na względzie stwierdzić należało, że skoro skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy C. została wniesiona przez skarżących już po wydaniu przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Z. w dniu [...] września 2019 r. decyzji ostatecznej w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, czyli już po zakończeniu tego postępowania administracyjnego, to niedopuszczalne było merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłość prowadzenia tego postępowania przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem skarga jest w takich warunkach niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w postanowieniu.