III SAB/Lu 14/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącym wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. M. Ł. i M. Ł. (dalej jako skarżący) wnieśli skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis art. 52 p.p.s.a. we wskazanym wyżej brzmieniu stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), dalej jako "ustawa nowelizująca", co miało miejscu w dniu 1 czerwca 2017 r. W sprawach ze skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania administracyjnego spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia jest równoznaczne ze złożeniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. Regulację art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. wskazanym wyżej brzmieniu stosuje się do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli przed dniem 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego został wyczerpany tryb wskazany w art. 37 § 1 k.p.a., poprzez nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz dowodu jego nadania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 4 września 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie usunęli braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, nie nadesłali wezwania do usunięcia naruszenia i tym samym nie wykazali, że wyczerpali środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Z tych względów, skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.