III SAB/Lu 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Skarga w rozpoznawanej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta polegającej na nierozpoznaniu wniosku S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca") z dnia 16 listopada 2016 r. o złożenie przez Prezydenta Miasta do właściwego sądu rejonowego wniosku o przepadek pojazdu marki Hyundai Pony, nr rej [...], nr VIN [...] na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym. Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 17 ust. 2 z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), dalej jako "ustawa nowelizująca", przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, czyli ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca weszła zaś w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). W związku z tym, że wniosek skarżącej oraz bezczynność Prezydenta Miasta miały miejsce przed wejściem w życie przepisów p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, zastosowanie miały przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Z przywołanego wyżej przepisu art. 52 § 4 p.p.s.a. wynika, że skarżąca przed złożeniem skargi do sądu zobowiązana była wezwać Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącej w administracyjnym toku instancji, nie został spełniony. Skoro skarżąca przed złożeniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. nie wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, to stanowiło to o niedopuszczalności skargi. Nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, że Prezydent Miasta był wezwany do usunięcia naruszenia prawa pismami z dnia 14 września 2016 r. i 16 listopada 2016 r. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 14 września 2016 r. wydał postanowienie z dnia [...]października 2016 r., nr [...] od odmowie przyznania wynagrodzenia spółce S. za przechowywanie pojazdu marki Hyundai Pony w wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym. Brak rozpoznania wniosku z dnia 16 listopada 2016 r. jest powodem zaś złożenia przez skarżącą skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w niniejszej sprawie. Powyższe pismo nie jest zatem wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 § 3 p.p.s.a.