III SAB/Łd 76/17

Dnia 2 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2017 roku sygn. III SAB/Łd 76/17 zawieszające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi A.P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby p o s t a n a w i a: 1. na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. kwotę 100,- (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia, zaksięgowaną w dniu 4 stycznia 2018 roku pod pozycją 31. D.Cz.

W dniu [...] starszy aspirant A.P. otrzymała od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycję z dnia [...], określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w Ł. Jako podstawę prawną przedłożonej propozycji organ wskazał art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.; dalej: ustawa). W skardze A.P. wniosła o uznanie przez Sąd, że w/w propozycja pracy jest w swej istocie decyzją administracyjną o zwolnieniu ze służby i wniosła o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie postępowania ze złożonym odwołaniem i nakazanie organowi stosownych działań tj. nakazania przekazania odwołania do Szefa KAS. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, jako nieuprawnionej w przedstawionym stanie faktycznym. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych w sprawach III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 oraz II SA/Sz 876/17. Zdaniem Sądu wyżej wymienione postępowania prowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mają wpływ na rozpoznawaną sprawę w zakresie ustalenia charakteru przedstawianej funkcjonariuszom propozycji pracy, i co się z tym wiąże dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: 1. błędną wykładnię art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a., przez przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego skargi kasacyjnej zarejestrowanej pod sygn. akt I OSK 2587/17 (do dnia dzisiejszego nierozpoznanej), od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. II SA/Sz 876/17, w którym Sąd odrzucił skargę innego funkcjonariusza celnego na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. w przedmiocie odwołania od propozycji zatrudnienia, w sytuacji gdy postępowanie kasacyjne wskazane przez sąd w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie zawieszenia dotyczy innej osoby, a rozstrzygnięcie, choć zapadnie w tym samym stanie prawnym, nie będzie miało bezpośredniego wpływu na rozpoznanie skargi złożonej w niniejszym postępowaniu, 2. błędną wykładnię art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a., przez przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest tożsame pod względem faktycznym i prawnym ze sprawą zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 876/17 oraz, że dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne w powyższym zakresie jest rozbieżne, 3. błędne zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie i przyjęcie, że kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom Służby Celnej w Ł. stanowi podstawę do zawieszenia postępowania, podczas gdy inne postępowanie sądowe należy rozumieć wąsko i przyjmować, że nie dotyczy ono innego postępowania toczącego się w sprawie tego samego rodzaju. Nadto w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17, nie zachodzi tożsamość podmiotowa, bowiem skargi kasacyjne wywiedzione zostały przez inne osoby, niż skarżąca. Zatem brak jest związku tej sprawy ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17; 4. błędną wykładnię art. 171 i 190 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że Sąd I instancji będzie związany poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w innej sprawie, nawet wówczas, gdy obie sprawy zaistniały w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. 5. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia zależności pomiędzy sprawą zawisłą przed WSA, a sprawami o sygn. akt I OSK 2587/17, sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 oraz brak uzasadnienia w zakresie twierdzenia sądu o rozbieżności w dotychczasowym orzecznictwie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia odczytanie sposobu rozumowania sądu I instancji. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j. ze zm.) dalej p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi bowiem na podniesione w treści złożonego zażalenia okoliczności, uznać należało, że przemawiają za jego uwzględnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/62) przyjął, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego zażalenie jest oczywiście uzasadnione i podlegało uwzględnieniu. Na marginesie zważyć należy, że w sprawach o sygn. I OSK 2587/17 i I OSK 2772/17 Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienia oddalające skargi kasacyjne. Na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu postanowienia. Podstawę zwrotu wpisu od zażalenia stanowił art. 225 p.p.s.a. D.Cz.