III SAB/Łd 23/26

Dnia 22 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego Z. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 10 lutego 2026 roku pod poz. 581.

9 kwietnia 2024 r. do Wojewody Wielkopolskiego wpłynął, wniesiony 5 kwietnia 2024 r., wniosek Z. J. z 26 marca 2024 r., obywatela Uzbekistanu, o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. We wniosku tym skarżący jako miejsce pobytu wskazał P., ul. [...] m [...], a jako cel pobytu – wykonywanie pracy. 25 września 2024 r. Wojewoda Wielkopolski stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał wniosek zgodnie z właściwością do Wojewody Łódzkiego wobec ustalenia na podstawie systemu informatycznego POBYT, że skarżący 9 kwietnia 2024 r. złożył wniosek do Wojewody Łódzkiego, a zgodnie z informacją zamieszczoną w tym wniosku mieszka w Ł. przy ul. [...]. Pismem z 25 listopada 2024 r. Wojewoda Łódzki wezwał skarżącego do: złożenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej (pobyt i praca) pod rygorem zwrotu wniosku; stawienia się 8 stycznia 2025 r. o godz. 13.30 celem złożenia odcisków linii papilarnych pod rygorem odmowy wszczęcia postępowania; usunięcia braków formalnych wniosku we wskazanym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez złożenie załącznika nr 1 do wniosku podpisanego przez pracodawcę na stronie 6 (czytelnie, pełnym imieniem i nazwiskiem), w przypadku reprezentowania pracodawcy – do dostarczenia oryginału stosownego upoważnienia, uzupełnienia przez pracodawcę na stronie 4 załącznika nr 1 – oświadczenia podmiotu powierzającego wykonywanie pracy dotyczącego karalności; okazania ważnego dokumentu podróży. Wezwanie to zostało wysłane 26 listopada 2024 r. na adres: [...] Ł., ul. [...]. Po awizowaniu przez doręczyciela 29 listopada 2024 r. i 9 grudnia 2024 r. zostało zwrócone nadawcy – Wojewodzie Łódzkiemu 16 grudnia 2024 r. z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie. Nie uzupełnił braków formalnych. Nie złożył odcisków linii papilarnych. Nie przedstawił potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 26 sierpnia 2025 r., nr SC-I.6151.7208.2024 Wojewoda Łódzki zwrócił skarżącemu wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W postanowieniu tym zawarte było pouczenie o tym, że stronie przysługuje na nie zażalenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Łódzkiego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Postanowienie to zostało wysłane 5 września 2025 r. na adres: [...] Ł., ul. [...]. Po awizowaniu przez doręczyciela 22 i 30 września 2024 r. zostało zwrócone nadawcy – Wojewodzie Łódzkiemu 7 października 2025 r. z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie. 16 września 2025 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o udostępnienie akt sprawy. 29 października 2025 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o prawidłowe doręczenie wezwania z 25 listopada 2024 r. na adres pełnomocnika. Pełnomocnik podniósł, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżący wskazał adres zamieszkania [...] P., ul. [...] m [...]. Według pełnomocnika doszło do nieskutecznego doręczenia wezwania z 25 listopada 2024 r. W piśmie z 18 grudnia 2025 r. organ administracji wyjaśnił, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych z 25 listopada 2024 r. zostało prawidłowo doręczone 6 października 2025 r. w trybie art. 44 k.p.a. na ostatni adres będący w posiadaniu organu. 4 lutego 2026 r. skarżący wniósł ponaglenie na działanie organu do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. 11 lutego 2026 r. Z. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w sprawie rozpatrzenia wniosku cudzoziemca w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do podjęcia postępowania i doręczenia wezwania w określonym terminie, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 44 k.p.a. poprzez brak skutecznego doręczenia "decyzji administracyjnej datowanej na 26 lutego 2019 r."; 2. przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącego do organów władzy państwowej, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. przepisów postępowania, tj. art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 12 k.p.a. poprzez brak doręczenia rozstrzygnięcia sprawy w terminie i naruszenie tym samym zasady szybkości postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wezwanie z 25 listopada 2024 r. zostało skierowane na adres widniejący w systemie POBYT, który to adres nigdy nie był deklarowany przez cudzoziemca w toku postępowania jako adres jego zamieszkania. Jeżeli organ powziął wątpliwości co do rzeczywistego adresu zamieszkania skarżącego, powinien powziąć kroki, aby te wątpliwości usunąć. W formularzu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec wskazał swój numer telefonu i adres e-mail. Organ nie podjął jednak próby kontaktu. Wojewoda Łódzki w sposób nieprawidłowy zakwalifikował opłatę skarbową od wniosku o pobyt czasowy jako opłatę podpadająca pod art. 261 k.p.a., podczas gdy zakwalifikowanie opłaty od wniosku przez ustawodawcę jako opłaty skarbowej w trybie ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej wyłącza ją z reżimu ustawy Kodeks postępowania administracyjnego na rzecz ustawy Ordynacja podatkowa, co uniemożliwia zastosowanie Wojewodzie Łódzkiemu sankcji z art. 261 § 2 k.p.a. Pismem z 18 lutego 2026 r. organ administracji zawiadomił skarżącego o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że wezwanie z 25 listopada 2024 r. zostało skierowane na ostatni znany organowi adres zamieszkania cudzoziemca w Polsce, który został przez niego podany w analogicznym postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i odnotowany w ogólnopolskim systemie rejestracji pobytu cudzoziemców "Pobyt" na podstawie informacji wskazanych we wniosku skarżącego. Nie ma podstaw do uznania, że w sprawie doszło do bezczynności organu. Sprawa z wniosku skarżącego z 9 kwietnia 2024 r., o którym mowa w skardze, została zakończona zwrotem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jednocześnie od 13 grudnia 2024 r. (doręczenie wezwania z 25 listopada 2024 r.) do 26 sierpnia 2025 r. (wydanie postanowienia o zwrocie wniosku) cudzoziemiec nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia statusu swojej sprawy. Sprawa została zakończona. Zarówno zwrot wniosku jak i pozostawienie go bez rozpoznania wywołują ten sam skutek – wniosek nie może być dalej procedowany. Opłata w wysokości 440 zł z tytułu udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znajduje się w załączniku do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 115 ze zm.), w części III Wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji) kolumna 2b. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłacie skarbowej obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje: od wydania zezwolenia (pozwolenia, koncesji) – z chwilą złożenia wniosku o wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Wobec powyższego wezwanie do potwierdzenia w pierwszej kolejności uiszczenia opłaty skarbowej było zasadne. Brak opłaty skarbowej spowodował zwrot wniosku zgodnie z art. 261 § 2 k.p.a. Niezależnie od powyższego wniosek skarżącego kwalifikował się również do odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na niezłożenie odcisków linii papilarnych i pozostawienie bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie, co spowodowało, że nie jest on skuteczny z mocy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Zakres kognicji sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2-3 w związku z art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.) wyznaczając przedmiot kontroli sprawowanej nad administracją publiczną. Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Badaniu sądu podlega więc na początku istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynność, przewlekłe prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Jak stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1–4 zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast w świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. dopuszczalna jest skarga na bezczynność w sprawach dotyczących tych "innych aktów lub czynności", co do których w pkt 4 in fine została wyłączona dopuszczalność skargi. Przepis art. 3 § 2 pkt 9 został dodany do art. 3 § 2 p.p.s.a. na mocy art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), powoływanej dalej jako "ustawa nowelizująca", w związku ze zmianą brzmienia pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a. i obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej (druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja) wyjaśniono, że celem zmiany, o której mowa, jest wykluczenie zaskarżania do sądu administracyjnego poszczególnych aktów i czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Podkreślono, że zmiana ta nawiązuje do stanowiska zajętego w doktrynie, że nadmierne rozszerzenie granic kontroli sądowoadministracyjnej może mieć wpływ na standard ochrony zabiegających o nią podmiotów. Zmiana ta uwzględnia też jedno z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej, którym jest kontrola "efektów" działalności organów administracji publicznej i niewkraczanie – jeśli to nie jest niezbędne – w tok postępowania administracyjnego przed jego zakończeniem. Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przede wszystkim jednak wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest prowadzenie przez organ postępowania, którego dotyczy zarzucana bezczynność. Zarówno bezczynność jak i przewlekłość może nastąpić tylko w przypadku istnienia "postępowania w sprawie". Jest to bezczynność i przewlekłość, która narusza interes prawny jednostki. Interes prawny odnosi się do ściśle określonej działalności administracji publicznej, a pomiędzy sytuacją prawną podmiotu i określoną normą prawną musi istnieć pewny związek. Nie wystarczą w tej mierze powiązania potencjalne lub hipotetyczne (por. postanowienie NSA z 8 września 2017 r. I FSK 314/17). Jeżeli postępowanie administracyjne, którego prowadzeniu postawiono zarzut bezczynności lub przewlekłości uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zachodzi niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach z 22 czerwca 2019 r., sygn. akt II OPS 5/19 i z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. W uchwale z 22 czerwca 2019 r., sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność (przewlekłość) stan bezczynności (przewlekłości) musi być w dacie wniesienia skargi aktualny (a nie historyczny). Przeciwna interpretacja pozostawałaby w opozycji do istoty skargi na bezczynność (przewlekłość), czyli potrzeby zmobilizowania organu do załatwienia sprawy, a nadto naruszałaby przyjęty w procedurze system wnoszenia środków zaskarżenia, co do zasady ograniczony terminami. W literaturze prawniczej również prezentowane jest stanowisko, że zakończenie postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga na bezczynność (przewlekłość) przed wniesieniem tej skargi sprawia, że prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (zob. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528). Przyczyną niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie jest jej wniesienie już po załatwieniu sprawy przez organ administracji, co oznacza, że nie istniał, w momencie wniesienia skargi, przedmiot zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie ponaglenie wniesiono 4 lutego 2026 r., zaś skarga została wniesiona 11 lutego 2026 r., a więc już po zakończeniu postępowania wydaniem przez Wojewodę Łódzkiego 26 sierpnia 2025 r. postanowienia nr SC-I.6151.7208.2024 o zwrocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienie to jest ostateczne, gdyż skarżący nie wniósł na nie zażalenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że z chwilą podpisania postanowienia mamy do czynienia z jego wydaniem w sensie procesowym w tym znaczeniu, że postanowienie to istnieje, a dzień wydania postanowienia jest miarodajny dla oceny jego podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Wynikająca z art. 110 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. zasada związania postanowieniem rozciąga się zatem także na okres między wydaniem postanowienia a jego doręczeniem. Należy przy tym dodać, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący zakwestionował zmianę właściwości organu administracji i przekazanie wniosku Wojewodzie Łódzkiemu przez Wojewodę Wielkopolskiego wobec ujawnienia w systemie informatycznym POBYT, że adres zamieszkania skarżącego to [...] Ł., ul. [...]. Co więcej, pod tym adresem doręczono skarżącemu 27 maja 2024 r. postanowienie Wojewody Łódzkiego z 16 maja 2024 r., nr SO-III.6151.8721.2024 o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tych względów w okolicznościach tej sprawy niedopuszczalne było wniesienie skargi na bezczynność Wojewody Łódzkiego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. ds