III SAB/Łd 1/26

Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 sierpnia 2025 roku; 2. stwierdza, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 sierpnia 2025 roku; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie.

U. M., reprezentowana przez syna S. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia w sprawie U. M. wpłynął do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w dniu 30 października 2024 r. i został zarejestrowany pod numerem WZON-II.9534.23579.2024. 30 października 2024 r. organ wysłał do strony zawiadomienie o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy, w którym organ powołał się na art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego i poinformował o przyczynie zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2025 r. oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. 10 grudnia 2024 r. pełnomocnik strony przesłał pełnomocnictwo, w którym wnioskodawczyni upoważniła go do występowania w jej imieniu w postępowaniu przez Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi oraz wskazał nowy adres pobytu wnioskodawczyni. 14 maja 2025 r. organ wystosował pomyłkowo kolejne zawiadomienie o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy (pomimo, że nie upłynął termin do którego wyznaczono termin załatwienia sprawy wskazany w zawiadomieniu z 30 października 2024 r.) wyznaczając kolejny termin do dnia 31 grudnia 2025 r., które spowodowało, że pełnomocnik skarżącej złożył w dniu 20 maja 2025 r. ponaglenie do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ponaglenie wraz z wyjaśnieniami i aktami sprawy zostało przekazane do Ministra w dniu 27 maja 2025 r. 9 czerwca 2025 r. wystosowano do strony zawiadomienie o miejscu i terminie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, wyznaczonego dzień 23 czerwca 2025 r. Opinie członków składu ustalającego zostały sporządzone 23 czerwca i 30 czerwca 2025 r. Po dokonaniu czynności oceniających w dniu 7 lipca 2025 r. wydana została decyzja ustająca dla skarżącej poziom potrzeby wsparcia nr 10/017054/2024/1, nadana w dniu 6 sierpnia 2025 r. i doręczona w dniu 11 sierpnia 2025 r. 14 sierpnia 2025 r. pełnomocnik strony za pośrednictwem ePUAP wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowany "odwołanie") od powyższej decyzji. Pełnomocnik strony 16 grudnia 2025 r. wniósł kolejne ponaglenie do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. 16 grudnia 2025 r. U. M. reprezentowana przez S. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiocie rozpatrzenia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1) stwierdzenie, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w terminie 7 dni od daty zwrotu akt organowi; 4) zasądzenie od organu na rzecz strony kwoty 30 000 zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przewlekłością postępowania; 5) wymierzenie organowi grzywny; 6) zasądzenie kosztów postępowania. Strona wskazała, że wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został złożony w dniu 29 października 2024 r. Pierwsza komisja odbyła się w dniu 23 czerwca 2025 r., czyli dopiero po 8 miesiącach od złożenia wniosku i to na skutek wniesionego ponaglenia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został w dniu 14 sierpnia 2025 r. i do dnia złożenia skargi nie został rozpatrzony pomimo upływu 4 miesięcy. Strona podkreśliła, że postępowanie o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia ma charakter ciągły i dotyczy jednego wniosku z 29 października 2025 r. i było prowadzone przez ten sam organ przy braku klasycznej dwuinstancyjności. Ponowne rozpatrzenie sprawy nie stanowi bowiem odrębnego postępowania administracyjnego, lecz jest jedynie dalszym etapem tej samej sprawy, a tym samym ocena przewlekłości nie może zostać ograniczona wyłącznie do okresu po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona poniosła, że brak rozstrzygnięcia sprawy przez każdy kolejny miesiąc oznaczało dla strony pogłębienie izolacji, brak realnego wsparcia oraz niemożność zapewnienia odpowiedniej opieki z uwagi na niskie świadczenia dochodowe. W piśmie z 17 grudnia 2025 r. stanowiącym uzupełnienie do skargi pełnomocnik skarżącej podniósł również zarzut poświadczenia nieprawdy przez członka składu ustalającego co do telefonicznego zawiadomienia o posiedzeniu składu ustalającego poziom potrzeby wsparcia wyznaczonego na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zarzut nieskutecznego kontaktu telefonicznego z wnioskodawczynią na jej numer telefonu z powodu braku możliwości korzystania z telefonu bez udziału skarżącego jako pełnomocnika z powodu barier sensorycznych i manualnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ odnosząc się do zarzutu próby kontaktu z numerem przypisanym do wnioskodawczyni zamiast do osoby upoważnionej do reprezentowania, zawartym nie w samej skardze do WSA, lecz w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi wyjaśnił, że w dniu 20 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącej, jako osoba upoważniona do działania w imieniu wnioskodawczyni, złożył ponaglenie, nadal jednak nie wskazywał innego numeru telefonu niż telefon wskazany we wniosku z 30 października 2024 r. o wydanie decyzji. 14 sierpnia 2025 r. syn skarżącej złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wówczas w nagłówku podał swój numer telefonu, jednakże nie wskazał, aby numer telefonu wnioskodawczyni był nieaktywny. Błędem pracownika polegającym na przeoczeniu tego faktu było niewprowadzenie numeru telefonu osoby upoważnionej do systemu informatycznego EKSMON. Niemniej jednak w kolejnym piśmie, tj. w piśmie z 16 grudnia 2025 r. pełnomocnik ponownie wskazywał dwa numery telefonów i to jako numery do kontaktu z nim. Zdaniem organu trudno zatem przyjąć, że numer wnioskodawczyni nie mógł być wykorzystany do kontaktu z pełnomocnikiem skarżącej. Organ wskazał, że skarżąca pozostaje w kontakcie słownologicznym, ma aparat na lewe ucho, z którego podczas posiedzenia komisji nie korzystała. Zaznaczono, że ustawodawca nałożył zadanie dotyczące wydawania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wyłącznie na wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, pomimo że przy orzekaniu o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności zachowana jest dwuinstancyjność postępowania, tj. wojewódzkie zespoły rozpatrują odwołania od orzeczeń organów I instancji - powiatowych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. Tym samym wojewódzkie zespoły rozpatrują również wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli wydana decyzja nie jest satysfakcjonująca dla wnioskodawcy, a zatem działają dwuinstancyjnie. Pomimo tych trudności posiedzenia składów ustalających są wyznaczane na bieżąco wg daty wpływu, ale WZON nie był i nie jest w stanie na chwilę obecną dotrzymać ustawowych terminów przy tak ogromnym wpływie wniosków. Jednakże terminy uległy skróceniu o 4-5 miesięcy w porównaniu z rokiem ubiegłym. Organ wyjaśnił, że decyzja została wydana 7 lipca 2025 r., a w sprawie wniosku z 14 sierpnia 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wyznaczony został ponownie koleiny termin posiedzenia składu ustalającego poziom potrzeby wsparcia na dzień 17 stycznia 2026 r. w miejscu stałego pobytu wnioskodawczyni. Organ wskazał, że zgodnie bowiem z art. 6b ust. 5 w zw. z art. 6b5 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia rozpatruje się również w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Postępowanie o wydanie decyzji ustalającej poziom wsparcia jest niezwykle czasochłonne i złożone, a zatem trudno jest zastosować się do szybkości i prostoty postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. Kilkutysięczny wpływ spraw do organu nie może być oceniany na zasadach ogólnych, bez obiektywnej i wnikliwej oceny możliwości organu. Organ wskazał, że ustawowy trzymiesięczny termin załatwienia sprawy dotyczy zarówno pierwszego wniosku, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i liczony jest oddzielnie dla każdego wniosku, ponieważ są to dwa odrębne postępowania. Wynika to nie tylko z przepisów prawa, ale również z zasad logiki. Od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, na które organ ma 21 dni do dnia posiedzenia składu ustalającego poziom potrzeby wsparcia termin na rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji już nie biegnie. Kolejnym etapem jest doręczenie decyzji, od którego to momentu biegnie termin dla wnioskodawcy na złożenie ewentualnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 14 sierpnia 2025 r., doręczony do WZON w Łodzi elektronicznie, wszczynał nowe postępowanie, a ustawowy termin na jego rozpatrzenie mijał w dniu 14 listopada 2025 r. Organ nie dotrzymał ustawowego terminu załatwienia sprawy, lecz zawiadomił o tym stronę. Zawiadomieniem z 29 grudnia 2025 r. kolejny termin posiedzenia składu został wyznaczony na 17 stycznia 2026 r. 19 stycznia 2026 r. została wydana przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi decyzja uchylająca decyzję z dnia 7 lipca 2025 r. i ustalająca poziom potrzeby wsparcia wyrażony w wartości punktowej - 80 punktów, w skali od 0-100 punktów. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 marca 2026 r. W piśmie z dnia 4 marca 2026 r. zatytułowanym "Pismo przewodnie - wycofanie poprzedniego pisma i wyjaśnienia", pełnomocnik skarżącej wnosił o wycofanie i niebranie pod uwagę jego pisma z 25 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest w części zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1427 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 sierpnia 2025 r. od decyzji z dnia 7 lipca 2025 r. ustalającej poziom potrzeby wsparcia dla skarżącej od dnia złożenia wniosku wyrażony w wartości punktowej w skali 0-100 punktów 79. Wobec tak zakreślonego przedmiotu skargi należy wyjaśnić, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym pojęcia bezczynności organu administracji i przewlekłego prowadzenia postępowania są zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. I tak bezczynność, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., oznacza sytuację, kiedy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Z kolei po myśli art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. z przewlekłym prowadzeniem postępowania administracyjnego będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, gdzie doszło do przekroczenia terminu załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 sierpnia 2025 r., złożoną skargę należy rozpatrywać jako ukierunkowaną na bezczynność organ administracji. W tych warunkach punktem wyjścia do dalszych rozważań należy uczynić definicję bezczynności postępowania ukształtowaną w powołanym art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Sądy jednolicie przyjmują, że o bezczynności organu administracji można mówić wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, tylko brak ich podjęcia w określonej formie i w określonym terminie. Przy czym wniesienie tej skargi jest dopuszczalne nie tylko wtedy, gdy organ nie dotrzymuje terminu wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, lecz także wówczas, gdy odmawia wydania aktu pomimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2023, s. 97 i powołane tam orzecznictwo). Okoliczność związana z upływem terminu ma obiektywny charakter. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, to jest czy była rażąca. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Odnosząc się do postawionego zarzutu skargi wskazania po pierwsze wymaga, że ogólne zasady dotyczące terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym regulowane są przez przepisy art. 35-37 k.p.a. Z brzmienia art. 35 § 3 i § 3a k.p.a. wynika przede wszystkim, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, a w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Szczególną zasadę stanowi natomiast przepis art. 35 § 4 k.p.a., zgodnie z którym przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. W rozpoznawanej sprawie takim szczególnym przepisem jest art. 6b4 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 913 ze zm.) - dalej u.r.z.s., zgodnie z którym wnioski, o których mowa w art. 6b3 ust. 1, art. 6b5 ust. 5 i art. 6b6 ust. 1, rozpatrywane są w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Z powyższego wynika zatem, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia powinien być rozpoznany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Wedle brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej wniósł w dniu 14 sierpnia 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowany "odwołanie") od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi z dnia 7 lipca 2025 r. ustającej dla skarżącej poziom potrzeby wsparcia, doręczonej 11 sierpnia 2025 r. Wniosek w tym przedmiocie stosownie do art. 6b4 ust. 5 u.r.z.s. winien być rozpoznany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Oznacza to, że Wojewódzki Zespołu zobligowany był do wydania decyzji najpóźniej do dnia 14 listopada 2025 r. Do tego dnia decyzja nie została wydana. Natomiast z notatki służbowej sporządzonej w dniu 17 listopada 2025 r. przez Specjalistę do spraw ustalenia poziomu wsparcia, wynika, że dopiero w tym dniu podjęto wielokrotne próby kontaktu telefonicznego z pełnomocnikiem strony na wskazany we wniosku numer telefonu, a w związku z nieskutecznym kontaktem wysłana została wiadomość SMS, w której zawiadomiono o terminie i miejscu posiedzenia komisji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (wyznaczony na dzień 20 listopada 2025 r. w miejscu stałego zamieszkania podanym we wniosku). Z powodu braku odpowiedzi na powyższą wiadomość, podjęta została kolejna próba kontaktu telefonicznego, w wyniku której o godzinie 19:10 wnioskodawca został poinformowany o terminie i miejscu ustalenia poziomu potrzeby wsparcia na podstawie numeru wskazanego przez osobę zainteresowaną we wniosku. Wszystkie te czynności zostały udokumentowane w notatce służbowej, do której załączono wysłaną wiadomość, skrin ekranu z wykonanych połączeń, zdjęcie bloku z dnia 20 listopada 2025 r., tj. z dnia komisji. Nie doszło do ustalenia poziomu potrzeby wsparcia w miejscu pobytu stałego, gdyż członkowie składu nie zostali wpuszczeni do lokalu. Kolejny termin posiedzenia składu ustalającego poziom potrzeby wsparcia został wyznaczony na dzień 17 stycznia 2026 r., natomiast decyzja w drugiej instancji została wydana 19 stycznia 2026 r. Zauważyć należy, że powyższe czynności miały miejsce po upływie trzymiesięcznego terminu. Z akt administracyjnych wynika, że przez okres od dnia 14 sierpnia 2025 r. do 14 listopada 2025 r. organ nie podejmował w sprawie czynności, które zmierzałyby do załatwienia sprawy i nie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu z art. 36 § 1 k.p.a., a powinien wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwić w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi załatwił wniosek skarżącej dopiero po wniesieniu skargi do WSA w Łodzi, tj. 19 stycznia 2026 r., stąd postępowanie dotyczące zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku), z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. zobowiązania organ do wydania w określonym terminie decyzji. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę, należy wyjaśnić, że dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z wydaniem decyzji, a w szczególności czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Sąd dokonał analizy czynności podejmowanych przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiotowej sprawie po wniesieniu przez pełnomocnika wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 14 sierpnia 2025 r. i uznał, że do dnia wniesienia skargi organ ten pozostawał w bezczynności, która to ustała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, na skutek wydania w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji z dnia 19 stycznia 2026 r. uchylającej decyzję z dnia 7 lipca 2025 r. i ustalającej poziom potrzeby wsparcia skarżącej wyrażony w wartości punktowej - 80 punktów, tj. o 1 punkt wyżej od decyzji wydanej w I instancji. Wydanie takiej decyzji nie wyłączało jednak uwzględnienia skargi na bezczynność, a jedynie skutkowało koniecznością umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. O ile bowiem oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania, to ustanie bezczynności nie zwalnia Sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy w sprawie istotnie wystąpiła bezczynność i czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzając w niniejszej sprawie bezczynność Sąd uwzględnił, że od dnia złożenia przez pełnomocnika skarżącej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia wydania decyzji upłynęło około 5 miesięcy. Niewątpliwie zatem organ przekroczył termin przewidziany dla rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w art. 6b4 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadnia stwierdzenie, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi dopuścił się bezczynności, wobec czego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w punkcie 2 wyroku Sąd stwierdził bezczynność organu. Ustanie bezczynności organu w toku postępowania sądowego nie zwalniało również Sądu z obowiązku dokonania, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. lub zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz strony. Dokonując kwalifikacji zaistniałej bezczynności Sąd przyjął, że rażące naruszenie prawa związane jest z naruszeniem prawa w sposób oczywisty i wyraźnie sprzeczny z prawem. Ocena naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki WSA w Opolu: z 14 czerwca 2018 r., sygn. II SAB/Op 48/18 i z 10 stycznia 2019 r., sygn. II SAB/Op 125/18, publ. jak wyżej). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że opisana wcześniej bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W przekonaniu Sądu, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, ponieważ nie zlekceważył on skarżącej ani nie spowodował opóźnienia w sposób celowy. Czas rozpoznania środka odwoławczego skarżącej wynikał z ilości rozpoznawanych przez organ spraw. Ponadto z akt sprawy wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia 7 lipca 2025 r. mógł być rozpoznany ze znacznie mniejszym przekroczeniem terminu, gdyby doszło do posiedzenia komisji w miejscu zamieszkania skarżącej, wyznaczonego na dzień 20 listopada 2025 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że organ skorzystał z możliwości jaką daje mu § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2581) w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i kontaktował się ze stroną telefonicznie na numer podany we wniosku o wydanie decyzji i wnioskodawczyni została poinformowana o terminie posiedzenia. W ocenie Sądu, w związku z tym, że sprawa dotyczyła rozpoznania środka odwoławczego, organ mógł uznać, że zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia i zawiadomić o terminie i miejscu ustalenia potrzeby wsparcia telefonicznie na wskazany numer telefonu we wniosku o wydanie decyzji. Sąd zauważa też, że wprawdzie to wnioskodawczyni, a nie jej pełnomocnik został powiadomiony o posiedzeniu komisji, jednakże pełnomocnik strony podał różne numery telefonów w nagłówkach pism składanych do organu, tj. we wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia z 30 października 2024 r., we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowanym odwołanie) z 14 sierpnia 2025 r., a następnie w pismach z 16 i 19 grudnia 2025 r. W konsekwencji nie doszło do ustalenia poziomu potrzeby wsparcia w dniu 20 listopada 2025 r. i wyznaczono kolejny termin posiedzenia składu komisji na dzień 17 stycznia 2026 r. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, czy orzeczenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Wobec tego, w punkcie 4 wyroku, Sąd w tym zakresie skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zauważyć w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu skargi skarżąca nie przywołała żadnych szczególnych okoliczności jej dotyczących, które uzasadniałyby przyznanie jej sumy pieniężnej, w szczególności odnoszących się do doznanej krzywdy i uszczerbku w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r. sygn. I SAB/Po 29/20, publ. jak wyżej). Taki naganny przypadek zwłoki organu nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429) prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (art. 26 ust. 2 ustawy). Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, ponieważ skarga nie podlegała opłacie, a skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę ze skargi na bezczynność w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. W takim właśnie trybie została rozpoznana skarga złożona w niniejszej sprawie na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. eg