III SAB/Kr 9/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Marszałka Województwa Małopolskiego w przedmiocie wydania stanowiska wspierającego postanawia: odrzucić skargę.

M. S., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Marszałka Województwa Małopolskiego w przedmiocie wydania stanowiska wspierającego. Skarżący wskazał, że bezczynność Marszałka Województwa Małopolskiego polega na braku reakcji na wniosek skarżącego o wsparcie i interwencję w działaniach, które zmierzają do wyciągnięcia konsekwencji politycznych i administracyjnych względem U. M. - Starosty w Altenburgu, który administracyjnie podlega Premierowi Turyngii. Według skarżącego obowiązek reagowania przez Marszałka wynika z zawartej w dniu 4 grudnia 1997 r. w Krakowie wspólnej deklaracji Województwa Krakowskiego i Kraju Związkowego Turyngii, mającej na celu rozwój stałej współpracy na rzecz obopólnych korzyści oraz przyczynienie się do pogłębienia stosunków polsko-niemieckich. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b ustawy P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanych przepisów wynika, że prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Co prawda w aktach przedmiotowej sprawy - brak jest ponaglenia - jednak Sąd doszedł do przekonania, że wyjaśnienie tej kwestii jest zbędne z uwagi na okoliczność, iż przedmiotowa skarga i tak podlegałaby odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (są to sprawy obejmujące decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające). Ponadto sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiot niniejszej skargi na bezczynność nie mieści się w opisanym wyżej zakresie kognicji sądów administracyjnych. Wskazać jednak należy, że "wynikanie" uprawnień lub obowiązków z "przepisów prawa" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. "obejmuje zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie oparcie uprawnienia lub obowiązku na przepisie prawa". Przepis ten nie zawęża bowiem zakresu pojęcia "aktów lub czynności" jedynie do takich przejawów działalności administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków powstałych ex lege. Pojęcie to obejmuje również akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z aktów je konkretyzujących (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2024 r., sygn. akt III SAB/Wr 261/23). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Marszałek Województwa Małopolskiego nie miał obowiązku, ani podstawy prawnej do wszczęcia postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem, ani do wydania innych niż ww. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe wynika z treści z dołączonej do akt sprawy Wspólnej Deklaracji Województwa Krakowskiego i Kraju Związkowego Turyngii z dnia 4 grudnia 1997 r. Tym samym nie było postawy prawnej do wniesienia przedmiotowej skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), odrzucił skargę skarżącego, jako niedopuszczalną.