III SAB/Kr 84/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia skargę odrzucić.

W dniu 8 maja 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek K. J. - dalej skarżącego z dnia 28 kwietnia 2017 r., w którym wniósł o: "podjęcie w mojej sprawie działań i czynności, aby moje konstytutywne prawo do równoważnika zostało zrealizowane za okres zaległy wraz z prawem do spóźnionych świadczeń publicznoprawnych odsetkami ustawowymi, oraz podjęcia czynności leżących w zakresie obowiązków organu na przyszłość, aby należne mi z mocy prawa konstytutywnego i prawomocnego, jak i merytorycznego wyroku sądowo administracyjnego (...)". W odpowiedzi, pismem z dnia 31 maja 2017 r. organ poinformował skarżącego, że w jego sprawie nadal obowiązuje prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1018/09 i w związku z tym brak jest podstaw do realizacji ww. wniosku. Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. skarżący, wniósł do organu zażalenie w związku z nierozpoznaniem i niezałatwieniem jego sprawy. W dniu 9 czerwca 2017 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której wniósł o: "- stwierdzenie, iż skarżony organ doręczając pismo urzędowe, z którego zdaje się wynikać, że stanowi ono załatwienie sprawy wniesionej podaniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. dla tej instancji, popadł w stan bezczynności, albowiem wbrew nakazom ustawy kodeks postępowania administracyjnego nie przeprowadził w sprawie postępowania administracyjnego na zasadzie jawności, nie rozpoznał wniosku w zakresie wniesionym i wskazanych, jak i prawem wymagalnych środków dowodowych, oraz w sposób nieuzasadniony usiłuje pomijać prawomocny i merytoryczny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 r., wbrew art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie w zakresie tym organ w sposób nieuprawniony nie może rozpoznając w sposób prawem nakazany sprawę wniesioną próbować dokonywać wykładni tego wyroku i wywodzić, że nie był jego adresatem w zakresie, w jakim sąd sprawę osadził, mimo, że w tej sprawie wydał orzeczenie jako pierwszy, Sygn. akt III SAB/Kr 84/17 -zobowiązanie organu skarżonego do niezwłocznego i zgodnego z prawem rozpoznania wniosku z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie o realizacją prawa konstytutywnego w formie i trybie prawem nakazanym, w związku z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1032/08, gdzie nie da się przypisać możliwości stawiania wyżej wyroku WSA w Krakowie w sprawie aktu woli, czy samowoli urzędniczej, w okolicznościach, w których sąd nie posiadał i nie badał sprawy rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Warszawie, a w tym w zakresie powagi rzeczy tym wyrokiem osądzonej i nie mógł dokonać wykładni tego wyroku nie posiadając do tego podstawy prawa i załatwienia sprawy czynnością prawem nakazaną, dająca podstawę do kontroli instancyjnej i sądowej po wyczerpaniu drogi instancyjnej, w razie odmowy realizacji prawa konstytutywnego, kwestionowania powagi rzeczy osądzonej wyrokiem WSA w Warszawie II SA/Wa 1032/08, decyzją numer [...] KWP w K., oraz w świetle art. 32 ustawy zasadniczej i przedkładanych w sprawie rzeczonego prawa zaświadczeń KWP w R. i KWP w G., wskazujących, iż w moim przypadku mamy do czynienia z próbą tworzenia sprawy niedopuszczalnego precedensu naruszającego art. 32 ustawy zasadniczej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. skarżący nie zgodził się argumentacją organu zawartą w odpowiedzi na skargę, wnosząc o: wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji w K. grzywny za niedopełnianie obowiązku o którym mowa w art. 54 w zakresie kompletnych akt sprawy, oraz o zażądanie ich przedłożenia, zobowiązanie organu do rozpoznania zakresu sprawy prawnie i dowodowo, z uwzględnieniem powagi rzeczy osądzonej i wykładni prawa wiążącej organy, uwzględniając zaświadczenia i art. 32 ustawy zasadniczej, a w przypadku dojścia do przekonania, że wyjątkowo może być tych świadczeń pozbawiony, wskazanie podstawy prawnej pozwalającej, lub nakazującej wstrzymanie tych płatności od dnia 1 maja 2005 r. i możliwość odmowy ich wypłacania przez płatnika, a zwalniającej, czy zakazującej Komendantowi Powiatowemu Policji naliczenia i zarządzenia do wypłaty świadczeń zaległych wraz z prawem do nich przypisanymi odsetkami ustawowymi i zarządzaniem ich wypłacania w zestawieniach miesięcznych. Sygn. akt III SAB/Kr84/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Ponieważ sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, póz. 1369) - dalej p.p.s.a, to istotą sprawy jest ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Powiatowym Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie, wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegająca, zdaniem skarżącego, na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do załatwienia sprawy dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1032/08. Podkreślić jednak należy, że w przedmiotowej sprawie, nie ma w obiegu prawnym decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie ma zatem żadnych podstaw prawnych do rozważania i rozstrzygania kwestii równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Jak wielokrotnie zwracano uwagę (vide: np. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 2/17) decyzją z 14 lipca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji m.in. wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia 2 listopada 1999 r. Nr [...], a kolejno [...] Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2009 r.: uchylił w całości decyzję z dnia 14 lipca 2009 r. Nr [...] oraz wygasił Sygn. akt III SAB/Kr84/17 z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [..] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję z dnia 26 sierpnia 2009 r. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Ze względu na brak podstaw prawnych do prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji postępowania, które obligowałoby ten organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku rozpoznać sprawy dotyczącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dlatego też nie pozostaje on w bezczynności. Wobec powyższego skarga K. J. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.