III SAB/Kr 54/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 24 stycznia 2026 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

K. J. (dalej: skarżący) w dniu 10 stycznia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-puap wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie wniosek o wydanie zaświadczenia. W dniu 16 stycznia 2026 roku Komendant poinformował skarżącego, że jego wniosek nie może zostać uznany za skutecznie doręczony z uwagi na przesłanie go za pośrednictwem platformy epuap, a w konsekwencji pozostawiono go bez rozpoznania. Organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 63 § 1-4 k.p.a. oraz art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 roku o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 3), doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w e-puap, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w epuap, w ramach usługi udostępnianej w e-puap, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 roku. Skarżący został pouczony, że w celu skutecznego prawnie wniesienia pisma do podmiotu publicznego, powinien on skorzystać z doręczenia z wykorzystaniem swojego adresu do doręczeń elektronicznych w myśl powołanej wyżej ustawy o doręczeniach elektronicznych i przesłać pismo na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego, bądź przesłać je w formie pisemnej na adres pocztowy podmiotu publicznego za pomocą tradycyjnej przesyłki listowej, każdorazowo z zachowaniem pozostałych, wymaganych rygorów dla wnoszonego podania. Pismo wraz z pouczeniem zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 stycznia 2026 roku. Skarżący w dniu 24 stycznia 2026 roku za pośrednictwem platformy e-puap przesłał kolejny wniosek o wydanie zaświadczenia, zawierający treść tożsamą z treścią wniosku z dnia 10 stycznia 2026 roku. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie poinformował skarżącego, że aktualne pozostaje stanowisko przedstawione w piśmie z 16 stycznia 2026 roku w związku z tożsamością trybu i przedmiotu wniosku 24 stycznia 2026 r. W rezultacie, podanie z 24 stycznia 2026 r. (mimo stosownych pouczeń udzielonych skarżącemu w piśmie z 16 stycznia 2026 r.), nie zostało skutecznie wniesione, o czym skarżący został poinformowany przez KWP w Krakowie w dniu 4 lutego 2026 r. W tym samym dniu skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w załatwieniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 24 stycznia 2026 roku. W skardze wniósł o uchylenie czynności materialno-technicznej pozostawienia wniosku o wydanie zaświadczenia bez rozpoznania, stwierdzenie niedopuszczalności takiej czynności i niedopuszczalności stosowania art. 64 § 2 k.p.a. w sprawie zaświadczeń, stwierdzenie iż uchybiono terminowi instrukcyjnemu z art. 217 § 3 k.p.a., zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wniosek skarżącego z 24 stycznia 2026 r. KWP w Krakowie wskazał, że sytuacja jest tożsama, jak w przypadku wniosku z 10 stycznia 2026 r., który nie mógł być uznany za skutecznie wniesiony, a zatem nie mógł skutkować wszczęciem postępowania (k. 6 a.a.). W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) wyjaśnił, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a taką czynnością jest odpowiedź z 4 lutego 2026 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.