III SAB/Kr 40/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.

K. J. (dalej: "skarżący") wnioskiem z dnia 24 października 2018 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (dalej: "Komendant") o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia przez skarżącego funkcji kierowcy pojazdów służbowych (k. 7 akt administracyjnych). Komendant w dniu 15 listopada 2018 r. przekazał wniosek skarżącego do załatwienia zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, o czym zawiadomił skarżącego pismem znak: AH.0151.65.2018.KP (k. 6 akt administracyjnych). Komendant Powiatowy Policji w Krakowie, w odpowiedzi na przekazany wniosek skarżącego, w dniu 26 listopada 2018 roku wydał zaświadczenie nr 3/2018/ZSK. Pismem z 4 lutego 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta w rozpoznaniu wskazanego na wstępie wniosku. W skardze skarżący podał, że Komendant przekazując wniosek do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie dopuścił się czynności bezprawnej przy załatwianiu wniosku o wydanie zaświadczenia. Skarżący wniósł ponadto, z podstawy art. 149 § 2 p.p.s.a., o przyznanie od skarżonego komendanta Policji sumy pieniężnej, w zakresie uznania sądowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z 4.02.2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie załatwienia jego wniosku z dnia 24 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem z 15 listopada 2018 r. poinformował skarżącego, że przekazał przedmiotowy wniosek z 24 października 2008 r. organowi właściwemu - Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, w następstwie czego wydał on skarżącemu zaświadczenie nr 3/2018/ZSK z dnia 26 listopada 2018 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Komendant, prawidłowo odpowiedział na wniosek skarżącego przed wniesieniem skargi, bowiem objęta wnioskiem czynność tj. wydanie zaświadczenia miała miejsce wcześniej. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić należy, że uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, jednakże w ocenie Sądu zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.