III SAB/Kr 4/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia skargę odrzucić.

Skarżący K. J. pismem z dnia 26 listopada 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z uwagi na brak wpływu pisma z dnia 22 października 2020 r., które przywołuje skarżący, nie jest możliwe odniesienie się do przedstawionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Wymaga podkreślenia, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub pojęcia czynności z zakresu administracji publicznej objętych zakresem art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualne stwierdzenie bezczynności organu skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jeśli nie zostały one jeszcze podjęte. Z tego też powodu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że Sąd nie może oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostają poza zakresem jego kognicji, w następstwie czego skargę odnoszącą się do tego rodzaju bezczynności organu należy uznać za niedopuszczalną. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych – niż wymienione w pkt. 1-5 tego przepisu – przyczyn. W tym zakresie podnosi się bowiem, że podstawą odrzucenia skargi w oparciu o ww. przepis jest m.in. brak wniosku inicjującego postępowanie przed organem właściwym w sprawie, któremu zarzuca się bezczynność (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 99/09, LEX nr 633069; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1235/16, LEX nr 2338456 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 447/16, LEX nr 2310362). W okolicznościach sprawy, skoro w aktach brak jest wniosku skarżącego z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, co potwierdza również organ, a skarżący tego nie zakwestionował w żaden sposób, to skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.