III SAB/Kr 29/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi R. M. na bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów - Luborzyca w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 grudnia 2020 r. o rozgraniczenie nieruchomości II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca na rzecz Skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. R. M. (dalej: skarżąca), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca (dalej "organ") w sprawie dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie C. gm. K. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] (poprzednio nr [...]) dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz działki nr ew. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Skarżąca wniosła o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa nie podejmując żadnej czynności zmierzającej do rozpoznania wniosku o rozgraniczenie; zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie z wniosku o rozgraniczenie nieruchomości z dnia 15 grudnia 2020 r. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt postępowania; o zasądzenie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wyjaśniła jest współwłaścicielką nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...] (poprzednio [...]), jednostka ewidencyjna K. Przebieg granicy tej nieruchomości z nieruchomością składającą się z działki o numerze ewidencyjnym [...] jednostka ewidencyjna [...] K., obręb C. stał się sporny, w związku z czym konieczne jest rozgraniczenie powyższych nieruchomości. W związku z powyższym, skarżąca pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. wniosła o rozgraniczenie nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...] (poprzednio [...]) jednostka ewidencyjna [...] K. obręb C. od nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...] jednostka ewidencyjna [...] K., obręb C. W związku z bezczynnością organu, który w związku z wpływem przedmiotowego podania nie podjął żadnej czynności, skarżąca złożyła ponaglenie, a następnie skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. Organ nie przekazał przedmiotowej skargi do Sądu. Wobec powyższego skarżąca złożyła wniosek o ukaranie organu grzywną przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 roku, sygn, akt III SO/Kr 4/23 wymierzył organowi grzywnę w wysokość 2 000 zł za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność, a następnie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2024 roku, sygn. akt III SAB/Kr 57/23 stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. W dalszej części, skarżąca podnosi, że Postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r., znak: RGG.6830.1.1.2023 organ postanowił odmówić wszczęcia postępowania o rozgraniczenie przedmiotowych działek. Skarżąca pismem z dnia 22 czerwca 2023 roku wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 29 maja 2025 r., w skutek którego postanowieniem z dnia 8 września 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi. Skarżąca stwierdziła, od dnia, w którym SKO w Krakowie wydało postanowienie zobowiązujące organ do ponownego rozpatrzenia sprawy, upłynął okres przekraczający dwa lata. Pomimo upływu tak znacznego czasu organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy ani nie wydał rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, tak długotrwały brak jakichkolwiek działań należy uznać za stan bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej "k.p.a.")., która w świetle stwierdzonej uprzednio bezczynności organu w tej samej sprawie oraz braku dobrowolnego przekazania skargi na bezczynność do sądu administracyjnego ma charakter rażącego naruszenia prawa. Pismem z dnia 5 listopada 2025 roku zostało wniesione ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w związku z bezczynnością organu w sprawie rozpatrzenia wniosku dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie C. gm. K. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] (poprzednio nr [...]) dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz działki nr ew. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Skarżąca stwierdziła także, że do dnia dzisiejszego (tj. 4 grudnia 2025 roku) w niniejszej sprawie nie została podjęta żadna czynność ze strony organu zmierzająca do rozpoznania sprawy, a w odpowiedzi na ponaglenie organ stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując skargę na bezczynność umorzył postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku o rozgraniczenie, co oznacza jej zdaniem, iż organ administracji publicznej nie zrozumiał wyroku sądu administracyjnego. Podkreśliła, iż organ nie podjął żadnych czynności merytorycznych zmierzających do załatwienia sprawy administracyjnej w terminie wynikającym dla niego z przepisów procedury administracyjnej, nie zawiadamiał o przyczynach nierozpatrzenia sprawy w terminie i nie wiedział, czy postępowanie administracyjne w ogóle się toczy. Od ponad pięciu lat od dnia złożenia wniosku sprawa pozostaje nierozstrzygnięta, a postępowanie - zamiast zmierzać do merytorycznego zakończenia, pomimo uprzedniego ukarania organu grzywą i stwierdzenia jego bezczynności. Zwłoka o takim wymiarze czasowym przekracza nie tylko ustawowe terminy, ale także elementarne standardy rzetelnego i prawidłowego działania administracji publicznej, stanowi ponadto klasyczny przykład rażącej bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 i 2 k.p.a., a jej okoliczności i czas trwania kwalifikują ją również jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Wieloletnia bierność organu właściwego do rozpatrzenia sprawy prowadzi do całkowitego wypaczenia celu, jakiemu służył wniosek strony oraz skutkuje pozbawieniem strony prawa do uzyskania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie, co stanowi naruszenie zarówno norm konstytucyjnych, jak i fundamentalnych zasad dobrej administracji. W nadesłanej odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie dla niniejszej sprawy ma zrozumienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2024 r., w szczególności punktu III sentencji, w którym Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta do załatwienia wniosku. Zdaniem organu możliwe było przyjęcie, że Sąd uznał sprawę za procesowo zakończoną, w tym sensie, iż brak jest aktualnego obowiązku organu ponownego podejmowania czynności bez nowego impulsu procesowego ze strony wnioskodawcy. Organ przyjął bowiem, że postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące bezczynności zostało prawomocnie zakończone, gdyż Sąd nie zobowiązał organu do podjęcia określonych czynności w oznaczonym terminie a w sentencji wyroku nie znalazło się rozstrzygnięcie nakazujące merytoryczne rozpoznanie wniosku. Organ miał zatem podstawy, aby uznać, że dalsze procedowanie wymaga ponownej inicjatywy strony, w szczególności wobec faktu, iż wcześniejsze rozstrzygnięcie organu zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a akta sprawy pozostawały w dyspozycji organu II instancji. Jednakże dopiero stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wyrażone w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2025 r. jednoznacznie przesądziło, że umorzenie przez Sąd postępowania, wynikało z faktu wydania postanowienia z dnia 29 maja 2023 r. ale nie dotyczyło umorzenia postępowania rozgraniczeniowego. Organ przy tym podkreślił, że błędna interpretacja skutków wyroku sądu administracyjnego - w szczególności w sytuacji, gdy sentencja nie zawiera jednoznacznego nakazu działania - nie może być utożsamiana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu, Sąd w ww. wyroku sam stwierdził brak rażącego naruszenia prawa, co stanowi ważny punkt odniesienia dla oceny zachowania organu także w dalszym toku sprawy. Organ nie zakwestionował, że SKO uznało, iż organ błędnie zinterpretował skutki wyroku. Jednak zauważa, że błąd interpretacyjny nie jest równoznaczny z bezczynnością rażącą. Nawet SKO w swoim postanowieniu z dnia 12 grudnia 2025 r stwierdziło, że niezałatwienie sprawy nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, organ działał w przeświadczeniu, że brak jest aktualnego obowiązku procesowego po prawomocnym zakończeniu sprawy sądowoadministracyjnej. Organ zauważył, że postanowienie z dnia 29 maja 2023 r., choć uchylone, stanowiło obiektywny element stanu prawnego w chwili orzekania przez WSA, co mogło prowadzić do wniosku, że Sąd uznał, iż organ "wyszedł z bezczynności". Odnosząc się do zarzutu bezczynności, należy organ zwrócił uwagę, jego zdaniem, szczególny charakter postępowania rozgraniczeniowego, który - w przeciwieństwie do wielu innych postępowań administracyjnych - ma złożony, wieloetapowy i techniczny charakter, a jego prawidłowe przeprowadzenie wymaga wykonania szeregu czynności przygotowawczych oraz dowodowych. Wyjaśnił, że postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów wykonawczych nie polega wyłącznie na wydaniu rozstrzygnięcia administracyjnego, lecz obejmuje m.in. konieczność ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, w tym aktualnych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych rozgraniczeniem, weryfikację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB) oraz ich ocenę zgodności z treścią ksiąg wieczystych, przeprowadzenie czynności geodezyjnych w terenie, wymagających udziału uprawnionego geodety, zapewnienie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym zawiadomienia o terminach czynności terenowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że postępowanie rozgraniczeniowe należy do spraw szczególnie skomplikowanych, a ocena terminowości działania organu nie może być dokonywana w oderwaniu od jego specyfiki. Organ także stwierdził, że żądanie skarżącej przyznania kwoty 20 000 zł w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. należy uznać za rażąco wygórowane i nieuzasadnione. W końcowej części organ podniósł, że po wniesieniu niniejszej skargi organ niezwłocznie podjął realne i konkretne czynności zmierzające do merytorycznego rozpoznania sprawy, co w sposób jednoznaczny przeczy tezie o celowym lub rażąco nagannym zaniechaniu działania. W szczególności podjął czynności związane z formalnym wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego, w tym: - przeprowadził postępowanie mające na celu wyłonienie wykonawcy prac geodezyjnych, niezbędnych do dokonania rozgraniczenia nieruchomości; postępowanie to trwało w okresie od 22 grudnia 2025 r. do 8 stycznia 2026 r. i było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, - podjął czynności zmierzające do ustalenia kręgu stron postępowania rozgraniczeniowego, w tym aktualnych adresów uczestników postępowania a czynności te napotkały na obiektywne trudności, gdyż w ewidencji podatkowej oraz w bazach EGiB brak było aktualnych danych adresowych uczestników postępowania, - ustalił, że pomiędzy danymi ujawnionymi w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości a danymi zawartymi w bazie EGiB występują rozbieżności dotyczące osób będących właścicielami, co wymagało dodatkowych działań w celu prawidłowego ustalenia stron postępowania. Czynności te z natury rzeczy wymagają zaangażowania czasowego i nie mogą zostać pominięte bez naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - w dniu 12 stycznia 2026 r. zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, co jednoznacznie ma potwierdzać, że organ podjął działania zmierzające do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sądowa kontrola legalności sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2020 r. o rozgraniczenie nieruchomości. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnianie. Na wstępie należy zaznaczyć, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy rozpoznania sprawy (§ 4). Zarazem, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Jednakże nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11 oraz z dnia 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy podkreślić, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem, w którym pozycja strony postępowania i organu administracji publicznej nie są równe. Dlatego też Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasady rządzące tym postępowaniem mające za zadanie wyrównać relacje między organem a stronami postępowania, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 k.p.a. Pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy zaś m.in. zasada szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. W myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, także z przyczyn niezależnych od organu, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 5.05.2021 r., II SAB/Gd 19/21, LEX nr 3171419, wyrok WSA w Gdańsku z 6.09.2018 r., III SAB/Gd 26/18, LEX nr 2554317). Wskazane zasady ogólne postępowania administracyjnego, wraz konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego i zasadą legalizmu, służą realizacji prawa obywateli do dobrej administracji. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C2007.303.1). Powołany przepis Karty, uznany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego za wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, i cyt. tam orzecznictwo, CBOSA), stanowi, że podstawowym prawem obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 23.02.2022 r., II SAB/Gd 89/21, LEX nr 3321608). Nadto, zasada załatwienia sprawy w rozsądnym terminie wynika z art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.). Analiza chronologii czynności podejmowanych przez organ w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności. W niniejszej sprawie zostały spełnione warunki formalne konieczne do rozpatrzenia skargi. Przed wniesieniem skargi skarżąca bowiem wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). W stanie faktycznym sprawy skarżąca bez wątpienia ten wymóg formalny dopełniła, wnosząc ponaglenia do organu, co potwierdzają akta administracyjne. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 15 grudnia 2020 r. o rozgraniczenie nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...], jedn. ewid [...] K., obręb C. od nieruchomości składającej się z działki o numerze ewid. [...] jedn. ewid. [...] K., obręb C. W skutek wniesionej skargi na bezczynność organu, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 57/23, Sąd stwierdził bezczynność organu, stwierdzając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku w przedmiocie rozgraniczenia oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wcześniejszym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r. wydanym w trybie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd nałożył na organ grzywnę w wysokości 2.000 zł. W toku poprzedniego postępowania organ wydał postanowienie z dnia 29 maja 2023 r,, nr RGG-6830.1.1.2023, o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, które zostało zaskarżone, a następnie uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu 8 września 2023 r., które jednocześnie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 5 listopada 2025 r. skarżąca wniosła ponaglenie do SKO, które w dniu 12 grudnia 2025 r. wydało postanowienie, mocą którego uznało ponaglenie za uzasadnione stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie i wyznaczyło dodatkowy 1 miesięczny termin do podjęcia czynności w sprawie oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. skarżąca, złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie administracyjnej wnosząc o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa przez nie nadanie biegu wnioskowi o rozgraniczenie nieruchomości z dnia 15 grudnia 2020 r. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, nie później niż w ciągu miesiąca oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł W ocenie Sądu nie budzi więc wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności. Z czynności przedstawionych powyżej, wynika, że organ nie przeprowadził postępowania terminowo. W szczególności istotny jest tutaj okres od 29 grudnia 2020 r., kiedy do organu wpłynął pierwszy wniosek skarżącej, do dnia 17 grudnia 2025 r., kiedy w przedmiotowej sprawie zostało wydane postanowienie, a więc po wniesieniu już przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Stąd Sąd był zobligowany do jej merytorycznego rozpatrzenia. W punkcie II wyroku Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (wyrok NSA z 28.01.2022 r., III OSK 4360/21, LEX nr 3331135, wyrok NSA z dnia: 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; 1 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). W jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (Wyrok NSA z 7.04.2022 r., III OSK 4394/21, LEX nr 3331273). Odnosząc powyższe wywody do stanu sprawy rozstrzyganej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie należy wskazać, że organ wprawdzie przekroczył ustawowy termin, tym niemniej skarga na bezczynność postępowania okazała się środkiem skutecznym i spełniła swoje zadanie – wniosek skarżącej został rozpoznany. Sąd wziął również pod uwagę okoliczności przytaczane przez organ, w tym podjęte przez niego działania w toku postępowania, jednakże podjęte już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu nie są to okoliczności usprawiedliwiające bezczynność, albowiem administracja publiczna winna działać w sposób sprawny, tak ażeby wzbudzać zaufanie społeczeństwa do podejmowanych działań, niemniej jednak wskazane wyżej okoliczności mogą powodować opóźnienia w pracy organu. Zauważyć również należy, iż w pewnym stopniu są to okoliczności niezależne od organu, choć podstawowym zadaniem organów administracji publicznej jest organizowanie funkcjonowania urzędu w ten sposób, aby nie działać z uszczerbkiem dla obywateli. Co ważne, w rozpoznawanej sprawie – organ działaniami podjętymi po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, usunął stan bezczynności. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącej, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Stąd zdaniem Sądu nie nastąpiło rażące naruszenia prawa przez organ. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.