III SAB/Kr 26/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. M.– W. sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia skargę odrzucić.

Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, jak wynika z jej tytułu, "na bezczynność SKO" . Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco: W dniu 10 marca 2014 r. Z. Ś. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym pismo, z którego wynikało, że kwestionuje decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 18 lutego 2014 r., znak [...]. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało odwołanie organowi I instancji, stosownie do treści art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). Po przesłaniu przez Prezydenta Miasta nieuwzględnionego w trybie art. 132 k.p.a. odwołania Z. Ś. od decyzji z dnia 18 lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie przyznania G. Ś. pomocy społecznej w kwocie 400 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ odwoławczy postanowieniem z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania. W dniu 24 marca 2014 r. Z. Ś. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podając w jej treści, że złożył wniosek "w Urzędzie Miasta o zaprzestanie okradania przez mops ", a następnie pismem z dnia 10 marca 2014 r. został powiadomiony "o odrzuceniu tego pisma". Od tego czasu upłynęło już 3 miesiące, a mimo to organ nie wydał decyzji. Po upływie 2 miesięcy wnosił zażalenie. Do chwili obecnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie załatwiło sprawy, nie wyznaczyło dodatkowego terminu jej załatwienia. Organ nie wypełnił żadnego z ciążących na nim obowiązków w sytuacji przekroczenia terminów do załatwienia sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, że postanowieniem z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania, a zatem nie pozostawało w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zarzucająca bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza, czy spełnia ona warunki formalne sensu stricto. Warunkami formalnymi sensu stricto skutecznego złożenia skargi na bezczynność organu są więc: a) złożenie jej na bezczynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej zwanej jako P.p.s.a.); b) wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postepowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skarge wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich; c) wniesienie przez podmiot legitymowany. Z tych względów Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga spełnia wymogi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1- 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli któraś ze wskazanych w pkt 1 – 6 przesłanek dopuszczalności zaskarżenia zachodzi. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga Z. Ś., zarzucająca bezczynność SKO dotyczy zakresu objętego właściwością rzeczową sądu administracyjnego. W myśl bowiem art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, a więc na nie wydanie określonej decyzji, czy stosownego postanowienia, nie wydanie aktu lub nie podjęcie czynności z zakresu administracji publicznej, nie wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają też, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Skarga ta została też wniesiona przez legitymowany do tego podmiot, o którym mowa w art. 50 P.p.s.a. Pod tymi względami spełnia ona wymogi formalne wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a. Jest ona jednakże niedopuszczalna z następujących względów. Skoro w treści wniesionej skargi skarżący zarzuca bezczynność SKO, to skarga taka powinna być poprzedzona wezwaniem nie innego organu, lecz SKO do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku bowiem skargi na bezczynność tego specyficznego organu, bo organu kolegialnego, nie ma zastosowania art. 37 § 1 k.p.a. Nad Kolegium, nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji skarżącemu nie służy zażalenie, lecz wezwanie Kolegium do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, jeżeli to Kolegium władne było sprawę tę załatwić, a tego nie uczyniło, nie wydając np. decyzji, czy postanowienia. Skarżący powinien również wezwać Kolegium przed wniesieniem skargi zarzucającej bezczynność także i w takim wypadku, gdy Kolegium nie wydało postanowienia z art. 37 k.p.a. co do zasadności zażalenia na niezałatwienie sprawy przez właściwy organ w terminie, o czym wzmiankuje w treści skargi. W takim stanie rzeczy skoro skarżący nie wezwał przed wniesieniem skargi na bezczynność SKO tego organu kolegialnego do usunięcia naruszenia prawa, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna z innych przyczyn. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.