III SAB/Kr 170/20

|Sygn. akt III SAB/Kr 170/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 22 marca 2021 r. skargi M. C., na bezczynność Wójta Gminy, w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, , , stwierdza bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem, prawa;, zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia sprawy rozgraniczenia nieruchomości w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego, wyroku wraz z aktami sprawy;, przyznaje na rzecz skarżącej M. C. od Wójta Gminy sumę pieniężną w kwocie 5 000 zł (pięć tysięcy złotych);, zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej M. C. zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).,

M. C. – zwana dalej skarżącą – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminny w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Do skargi dołączyła m.in. kopię złożonego w urzędzie gminnym 28 października 2019 r. wniosku o wszczęcie postępowania (datowanego na 7 października 2019 r.). Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – zwanej dalej: "k.p.a.", art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 §1 i 3 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. i art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności z powodu niezałatwienia w terminie sprawy, jednocześnie informując, że do dnia złożenia skargi nie została poinformowana o przekazaniu ponaglenia do organu II instancji. Wniosła również o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także o przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 30 000 zł i o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że oczekuje na rozstrzygnięcie w sprawie już 10 miesięcy, ponaglenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, a organ nadal nie wydał rozstrzygnięcia. Początkowo Kierownik Referatu pismem z 2 listopada 2020 r. przesłał skargę wraz z aktami sprawy. Dopiero, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ wniósł o oddalenie skargi, opisując czynności w sprawie. Podniósł, że po wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, wyznaczył niezależnego uprawnionego geodetę do dokonania sporządzenia operatu rozgraniczeniowego, który byłby podstawą do wydania decyzji rozgraniczeniowej, ale strona przeciwna w sprawie (H. G.) nie wyraziła zgody na wskazanego geodetę. Organ I instancji wyznaczył więc z urzędu innego geodetę. Organ wyjaśnił, że opóźnienie organu wynikało wyłącznie z przyczyn obiektywnych i miało związek z istniejącym stanem epidemii spowodowanym wirusem Sars-CoV-2. Podkreślił, że postępowanie rozgraniczeniowe wymaga wyznaczenia rozprawy w terenie, co nie może w żaden sposób narażać żadnej ze stron postępowania, w tym geodety na zarażenie, a jednocześnie wiąże się z trudnością wynikającą z koniecznością uczestnictwa wszystkich stron, skoro brak którejś ze stron w terenie może być później podstawą do uchylenia decyzji rozgraniczeniowej. Organ podkreślił, że w L., gdzie ma być dokonane rozgraniczenie nieruchomości została wydana decyzja scaleniowa. W Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej są niezbędne dokumenty do wskazania granicy, jednak właściciele sąsiedniej działki nie zaakceptowali dokonanych czynności wznowienia granic. Niezbędna była więc obecność w terenie właścicieli nieruchomości o spornej granicy, aby został podpisany stosowny protokół. Organ podniósł również, że po ustaniu zagrożenia epidemiologicznego, geodeta dokona stosownych czynności na gruncie. W piśmie z 22 grudnia 2020 r. przesłanym do Sądu skarżąca, oświadczyła, że przed skierowaniem skargi złożyła ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a., ale z informacji otrzymanej przez pełnomocnika skarżącej wynikało, że ponaglenie to nie zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, że przesłanką skuteczności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wniesienie ponaglenia do właściwego organu, a nie jego rozpatrzenie. Skarżąca podkreśliła również, że wniosek o rozgraniczenie złożyła w dniu 28 października 2019 r., a postanowienie wszczynające postępowanie zostało wydane dopiero w dniu 26 sierpnia 2020 r. Wniosek obligował jednak organ do przeprowadzenia wstępnego postępowania wyjaśniającego w terminach wynikających z art. 35 k.p.a. oraz z zachowaniem regulacji art. 36 k.p.a. Powołała się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 5 stycznia 1993 r., SAB/Wr 47/92 wskazujący co należy rozumieć przez załatwienie sprawy w rozumieniu art. 35 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga, poprzedzona ponagleniem, była zasadna ponieważ organ pozostawał bezczynny co najmniej od 30 grudnia 2019 r., a późniejsze ograniczenia sanitarne w przemieszczaniu się po terenie kraju nie stanowią podstawy do całkowitego zaniechania przez organ stosowania przepisów administracyjnych, chociażby co do obowiązku informowania stron o niezałatwieniu sprawy i wskazaniu nowego terminu w trybie art. 36 k.p.a. Żaden przepis nie wstrzymał też z powodu epidemii czy też stanu zagrożenia epidemiologicznego wykonywania pomiarów geodezyjnych czy też szerzej -stosowania ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na wstępie Sąd podkreśla, że wbrew ogólnym przepisom tj. art. 61 §3 k.p.a. wniosek strony (tu: skarżącej) sam w sobie nie wszczyna postępowania o rozgraniczenie Wynika to z art. 30 § 3 i 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm.). Niemniej jednak z momentem otrzymania wniosku "o rozgraniczenie nieruchomości" organ powinien podjąć działania tj. przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia, czy takie postanowienie wydać. Do tego postępowania stosuje się już ogólne przepisy k.p.a. (por. D. Felcenloben, Przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, ST 2011, nr 7-8, s. 143-151). Skarżąca miała przy tym świadomość tej zasady, powołała się bowiem per analogiam, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 5 stycznia 1993 r., SAB/Wr 47/92 dotyczący właśnie wstępnych czynności oceniających wniosek o wszczęcie postępowania (sam wyrok dotyczył przy tym wznowienia postępowania). Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., który to przepis powinien być zastosowany w sprawie do oceny zasadności wniosku skarżącej, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Skoro więc organ otrzymał 28 października 2019 r. wniosek o wszczęcie postępowania, to najpóźniej 30 grudnia 2019 r. (poniedziałek) powinny zostać dokonane ustalenia czy wszczynane jest postępowanie rozgraniczeniowe czy też nie. We wniosku zostały bardzo precyzyjnie opisane przez skarżącą działki, które miały zostać rozgraniczone; dołączone zostały: wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem granicy, która miała być przedmiotem rozgraniczenia oraz wydruki z ksiąg wieczystych obu działek. W ocenie Sądu, nie było więc żadnych trudności w ocenie czy należało wszcząć postępowanie rozgraniczeniowe ponieważ dane działek, punkty sporne i właściciele działek zostali wskazani w piśmie i na poparcie tych twierdzeń zostały dołączone dokumenty w oryginalnych odpisach. Sąd zwraca uwagę, że dopiero 2 miesiące później (pismo z 26 lutego 2020 r.) zostało skierowane do właścicieli sąsiedniej działki zawiadomienie o wniosku skarżącej. W ocenie Sądu tłumaczenia organu co do przyczyn bezczynności na tym etapie, odwołujące się do ograniczeń pandemicznych, są całkowicie bezzasadne. Dopiero bowiem 4 marca 2020 r. władze sanitarne ogłosiły pojawienie się w Polsce tzw. pacjenta 0 (https://www.gov.pl/web/zdrowie/pierwszy-przypadek-koronawirusa-w-polsce). Natomiast 31 grudnia 2019 r., a następnie 4 stycznia 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła, że w chińskim Wuhan występuje tajemnicze zapalenie płuc związane z zakażeniem niepoznanym dotąd koronawirusem (https://www.who.int/emergencies/diseases/novel-coronavirus-2019/events-as-they-happen). Powyższe okoliczności świadczą w ocenie Sądu, że można przyjąć, że polscy obywatele, w tym wójt Gminy i pracownicy organu w 2019 r. pozostawali w nieświadomości co do przyszłych zagrożeń epidemicznych. Powoływanie się więc na tego typu okoliczności jako "obiektywnych i niezależnych" od organu jest niezasadne. Sąd zwraca uwagę, że również właściciele sąsiedniej działki nie byli przyczyną ewentualnych opóźnień – niezwłocznie pisemnie odpowiedzieli bowiem na zapytanie o osobę wskazanego geodety – informując, że z powodu jego wskazania przez skarżącą nie wyrażają na jego osobę zgody (pismo otrzymane przez organ 18 marca 2020 r.). Brak zgody jednej ze stron przyszłego postępowania rozgraniczeniowego na osobę geodety zaproponowaną przez drugą ze stron – nie może być interpretowany jako intencjonalne opóźnianie załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 31 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Jest to więc wyłączna kompetencja organu. Wprawdzie w praktyce strony postępowania rozgraniczeniowego sugerują organowi konkretnych geodetów, ale takie postępowanie może być odebrane jako naruszenie zasady prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 7 i 8 §1 k.p.a.). Jak bowiem dodatkowo sądy administracyjne podkreślają w sytuacji, gdy strona nie wskaże geodety ani nie wyłoży zaliczki na poczet jego wynagrodzenia, organ nie może uchylić się od prowadzenia postępowania (wyrok WSA w Kielcach z 30 września 2010 r., II SAB/Ke 34/10). Do momentu formalnego wszczęcia postępowania (z akt wynika, że nastąpiło ono dopiero postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r. tj. ponad 5 miesięcy od daty otrzymania ponaglenia złożonego 10 marca 2020 r., organ wystosował jedynie jedno pismo (ww. zawiadomienie z 26 lutego 2020 r. skierowane do właścicieli sąsiedniej działki). Organ nie wykonał jakiejkolwiek innych czynności. Z akt i z odpowiedzi na skargę nie wynika jakie właściwie w tym czasie były wykonywane czynności. Co więcej, z akt pośrednio wynika, że ponaglenie z 11 marca 2020 r. w ogóle nie zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co już samo w sobie świadczy o rażącym naruszeniu przepisów prawa. Zgodnie bowiem z 37 §4 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie otrzymania ponaglenia, organ prowadzący postępowanie był obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ zobowiązany był również przekazać ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogły zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ był obowiązany ustosunkować się do niego. Z akt nie wynika również jakie czynności zostały podjęte przez geodetę upoważnionego 31 sierpnia 2020 r. do wykonania czynności ustalenia przebiegu granicy. Sąd zwraca przy tym uwagę, że już od 6 czerwca 2020 r. nastąpiło wznowienie działalności wielu instytucji, basenów, placów zabaw (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 964 z późn. zm.). Z akt nie wynika, aby czy to geodeta, czy też którakolwiek ze stron nie mogła uczestniczyć w czynnościach ustalenia przebiegu granicy w trybie Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W ocenie Sądu, akta sprawy nie uzasadniają twierdzenia o niemożności prowadzenia czynności przez geodetę w L. w okresie ogłoszenia epidemii. Podkreślić bowiem należy, że zasadniczo zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Nie mogą więc bez podstawy prawnej "nie działać" czy też pozostawać w bezczynności. Doktryna podkreśla, że adresatami art. 7 Konstytucji RP tj. zasady legalizmu są wszystkie organy władzy publicznej szczebla centralnego i lokalnego w zakresie, w jakim wykonują władzę publiczną, będąc zobowiązanymi do działania na podstawie prawa i w jego granicach. Organy te są związane każdym obowiązującym aktem prawnym, niezależnie od jego rangi (por. M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. P. Tuleja, Warszawa 2019, art. 7). Jak już Sąd uzasadniał powyżej wniosek skarżącej zgodnie z wskazanymi przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego zobowiązywał wójta do działania. Obowiązujące przepisy sanitarne w dacie upoważnienia geodety do czynności (uchylone 10 października 2020 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii - Dz. U. poz. 1356 z późn. zm.) – nie wyłączały wprost aktywności geodety i stron postępowania rozgraniczeniowego na gruncie. Zgodnie bowiem z §21 ust. 1 ww. rozporządzenia z 7 sierpnia 2020 r. ograniczeniom podlegało wykonywanie zadań przez urząd administracji publicznej lub jednostkę organizacyjną wykonującą zadania o charakterze publicznym, do wykonywania "wyłącznie zadań niezbędnych do zapewnienia pomocy obywatelom". Jednocześnie, zgodnie z §21 ust. 5 ww. rozporządzenia z 7 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy miał obowiązek zawiadomić obywateli o ograniczeniach wykonywania zadań o charakterze publicznym w drodze ogłoszenia, na stronie urzędu, a także przez wywieszenie ogłoszenia w siedzibie urzędu. Kolejne rozporządzenia nie zmieniły tej zasady. Akta sprawy nie potwierdzają, aby takie ogłoszenie zostało dokonane. Sąd zwraca również uwagę, że zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) trwało faktycznie do 24 maja 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), ww. art. 15 zzs został uchylony, a stosownie do art. 68 ust. 7 tej ustawy terminy w postępowaniach, których bieg uległ zawieszeniu, rozpoczęły biec na nowo po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od 24 maja 2020 r. Zatem organ nie podejmując żadnych czynności od 24 maja 2020 r., do daty wniesienia skargi, a więc kolejne kilka miesięcy, w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności. Podobnie, zgodnie z ww. art. 46 ust. 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. z dniem 16 maja 2020 r. nastąpiło uchylenie art. 15 zzs ust. 10 oraz ust. 11 ww. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepisy ten stanowiły, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID 1) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (art. 15 zzs ust. 10). Natomiast zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę w ww. okresie nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 15 zzs ust.11). Uchylenie powyższych przepisów weszło jednak w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia ustawy tj. 16 maja 2020 r. (art. 76 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r.). Powyższe oznacza, że w dniu wyrokowania co do skargi na bezczynność Sąd uprawniony był do stwierdzenia bezczynności organu jak i przyznania w związku z tym faktem sumy pieniężnej. Sąd ma świadomość problemów związanych ze stanem zagrożenia epidemicznego, niemniej jednak akta sprawy tej okoliczności nie potwierdzają. Uczestnikami postępowania praktycznie byliby tylko właściciele sąsiadujących działek (3 osoby) i geodeta razem ze swoimi współpracownikami. Zasadniczo przy tym czynności ustalania granic dokonuje się na gruncie, a w okolicznościach faktycznych sprawy – tj. po upoważnieniu geodety 31 sierpnia 2020 r., zdaniem Sądu, można było przeprowadzić te czynności z zachowaniem wymogów sanitarnych wymaganych przez ówcześnie obowiązujące przepisy. W tym kontekście Sąd zwraca również uwagę na stanowisko Głównego Geodety Kraju zawarte w piśmie nr [...] z 9 kwietnia 2020 r. podkreślające brak podstaw prawnych do wstrzymywania postępowań administracyjnych w zakresie prac geodezyjnych. Zgodnie z art. 149 §1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stąd Sąd zgodnie z wnioskiem skarżącej zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wprawdzie obowiązujące w dacie wyrokowania rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 512) zaostrza ograniczenia w związku z wystąpieniem stanu epidemii, ale nie zostały wprowadzone zakazy całkowitego przemieszczania się, czy też nie wstrzymano prowadzenia administracyjnych postępować o rozgraniczenie. Utrzymana została również zasada publikowania wprowadzonych ograniczeń na stronach internetowych urzędu lub poprzez wywieszenie ogłoszenia w siedzibie urzędu lub jednostki (§ 21 ust. 5 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r.). Dla porządku więc jedynie Sąd zaznacza, że organ będzie związany wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie zmiana okoliczności faktycznych czy prawnych może uzasadniać odstąpienie od tejże zasady z ww. art. 153 powołanej ustawy, ale zmiana ta musi mieć taki charakter, że ocena prawna czy też wskazania dokonane przez sąd w prawomocnym wyroku staną się nieaktualne, nieprzystające do nowych okoliczności faktycznych sprawy. Z kolei zgodnie z art. 149 §2 powołanej ustawy Sąd może ponadto na wniosek strony przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W dacie wniesienia skargi tj. 11 września 2020 r. maksymalna granica przyznawanej sumy pieniężnej wynosiła 49 182 zł (komunikat Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2019 r. – Mon. Pol. poz. 174). Skarżąca domagała się przyznania 30 000 zł, ale w żaden sposób nie uzasadniała żądanej kwoty. Przyznając skarżącej sumę pieniężną w kwocie 5 000 zł Sąd wziął pod uwagę, rażącą bezczynność organu, zwłaszcza w zakresie obowiązków informacyjnych co do zawiadamiania o przyczynach niezałatwienia wniosku, a także całkowite zignorowanie zasad procedury co do postępowania w przypadku wniesienia ponaglenia. Jak wskazują w swoich orzeczeniach sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 stycznia 2021 r., III SAB/Kr 145/20) suma pieniężna stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zaś jej przyznanie powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania. W ocenie Sądu ani skarżąca, ani jej sąsiedzi nie przyczynili się w żaden sposób do bezczynności organu. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty przyznanej kwoty zdyscyplinuje organ na przyszłość. Sąd przyjął jednak, że żądana kwota 30 000 zł. byłaby zbyt wysoka w okolicznościach sprawy. Trzeba bowiem zauważyć, że środki wskazane w ww. art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym (wyrok NSA z 20 listopada 2020 r., II OSK 3455/19). Po przeprowadzeniu analizy orzecznictwa sądów administracyjnych (na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w ocenie Sądu, kwota 5 000 zł przekracza lub oscyluje w górnych granicach maksymalnie przyznawanych kwot za rażącą bezczynność organu przez sądy administracyjne. Jest ona więc usprawiedliwiona w okolicznościach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy. Sąd dodatkowo podkreśla, że pomimo ewidentnej bezczynności od 30 grudnia 2019 r. z akt nie wynika, aby organ po upoważnieniu geodety 31 sierpnia 2020 r. monitował go w celu ustalenia dlaczego nie podejmuje czynności na gruncie. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i 205 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając od organu zwrot kosztów postępowania tj. 100 zł.