III SAB/Kr 162/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 1 września 2026r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę.

W wyniku rozpoznania wniosku T. K. (dalej: "skarżący") z dnia 30 lipca 2025r., Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie wydał w dniu 23 października 2025r. decyzję o nr 12/012647/2025/1 ustalającą skarżącemu poziom potrzeby wsparcia. Po wniesieniu przez skarżącego ponaglenia z dnia 13 listopada 2025r. i z dnia 13 kwietnia 2026r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 maja 2026r. – w dniu 21 kwietnia 2026r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący w skardze na bezczynność organu kwestionuje skuteczność doręczenia decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, nie kwestionując samego faktu wydania decyzji. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych przedmiotowo sprawach i uznał, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu po dniu załatwienia sprawy przez właściwy organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się przy tym, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub też nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3 p.p.s.a., uwaga nr 107, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, LEX online oraz powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 lipca 2025r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie wydał w dniu 23 października 2025r. decyzję o nr 12/012647/2025/1 ustalającą skarżącemu poziom potrzeby wsparcia. Natomiast po wniesieniu przez skarżącego ponaglenia z dnia 13 listopada 2025r. i z dnia 13 kwietnia 2026r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 maja 2026r. – w dniu 21 kwietnia 2026r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Powyższe wskazuje, że decyzja została wydana jeszcze przed wniesieniem przez skarżącego ponaglenia. Tym samym, w ocenie Sądu uznać należy, że opisany w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, iż skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 lipca 2025r. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3022937) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pogląd "sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Dlatego też z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.