III SAB/Kr 148/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. J. na przewlekłość Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy skargę oddala.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2026 r. G. J. (skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłość postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielnie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżący wskazał, że niniejsza sprawa dotyczy ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy dla 151 pracowników przez okres 3 miesięcy począwszy od 1 lipca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. I GSK 1657/21 uchylił zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w tej sprawie. NSA wyraźnie wskazał, że organy dokonały błędnej wykładni art. 15gg ustawy covidowej, błędnie przyjmując, że pomoc z art. 15g i art. 15gg wzajemnie się wyklucza, albo że ich okresy należy sumować. Zakres ponownego rozpoznania sprawy został więc wyznaczony przede wszystkim oceną prawną NSA. Tymczasem organ, zamiast sprawnie zastosować się do tej oceny i zakończyć sprawę, od wielu miesięcy prowadzi postępowanie w sposób rozwlekły, wielokrotnie przedłużając termin jego zakończenia i mnożąc dalsze czynności dowodowe. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 18 lutego 2026 r. złożył ponaglenie w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r. stwierdziło brak bezczynności lub przewlekłości, równocześnie jednak potwierdziło, że sprawa po wyroku NSA nadal nie została zakończona. Następnie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie pismem z dnia 21 kwietnia 2026 r. po raz kolejny przedłużył termin załatwienia sprawy, tym razem do dnia 21 czerwca 2026 r., a jednocześnie dopuścił dowód z rozbudowanego zestawu dokumentów ZUS dotyczących czerwca 2020 r. Organ wskazał przy tym, że mimo dwukrotnego wezwania nadal nie otrzymał list płac z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku dla pracowników nim objętych. Zdaniem skarżącego w realiach niniejszej sprawy taki sposób działania organu nosi cechy przewlekłego prowadzenia postępowania. Organy wykonują kolejne czynności, ale nie prowadzą one do wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie, mimo że sprawa była już przedmiotem pełnej kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej, a przyczyną uchylenia wcześniejszych rozstrzygnięć była przede wszystkim wadliwa wykładnia prawa, nie zaś konieczność wielomiesięcznego, szerokiego uzupełniania materiału dowodowego. Skarżący podniósł, że sprawy tego rodzaju w okresie funkcjonowania instrumentów pomocowych były rozpoznawane sprawnie, podczas gdy obecnie organ prowadzi ponowne postępowanie już od ponad 8 miesięcy. Tym samym postępowanie, które po wyroku NSA powinno zmierzać do szybkiego zastosowania prawidłowej wykładni przepisów do znanego już stanu sprawy, zostało przekształcone w postępowanie przewlekłe, oparte na ciągłym przedłużaniu terminów i rozszerzaniu materiału dowodowego. Szczególnie istotne jest to, że organ koncentruje obecnie postępowanie na dokumentach dotyczących czerwca 2020 r., podczas gdy wniosek obejmował świadczenia od 1 lipca 2020 r. dla okresu trzech miesięcy. Co istotne, organ nie wyjaśnił w sposób konkretny, jakie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności mają zostać wykazane dokumentami dotyczącymi czerwca 2020 r., ani dlaczego ich pozyskanie dopiero na obecnym etapie, po wyroku NSA i po upływie wielu miesięcy ponownego postępowania, miałoby nadal warunkować wydanie decyzji. W tych warunkach kolejne czynności dowodowe sprawiają wrażenie działań nieukierunkowanych na sprawne zakończenie sprawy, lecz podtrzymujących stan jej dalszego toku. Tym samym postępowanie nie jest prowadzone w sposób skoncentrowany na wydaniu rozstrzygnięcia, ale w sposób odraczający moment jego wydania. Skarżący zarzucił, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zobowiązał organu do prowadzenia postępowania od początku w nieograniczonym zakresie, lecz do ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni art. 15gg ustawy covidowej. Tymczasem organ, zamiast skoncentrować się na wykonaniu oceny prawnej sądu i wydaniu rozstrzygnięcia, utrzymuje sprawę w stanie permanentnego toku, co prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania postępowania i pozostawania skarżącego przez długi czas w stanie niepewności, co do jego sytuacji prawnej. W ocenie skarżącego przewlekłość w niniejszej sprawie ma charakter rażący. Po pierwsze, organ prowadzi ponowne postępowanie po wyroku NSA przez okres wykraczający poza rozsądne ramy czasowe. Po drugie, czyni to mimo jasnych wskazań sądu, co do wykładni przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Po trzecie, organ posługuje się kolejnymi zawiadomieniami z art. 36 k.p.a. i dalszymi wnioskami dowodowymi nie jako wyjątkowym narzędziem usunięcia rzeczywistych przeszkód, lecz jako mechanizmem odsuwania wydania decyzji. Dodatkowo należy uwzględnić, że przewlekłość ta dotyczy świadczeń o charakterze pilnym, dochodzonych za okres lipiec-wrzesień 2020 r., a więc środków, które miały służyć bieżącej ochronie miejsc pracy, podczas gdy skarżący pozostaje bez ostatecznego rozstrzygnięcia w tej sprawie już od ponad 6 lat. Skarżący podkreślił, że na ocenę zasadności żądania sumy pieniężnej wpływa także skala sprawy i rozmiar naruszenia. Postępowanie dotyczy świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w łącznej kwocie 762.703,95 zł dla 151 pracowników, a więc środków o bardzo istotnym znaczeniu gospodarczym i płynnościowym, zwłaszcza w realiach kryzysu z 2020 r. Wieloletnie pozostawanie bez ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie świadczenia o takiej wartości, a następnie dalsze przeciąganie postępowania pomimo wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, potęguje dolegliwość przewlekłości i nadaje jej wymiar nie tylko formalny, ale także wyraźnie majątkowy. W ocenie skarżącego długotrwałość postępowania, gospodarczy charakter sprawy, wartość dochodzonego świadczenia oraz skutki wieloletniego braku prawidłowego rozstrzygnięcia uzasadniają przyznanie sumy pieniężnej na poziomie 20.000 zł, a więc realnie odczuwalnym nie jedynie symbolicznym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że sprawa wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia na rzecz ochrony miejsc prac jest ponownie rozpatrywana w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt I GSK 1657/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 383/21, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 13 lipca 2020 r. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze wynikający z przepisu art. 7 i 77 k.p.a. obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, uznał, że konieczne jest m.in. pozyskanie od skarżącego dokumentów w postaci wykazu pracowników objętych ww. wnioskiem. W tym celu organ, pismem z dnia 22 października 2025 r. wezwał skarżącego do przedłożenia wykazu pracowników w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 października 2025 r. Skarżący nie przedłożył dokumentów, a w piśmie z dnia 30 października 2025r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w dniu 3 listopada 2025r., wniósł o wyrażenia zgody na przedłużenie terminu do złożenia dokumentacji do dnia 14 listopada 2025 r., powołując się na przyczyny od niej niezależne oraz wskazując, że "uzyskanie wymaganych danych i dokumentów niezbędnych do sporządzenia wykazu pracowników wymaga ich pozyskania z archiwum i od archiwizowania, a proces ten jest czasochłonny i wymaga zaangażowania podmiotu zewnętrznego". Organ przychylił się do wniosku i w piśmie z dnia 5 listopada 2025 r. wyraził zgodę na przedłożenie dokumentacji do dnia 15 listopada 2025 r. Następnie, skarżący pod pismem datowanym na dzień 13 listopada 2025 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w dniu 18 listopada 2025r., przesłał "wykaz pracowników objętych ww. wnioskiem wg stanu na dzień jego złożenia". Organ, po analizie przedłożonego wykazu pracowników uznał, że jest on niekompletny i w piśmie z dnia 18 grudnia 2025 r. wezwał do jego uzupełnienia (zauważając, że skarżący pod pismem z dnia 13 listopada 2025 r. przesłał wykaz pracowników - wg stanu na dzień jego złożenia bez zakładki "obroty") oraz do przesłania list płac z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku dla pracowników nim objętych, tj. czerwiec 2020 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 19 grudnia 2025 r. Skarżący wraz z pismem z dnia 2 stycznia 2025 r. przesłał uzupełniony plik formularza, w szczególności zakładkę obroty oraz podtrzymał, że zakładka z wykazem pracowników została przekazana we wcześniejszej wiadomości. Jednocześnie zwrócił się o doprecyzowanie, jakiej listy płac dotyczy wezwanie. Organ, w piśmie z dnia 28 stycznia 2026 r., doprecyzował, że wezwanie do przedłożenia list płac z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, tj. za czerwiec 2020 r., obejmuje listy płac stanowiące podstawę wypłaty wynagrodzeń za czerwiec 2020 r., wypłaconych do 10 lipca 2020 r. oraz wskazując, że zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. organ może wzywać osoby do złożenia wyjaśnień lub wezwań, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Pismo zostało doręczone w dniu 29 stycznia 2026 r. Skarżący nie przesłał list płac, wobec tego organ ponowił wezwanie do przedłożenia list płac (pismo z dnia 24 lutego 2026 r.). Wezwanie to zostało doręczone w dniu 25 lutego 2026 r., skarżący nie przedłożył dokumentów. W międzyczasie, tj. w dniu 18 lutego 2026 r., do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wpłynęło ponaglenie skarżącego na przewlekłość postępowania w przedmiocie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o wniosek nr 12000/CV-19/15259324, które - wraz z odpisami akt postępowania - zostało pod pismem z dnia 25 lutego 2026 r. przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Kolegium w postanowieniu z dnia 4 marca 2026 r. (które wpłynęło do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w dniu 10 marca 2026 r.), stwierdziło, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy nie dopuścił się bezczynnego lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikuje również czy osoby objęte wsparciem w ramach wniosku nr 12000/CV-19/15259324 nie były również objęte wsparciem w ramach innych wniosków złożonych i wypłaconych na podstawie przepisów art. 15gg ustawy o COVID przez ten podmiot. Ustalono, że skarżący, na podstawie przepisów art. 15gg ustawy o COVID, oprócz przedmiotowego wniosku nr 12000/CV-19/15259324 (o udzielenie wsparcia w łącznej kwocie 762.703,95 zł na okres 3 miesięcy, tj. lipiec - wrzesień 2020r., dla 151 pracowników), złożył jeszcze dwa inne wnioski na postawie tego przepisu, tj. wniosek nr 12000/CV-19/19594350 (o udzielenie wsparcia w łącznej kwocie 143.368,26 zł na okres 2 miesięcy, tj. grudzień 2020 r. - styczeń 2021 r., dla 44 pracowników) oraz wniosek nr 12000/CV-19/25808060 (o udzielenie wsparcia w łącznej kwocie 202.394,52 zł na okres 2 miesięcy, tj. maj - czerwiec 2021 r., dla 60 pracowników). Wsparcie w ramach wniosku nr 12000/CV-19/19594350 oraz wniosku nr 12000/CV-19/25808060 zostało wypłacone. W związku z tym, mając na uwadze wskazania NSA, organ stwierdził, że w celu wyjaśnienia okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest sprawdzenie i weryfikacja osób objętych wsparciem w ramach pozostałych wniosków z art. 15gg ustawy o COVID, co również jest czasochłonne. Jednocześnie organ zauważył, że nadal trwa weryfikacja w instytucji realizującej zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz weryfikacja z wykazem pracowników przedłożonym przez skarżącego. Konieczna jest również kolejna weryfikacja w organie podatkowym. Do tej pory organ zestawił, zweryfikował i dopuścił ponad 210 dokumentów - dotyczących czerwca i lipca 2020 r. - pozyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (postanowienie z dnia 21 kwietnia 2026 r., postanowienie z dnia 30 kwietnia 2026 r. oraz postanowienie z dnia 11 maja 2026 r.). Do dalszej weryfikacji i ewentualnego dopuszczenia w ramach toczącego się postanowienia, na chwilę obecną pozostaje około 850 dokumentów. Dokumenty pozyskane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (uwzględniając dokumenty wymagające jeszcze weryfikacji i oceny) objętościowo zajmują ok. 4-5 ryz papieru. Organ oczekuje również na kolejne informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wyjaśnienia od skarżącego, w związku ze skierowanym wezwaniem. W ocenie organu, na czas prowadzenia postępowania wyjaśniającego wpływ ma również obieg korespondencji oraz fakt, że skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą G. G. J. (z dniem 12 września 2025 r.) i wykreśliła ją z rejestru (z dniem 27 października 2025 r.). Zawiadomienie o ponownym rozpatrzeniu sprawy z dnia 21 sierpnia 2025 r. oraz wezwanie do przedłożenia dokumentacji z dnia 22 października 2025 r. zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych ujawniony w CEIDG, który to adres następnie został wykreślony. W związku z tym, dalsza korespondencja była kierowana, za pośrednictwem operatora pocztowego, na adres do doręczeń ujawniony w CEIDG, tj. ul. [...], [...] (listy polecone za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) i w takiej też m.in. formie skarżący korespondował z Wojewódzkim Urzędem Prac w Krakowie (pismo z dnia 30 października 2025 r. oraz pismo z dnia 13 listopada 2025r.), a następnie - w dniu 2 stycznia 2026 r. - skierował korespondencję za pośrednictwem ePUAP, a dalej - pismo z dnia 17 lutego 2026 r. w przedmiocie ponaglenia oraz pismo z dnia 25 lutego 2026 r. w przedmiocie uzupełnienia ponaglenia - skierował za pośrednictwem e-Doręczeń, z kolejnego adresu do doręczeń elektronicznych. Następnie, dalsza korespondencja do skarżącego, tj. postanowienie z dnia 21 kwietnia 2026 r., postanowienie z dnia 30 kwietnia 2026 r., postanowienie z dnia 11 maja 2026r. oraz wezwanie z dnia 12 maja 2026 r. - kierowana była za pośrednictwem e-doręczeń, a przedmiotową skargę z dnia 22 kwietnia 2026 r. na przewlekłe prowadzenia postępowania skarżący skierował za pośrednictwem operatora pocztowego. W toku postępowania skarżący był (i jest nadal) na bieżąco zawiadamiany o gromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ wydał i przesłał skarżącemu 3 postanowienia dowodowe obejmujące - na chwilę obecną - łącznie ponad 210 dokumentów. Ze względu na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonane na jego podstawie ustalenia, konieczna okazała się ponowna weryfikacja wnioskowanego wsparcia. W związku z tym, do skarżącego skierowano łącznie 4 wezwania oraz konieczne okazało się wystąpienie z zapytaniami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Działania te, w ocenie organu, mają istotne znaczenie dla oceny spełniania warunków przyznania świadczenia oraz odpowiadają zasadom prowadzenia postępowania administracyjnego. Jednocześnie, skarżący do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie przedłożył kompletu dokumentów objętych wezwaniami. Twierdzenie skarżącego jakoby były to działania rozwlekłe, nieukierunkowane na sprawne zakończenie postępowania przeczą obowiązującym w postępowaniu administracyjnym zasadom informowania i czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie organu, czynności podejmowane w sprawie nie są podejmowane w dużym odstępie czasu i nie są nieefektywne. W czasie, jaki upłynął od wszczęcia postępowania (ponowne rozpatrywanie) organ na bieżąco podejmował i dalej podejmuje czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego, w oparciu o który możliwe będzie dokonanie rzetelnej i wszechstronnej oceny okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Na czas, jaki do tej pory poświęcono na uzyskanie dotychczasowych informacji - od skarżącego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - organ nie miał wpływu. Odnosząc się również do zarzutu, jakoby działania organu były rozwlekłe, wskazano, że skarżący pominął fakt, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy był kilkukrotnie wzywany do przedłożenia dokumentacji niezbędnej do rozstrzygnięcia sprawy, która to dokumentacja w komplecie nie została przedłożona do dnia sporządzenia niniejszego pisma (listy płac z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku dla pracowników nim objętych), lub przekazywana była niekompletna (wykaz pracowników) i konieczne było wzywanie do jej uzupełnienia. Skarżący pominął również okoliczność, że wnioskował o przedłużenie terminu do przedłożenia, w odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, wykazu pracowników objętych ww. wnioskiem, powołując się "na przyczyny niezależne od wnioskodawcy, na które organ wyraził zgodę, która to dokumentacja następnie została przesłana niekompletna. Organ zaznaczył, że nie bez znaczenia dla czasu trwania postępowania jest obszerność materiału dowodowego niezbędnego dla wydania rozstrzygnięcia, a zgromadzonego w przedmiotowej sprawie. Kwota objęta wnioskowanym wsparcia wynosi 762.703,95 zł i obejmuje 151 pracowników. Liczba weryfikowanych na chwilę obecną dokumentów przekracza 1000, a dla wydania rozstrzygnięcia konieczne jest przeanalizowanie ich treści, sporządzenie zestawień i wyjaśnienie ewentualnych nieścisłości. Wyjaśniono, że działania podejmowane przez organ w niniejszej sprawie mają na celu wyjaśnienie okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia. Do tych okoliczności niewątpliwie należy fakt zatrudnienia pracowników w okresie objętym wnioskowanym wsparciem oraz w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, składania za nich dokumentów rozliczeniowych, ewentualnego udzielania wsparcia w ramach innych wniosków z art. 15gg ustawy COVID-19 na pracowników objętych wnioskowanym wsparciem. Natomiast, jeśli chodzi o szybkość i wnikliwość postępowania, to nie można ich rozpatrywać bez odniesienia do charakteru i poziomu skomplikowania sprawy, a także obszerności zgromadzonego do tej pory w sprawie materiału dowodowego. Wszystko to, w ocenie organu sprawia, że zarzut przewlekłości nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest ocena, czy Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie prowadzi postępowanie w sposób przewlekły, tj. czy podejmuje czynności z nieuzasadnioną zwłoką, wykonuje je w sposób nieefektywny lub dokonuje czynności pozornych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Sam upływ czasu od wszczęcia postępowania nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Konieczna jest ocena charakteru podejmowanych przez organ czynności, ich niezbędności oraz sprawności ich wykonywania. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że postępowanie prowadzone obecnie przez organ jest następstwem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2025 r. sygn.. akt I OSK 1657/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 383/21 oraz decyzje organów obu instancji. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że wyrok ten przesądzał o obowiązku niezwłocznego przyznania świadczenia bez potrzeby prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał bowiem wykładni art. 15gg ustawy covidowej, wskazując, że organy błędnie przyjęły, iż uzyskanie przez przedsiębiorcę pomocy na podstawie innych przepisów ustawy wyłącza możliwość przyznania świadczeń przewidzianych w art. 15gg. Wyrok ten eliminował zatem wadliwą wykładnię prawa materialnego, nie rozstrzygając jednak o spełnieniu wszystkich pozostałych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego (art. 153 p.p.s.a.) nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności faktycznych, które nie zostały dotychczas prawidłowo ustalone. Przeciwnie, organ był zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu wykładni przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz przy zachowaniu zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że po zwrocie akt administracyjnych organ podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. W szczególności wzywał stronę do przedłożenia dokumentacji dotyczącej pracowników objętych wnioskiem, dokonywał weryfikacji przedstawionych wykazów, prowadził ustalenia z wykorzystaniem danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz podejmował czynności zmierzające do ustalenia, czy wobec pracowników objętych przedmiotowym wnioskiem nie doszło wcześniej do udzielenia pomocy wyłączającej możliwość przyznania świadczeń na podstawie art. 15gg ustawy. Nie sposób uznać tych czynności za zbędne lub pozorne. Przedmiot postępowania dotyczy przyznania świadczeń finansowanych ze środków publicznych w kwocie przekraczającej 7620 000 zł, obejmujących 151 pracowników. Rozstrzygnięcie wymaga zatem szczegółowej weryfikacji dokumentacji płacowej, danych przekazywanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustalenia zakresu wcześniej udzielonego wsparcia w odniesieniu do poszczególnych pracowników i poszczególnych okresów rozliczeniowych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności te nie zostały przesądzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne jest również, że przedłużenie postępowania nie wynika wyłącznie z działań organu. Z akt sprawy wynika bowiem ż faktu, że skarżący wnosił o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganej dokumentacji, następnie przedłożył dokumentację niekompletną, co skutkowało koniecznością kierowania kolejnych wezwań do jej uzupełnienia. Okres oczekiwania na wykonanie obowiązków procesowych przez stronę nie może zostać przypisany organowi jako przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd miał również na uwadze, że skarżący akcentuje przede wszystkim długi okres, jaki upłynął od złożenia wniosku w 2020 r. Argument ten nie może jednak odnieść zamierzonego skutku. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest bowiem ocena całego, kilkuletniego przebiegu sprawy, lecz sposób prowadzenia postępowania po ponownym przekazaniu sprawy organowi wskutek wyroku kasacyjnego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Znaczna część okresu wskazywanego przez skarżącego przypadała na zakończone już postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, które nie mogą być utożsamiane z przewlekłym prowadzeniem obecnie toczącego się postępowania administracyjnego. Uwzględniając charakter sprawy, zakres niezbędnych ustaleń faktycznych, liczbę pracowników objętych wnioskiem, wysokość dochodzonego świadczenia oraz konieczność przeprowadzenia szerokiej weryfikacji dokumentacji, Sąd uznał, że dotychczas podejmowane przez organ czynności pozostają adekwatne do stopnia skomplikowania sprawy i nie noszą cech przewlekłego prowadzenia postępowania. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że wynikająca z art. 12 § 1 k.p.a. zasada szybkości i prostoty postępowania nie ma charakteru absolutnego. Obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki nie zwalnia organu z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Zasada szybkości postępowania nie może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, zwłaszcza gdy przedmiotem postępowania jest przyznanie świadczeń finansowanych ze środków publicznych o znacznej wartości. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że postępowanie dotyczy świadczenia przekraczającego 762 000 zł i obejmuje 151 pracowników. Przeciwnie, skala sprawy oraz konieczność weryfikacji licznych dokumentów potwierdzają, że organ był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób umożliwiający prawidłowe ustalenie wszystkich przesłanek przyznania środków. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że obowiązek respektowania oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oznaczał konieczność wydania decyzji bez przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Taki sposób rozumienia art. 153 p.p.s.a. prowadziłby do niedopuszczalnego utożsamienia związania oceną prawną sądu z zastąpieniem przez sąd postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji. W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a tym bardziej do stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., skargę oddalił, uznając ją za niezasadną.