III SAB/Kr 131/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 9 lutego 2021 r. K. J. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") o wydanie zaświadczenia żądanej treści, w której Komendant Wojewódzki Policji wydał postanowienie numer [...] z dnia 23 maja 2017 r. oraz wywiedzenia dla sprawy sądowoadministracyjnej, iż wnioskowanego w tej sprawie o treści określonej wcześniej we wniosku o wydanie zaświadczenia, jako prawdy i w zakresie wiedzy obiektywnej wydanym być nie może, albowiem ustalono w sprawie prawdę obiektywną odmienną niż umożliwiająca wydanie wcześniej żądanego zaświadczenia, gdzie okoliczności te utrzymał w mocy prawnej prawomocnym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 13 października 2017 r. i wniósł o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej dla sprawy, w której wydano postanowienie numer [...] z dnia 23 maja 2017 r. i w zakresie ustaleń i poświadczonych za prawdę i wiedzę obiektywną w zakresie obiektywnej prawdy i wiedzy w zakresie sprawy wnioskowanej do zaświadczenia dla sprawy sądowej WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 630/17, jako okoliczności świadczone za prawdziwe i mające znaczenie prawne, dowodowe i bezsporny wpływ na wynik sprawy przed sądem administracyjnym. Pismem z dnia 17 lutego 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji przekazał podanie skarżącego na podstawie art. 19 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji. Skarżący złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji nie dopuścił się bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił bezczynność Komendantowi Wojewódzkiemu Policji i wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do wydania zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie jego wydania; o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do uznania obowiązku załatwienia sprawy zaświadczeniem; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, zasądzenie kwoty pieniężnej na rzecz skarżącego oraz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na odrzucenie. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 9 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w dniu 17 lutego 2021 r., za pismem znak: [...], przekazał podanie skarżącego z dnia 9 lutego 2021 r. do Komendanta Powiatowego Policji celem załatwienia zgodnie z właściwością. W świetle obowiązujących regulacji prawnych – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga w rozpatrywanej sprawie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wskazać należy, że zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z powołanego przepisu wynika, że przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Art. 65 k.p.a. został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) zmieniającej m. in § 1 art. 65 k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. Po wejściu w życie noweli grudniowej przekazanie podania organowi właściwemu następuje zatem jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Nie ma ona w takim razie cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., lecz ma charakter informacyjny. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro skarga na bezczynność, zgodnie z postanowieniami art. 3 § 2 p.p.s.a przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a przekazanie podania zgodnie z właściwością, nie jest zaskarżalną czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to skarga skarżącego zarzucająca Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność, polegającą na niezałatwieniu podania z dnia 9 lutego 2021 r., jest niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.