III SAB/Kr 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji e w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: 1. sprostować oczywistą niedokładność pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 poprzez dodanie słów "żądanej treści" po słowach "w przedmiocie wydania zaświadczenia"; 2. sprostować oczywistą niedokładność pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 poprzez dodanie w czwartej linijce od góry treści uzasadnienia słów "żądanej treści" po słowach "w przedmiocie wydania zaświadczenia"; 3. odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 co do formy orzeczenia; 4. odmówić sprostowania zarządzenia z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 co do pouczenia odnośnie środka zaskarżenia.

Wyrokiem z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 13/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18. W wyroku po słowach "w przedmiocie wydania zaświadczenia" brak jest słów "żądanej treści". Również w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 w czwartej linijce od góry treści uzasadnienia brak jest słów "żądanej treści" po słowach w przedmiocie wydania zaświadczenia". Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a.") sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Jedną z takich możliwości, choć w ograniczonym zakresie, przewiduje art. 156 § 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Za niedokładność może być uznane nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli nie ma wątpliwości, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964 r., II CR 194/63, OSNC 1965, nr 2, poz. 27). Za niedokładność, która powinna być sprostowana, sąd uznał nieuwzględnienie w treści wyroku faktu uczestnictwa w rozprawie prokuratora, niezależnie od oceny strony co do działalności prokuratora w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2005 r., II OZ 327/05, niepubl.). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 r., II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Jeżeli natomiast chodzi o inne oczywiste omyłki to uznaje się, iż są one swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego, która może przykładowo polegać na wadliwej nazwie orzeczenia. Nie ulega jednak wątpliwości, iż w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu nie podlega natomiast mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem, względnie podstawa faktyczna rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 15 września 2016 r., II FSK 3573/13). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2017 r., II GZ 591/17. CBOSA). Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 156 p.p.s.a. sprostowanie następuje z urzędu. Skarżący pismem z dnia 10 października 2018 r. domaga się zmiany uzupełnienia w zakresie zakreślenia przedmiotu sprawy poprzez dodanie słów "żądanej treści", tak jak w wyroku z dnia 13 marca 2018r. Sąd sprostował oczywistą niedokładność pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 poprzez dodanie słów "żądanej treści" po słowach "w przedmiocie wydania zaświadczenia" oraz oczywistą niedokładność pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 13/18 poprzez dodanie w czwartej linijce od góry treści uzasadnienia słów "żądanej treści" po słowach "w przedmiocie wydania zaświadczenia", o czym orzekł w pkt I i II postanowienia. Skarżący domagał się także sprostowania wyroku w zakresie zmiany słowa "wyrok" na słowo "postanowienie", oraz zmiany w zakresie środka zaskarżenia. Zmiana formy orzeczenia, a co za tym idzie środka zaskarżenia nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. Zmiana taka zmierza bowiem faktycznie do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku. Ingeruje bowiem w jego treść, co wyklucza możliwość sprostowania. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 156 p.p.s.a. orzekł jak w pkt III i pkt IV sentencji postanowienia.