III SAB/Kr 125/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Burmistrza Gminy Krzeszowice w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego postanawia odrzucić skargę

Pismem z dnia 25 listopada 2022 r., wniesionym drogą elektroniczną, T. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Gminy Krzeszowice w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Również pismem z dnia 25 listopada 2022 r., wniesionym drogą elektroniczną, T. L. złożył ponaglenie. Wspomniane ponaglenie zostało wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej, wobec czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie pozostawiło je bez rozpoznania na zasadzie art. 63 § 1 in fine k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2021 r. (II SAB/Kr 59/21, CBOSA): "Ponaglenie nie może być wniesione w tym samym dniu co sama skarga. Na słuszność takiej tezy wprost wskazuje sfomułowanie »po wniesieniu skargi«, albowiem oznacza ono, że ustawodawca założył pewną sekwencję czasową dokonywania czynności procesowych. Skoro przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie zresztą jak kodeksu postępowania administracyjnego) nie posługują się przy określaniu terminów systemem godzinowym czy minutowym, a odwołują się do dni, tygodni, miesięcy i lat, to należy uznać, że zwrot, że skargę na bezczynność »można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia« należy rozumieć w ten sposób, że skuteczne wniesienie skargi może nastąpić najwcześniej w dniu następnym po wystąpieniu z ponagleniem". Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2022 r. (II OSK 2772/21, CBOSA) podzielił powyższy pogląd. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że: "Wniesienie ponaglenia i skargi w tym samym dniu lub po wniesieniu skargi, należy zakwalifikować jako niezgodne z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis wyraźnie stanowi, że skargę można wnieść »po wyczerpaniu środków zaskarżenia«. Dopuszczenie możliwości jednoczesnego wnoszenia skargi na bezczynność i ponaglenia, podważałoby bowiem racjonalność ustawodawcy, który wprowadzając do k.p.a. instytucję ponaglenia wyposażył stronę w dodatkowy instrument mający na celu dyscyplinowanie organów administracji w zakresie sprawności i szybkości załatwienia sprawy. Nie może to być postrzegane wyłącznie jako środek warunkujący dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy uwzględnić, że ratio legis wprowadzenia wymogu uprzedniego wyczerpania środka w postaci ponaglenia było zapewnienie kontroli terminowości w postępowaniu administracyjnym z jednoczesnym ograniczeniem obciążania sądu sprawami, które mogą być załatwione przez organy administracji". Niezależnie od powyższego, ponaglenie zostało wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej, wobec czego podlegało pozostawieniu bez rozpoznania na zasadzie art. 63 § 1 in fine k.p.a. – i także z tej przyczyny warunek dopuszczalności skargi z art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. nie został spełniony. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.