III SAB/Kr 120/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Rady Miasta Zakopane w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie uchwały Rady Miasta Zakopane nr XLV/626/2023 postanawia: odrzucić skargę.

A. F. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rady Miasta Zakopane (dalej: Rada, organ) polegającą na 1) niepodjęciu czynności w przedmiocie uzupełnienia Uchwały nr XLV/626/2023 z dnia 9 marca 2023 r. o strony postępowania, 2) braku merytorycznego rozpoznania jego wniosku, 3) nieudzieleniu odpowiedzi w ustawowym terminie, 4) niewskazaniu przyczyn zwłoki oraz nowego terminu załatwienia sprawy. Uzasadniając skargę podał, że 9 lutego 2026 r. złożył wniosek o uzupełnienie wyżej opisanej uchwały w zakresie dotyczącym pominięcia jego osoby oraz B.J. przy zamianie nieruchomości lecz do chwili obecnej nie otrzymał żadnego rozstrzygnięcia, nie został poinformowany o sposobie załatwienia sprawy, nie doręczono mu zawiadomienia o przedłużeniu terminu. W ocenie skarżącego doszło do naruszenia przepisów art. 12 §1, art. 35 i art. 36 k.p.a. a także art. 2, art. 7, art. 32 oraz art. 63 Konstytucji RP. Wskazując zaś na powyższe skarżący wniósł o 1) niezwłoczne rozpoznania jego wniosku o uzupełnienie Uchwały nr XLV/626/2023 lub wydanie decyzji o bezzasadności Uchwały Rady Miasta Zakopane, 2) pisemne wskazanie przyczyn dotychczasowej bezczynności, 3) zawiadomienie Najwyższej Izby Kontroli w związku z podejrzeniem naruszenia zasady równego traktowania obywateli przez Przewodniczącego Rady Miasta Zakopane J. G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. W ocenie organu skarga jest niedopuszczalna, gdyż skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do złożenia skargi na bezczynności Rady w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, gdyż nie wykazał, że w wyniku bezczynności tego organu albo w wyniku podjęcia przez ten organ czynności prawnej lub faktycznej został naruszony interes prawny skarżącego lub uprawnienie. Ponadto przedmiotem skargi mogą być czynności nakazane prawem co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Organ podniósł również, że na pismo skarżącego z 9 lutego 2026 r. została udzielona odpowiedź w dniu 24 lutego 2026 r. W ocenie organu Rada nie pozostaje także w bezczynności lub zaniechaniu co do żądania "uzupełnienia" wskazywanej przez skarżącego uchwały w przedmiocie zamiany nieruchomości w taki sposób aby doszło do zamiany działki gminnej z działką skarżącego a nie wskazaną w uchwale. Organ uchwałodawczy miał bowiem jedynie możliwość a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały i nie był związany żądaniami podmiotu trzeciego. Ponadto kwestionowana przez skarżącego uchwała wywołała jedynie skutki cywilnoprawne. Z uwagi zaś na cywilnoprawny charakter tej uchwały skarga jest niedopuszczalna. Poza tym w obowiązujących przepisach nie przewidziano skargi na bezczynność organu stanowiącego polegającą na "nieuzupełnieniu" treści uchwały o żądane treści podmiotu trzeciego. Niezależenie od tego dokonanie zmiany treści uchwały zgodnie z wnioskiem skarżącego prowadziłoby de facto do zmiany samej istoty uchwały i narzuceniem organowi stanowiącemu woli skarżącego. Wreszcie kwestionowana uchwała została już zrealizowana poprzez zawarcie stosownego aktu notarialnego. W pismach procesowych z dnia 11 maja 2026 r. oraz z dnia 23 lipca 2026 r. skarżący wniósł o nieuwzględnienie stanowiska organu i jednocześnie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej p.p.s.a. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Podkreślenia wymaga, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce (zob. postanowienie WSA w Krakowie z 21.03. 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 25/23). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, mając na uwadze treść skargi krytykującej brak działań organu, wskazującą na potrzebę ochrony mienia publicznego-gminnego przed niekompetencją urzędników oraz wytykającą organowi niegospodarność jak również treść stanowiącego załącznik do tej skargi pisma skarżącego z dnia 9 lutego 2026 r. zatytułowanego również "Skarga" ale skierowanego do Starosty Tatrzańskiego i złożonego przez skarżącego na podstawie art. 221 §1 i §3, art. 227 i art. 228 k.p.a. w którym to piśmie skarżący domagał się m.in. wydania urzędnikom odpowiednich instrukcji i wytycznych oraz ich zdyscyplinowania nakazuje spojrzeć na tę skargę z perspektywy przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej k.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski". Tym bardziej, że na pismo skarżącego z 9 lutego 2026 r. po przekazaniu go przez Starostę Tatrzańskiego według właściwości udzielono skarżącemu pismem z dnia 23 lutego 2026 r. (wysłane 24.02.2026 r.) na podstawie art. 233 k.p.a. odpowiedzi z pouczeniem o treści art. 239 k.p.a. Wskazując na powyższe podkreślić zaś należy, że właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich), o których mowa w art. 227 k.p.a. Prawo wniesienia takiej skargi stanowi realizację zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg, właściwe są organy państwowe, działające w trybie określonym w Dziale VIII k.p.a. Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, a działania podejmowane przez organ nie mają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie ma na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1143/25). Wobec tego, również bezczynność organu w takiej sprawie nie może podlegać ocenie sądu, a skarga w takim przedmiocie jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i §3 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.