III SAB/Kr 115/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. D. na bezczynność Komisji Odwoławczej ds. Świadczeń dla Studentów Wyższej Szkoły Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji o odmowie przyznania stypendium specjalnego postanawia: odrzucić skargę

K. D. – nazywany dalej "Skarżącym" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z 20 października 2025 r. Skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 ustaw z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm.; dalej jako "k.p.a."). Skarżący został powiadomiony o siedmiodniowym terminie na dokonanie tej czynności oraz rygorze odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "P.p.s.a.") w przypadku jego niedochowania. Wezwanie to zostało skierowane na adres strony podany w skardze, a zgodnie ze zwrotnym pocztowym potwierdzeniem odbioru przesyłki zostało mu ono doręczone 31 października 2025 r. Skarżący nie złożył odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącej Wydziału III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. wniesienie skargi na bezczynność organu musi zostać poprzedzone ponagleniem skierowanym do organu. Przepis ten stanowi rozwiniecie zasady, zgodnie z którą droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego (por. art. 52 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący takie ponaglenie złożył, a równocześnie Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu w tym temacie. O fakcie wniesienia ponaglenia nie wspomina także w swoich pismach procesowych złożonych do WSA w Krakowie. W konsekwencji należało uznać, że w sprawie nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd dostrzega, że w wezwaniu, jako podstawę ewentualnego odrzucenia skargi podano art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., niemniej jednak pomyłka ta nie ma wpływu na wynik postępowania. W przepisie tym mowa jest o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi, takich jak np. brak podpisu, czy numeru PESEL (por. art. 48 § 1-2 oraz art. 57 § 1 P.p.s.a.). W tym przypadku załączenie dowodu wniesienia ponaglenia nie stanowi składowej skargi, a jedynie służy wykazaniu okoliczności od której wystąpienia zależy, czy skarga jest dopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a. Istotnym jest zatem to, że Skarżący w jasny sposób został powiadomiony o konieczności złożenia dowodu potwierdzającego wniesienie ponaglenia, o którym jest mowa w art. 37 § 1 k.p.a, terminie do dokonania tej czynności oraz konsekwencji prawnej (tj. rygorze odrzucenia skargi) w przypadku nie zachowania tego terminu. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.