III SAB/Kr 11/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 maja 2021 r. o udostępnienie akt sprawy postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 17 maja 2021 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o udostępnienie akt sprawy, opatrzony przez niego dodatkowo również datą 16 maja 2021 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał postanowienie nr [...] z 18 sierpnia 2022 r., którym odmówił udostępnienia akt sprawy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie postanowieniem nr 21/2022 z 8 września 2022 r. Wyrokiem z 19 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 84/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego z 27 sierpnia 2022 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 maja 2021 r. o udostępnienie akt sprawy. Wyrok stał się prawomocny. Pismem z 29 stycznia 2023 r. skarżący wniósł kolejną skargę "w przedmiocie braku działania komendanta powiatowego Policji w Krakowie" w sprawie o udostępnienie akt żądanych podaniem z 17 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi, a ponadto sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek odnośna uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Poparciem tego stanowiska jest również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której NSA wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność mającą polegać na braku działania Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie o udostępnienie skarżącemu akt, żądanych w podaniu z 17 maja 2021 r. - została wniesiona 29 stycznia 2023 r. Czynność ta miała zatem miejsce już po zakończeniu postępowania odmownym załatwieniem wniosku skarżącego (por. wyżej). Rodzi to konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt I OZ 879/20 oraz postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III OZ 94/21). Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Ponadto prawomocnym wyrokiem z 19 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 84/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego w tym samym przedmiocie. Oznacza to, że niniejszą skargę należało odrzucić również na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a, z powodu uprzedniego prawomocnego osądzenia przedmiotowej sprawy.