III SAB/Gl 50/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu "A" sp. z o.o. z siedzibą w N. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie wydania decyzji dot. zwrotu części dotacji na dofinansowanie realizacji zadań wychowawczych i opiekuńczych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie [...] ([...]) złotych.

Pismem z 28 grudnia 2021 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty T. w przedmiocie wydania decyzji dot. zwrotu części dotacji na dofinansowanie realizacji zadań wychowawczych i opiekuńczych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 7 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego bowiem załączone do skargi pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 21 stycznia 2020 r., natomiast złożony do akt sprawy wydruk KRSu zawierał dane aktualne na dzień 7 marca 2022 r., przy czym ostania zmiana w KRSie została dokonana w dniu 30 czerwca 2021 r. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 kwietnia 2022 r. W wyznaczonym terminie, który upływał 27 kwietnia 2022 r. skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, o który była wzywana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie stroną postępowania jest osoba prawna, co oznacza, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. może ona dokonywać czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). Obowiązku tego nie niweczy fakt działania w sprawie pełnomocnika, gdyż niezbędne jest ustalenie, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę uprawnioną do działania w imieniu spółki. Do skargi w niniejszej sprawie dołączono odpis pełnomocnictwa udzielonego w dniu 21 stycznia 2020 r. przez prezesa zarządu T. H. Przy piśmie z 7 marca 2022 r. nadesłano również informację odpowiadającą odpisowi z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnemu na dzień 7 marca 2022 r. Na podstawie tych dokumentów niemożliwe było jednak ustalenie, czy w chwili udzielenia pełnomocnictwa T. H. był umocowany do reprezentacji strony skarżącej, bowiem od momentu udzielenia pełnomocnictwa w KRSie dokonywane były zmiany, a ostatnia z nich miała miejsce 30 czerwca 2021 r. Zasadnym było zatem wezwanie do nadesłania pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (zawierającego informacje o rodzaju dokonywanych zmian oraz ich datach), celem wyjaśnienia tej kwestii. Brak odpowiedzi uniemożliwia bowiem Sądowi nadanie sprawie dalszego biegu. Pomimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanych obowiązków, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.