III SAB/Gl 423/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w przedmiocie realizacji czynności służbowych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2022 r. L. D. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w przedmiocie realizacji czynności służbowych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 stycznia 2022 r. do Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach zostało przekazane przez Zespół Kontroli Biura Spraw Wewnętrznych Policji pismo skarżącego z dnia 16 stycznia 2022 r. zatytułowane skarga, celem nadania sprawie dalszego biegu w zakresie kompetencji własnych (vide: pismo z dni 18 stycznia 2022 r. [...]). W dniu 25 stycznia 2022 r. skarga z dnia 16 stycznia 2022 r. została przekazana, na podstawie art. 232 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1735 – dalej k.p.a.) Komendantowi Miejskiemu Policji w D. Przekazując ww. skargę z dnia 16 stycznia 2022 r. wskazano, że dotyczy ona nieprawidłowego wykonywania czynności służbowych i procesowych przez funkcjonariusza podległego Komendantowi Miejskiemu Policji w D., prowadzącego postępowanie przygotowawcze [...] w sprawie dokonanego w D. oszustwa na szkodę D. D. Pismem z dnia 25 stycznia 2022 r. skarżący został poinformowany o przekazaniu jego skargi z dnia 16 stycznia 2022 r. Z kolei w dniu 31 sierpnia 2022 r. skarżący nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wskazaną na wstępie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w następstwie ww. skargi z dnia 16 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – dalej p.p.s.a.). Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Oceniając charakter rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że stosownie do treści art. 227 k.p.a., przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być, w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako utrwalony uznaje się pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego normowanego przepisami k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednolicie sądy administracyjne przyjmują w swym orzecznictwie, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., o sygn. akt II SAB/Wa 193/04, LEX). Podkreśla się także, że postępowanie skargowo - wnioskowe uregulowane w Dziale VIII k.p.a. ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo - wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (zob. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX oraz postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2568/12, LEX), co należy również odnieść do przewlekłego prowadzenia postępowania. Wnoszący skargę ma możliwość domagania się realizacji jego prawa do niezwłocznego uzyskania zawiadomienia o sposobie załatwienia złożonej skargi wyłącznie poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, co wynika z odesłania do art. 37 k.p.a. zamieszczonego w art. 237 § 4 k.p.a. Na tym uprawnieniu kończą się właściwie dostępne prawem możliwości kwestionowania bezczynności organu w nieterminowym załatwieniu tego środka prawnego. Zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wobec tego wewnętrzną sprawę organów. Tym samym kontroli sądu administracyjnego nie podlega również przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w tym przedmiocie. Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga z dnia 31 sierpnia 2022 r. nie dotyczy spraw należących do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i jako taka nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Obliguje to Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.