III SAB/Gd 667/26

Dnia 29 września 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Jarosław Witych po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. P. na bezczynność Dyrektora Kosakowskiego Centrum Kultury w Pierwoszynie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi

Ł. P. w dniu 19 czerwca 2026 r., w formie elektronicznej, wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Kosakowskiego Centrum Kultury w Pierwoszynie (dalej w skrócie zwanego Dyrektorem lub organem), w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie pozostawał już w bezczynności, albowiem w dniu 18 czerwca 2026 r. została wydana decyzja kończącą postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 22 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w punktach 1-5a. Niedopuszczalność ta występuje przykładowo w sytuacji, gdy nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Bezczynność jest zatem stanem, w którym mimo upływu określonego prawem terminu, właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygniecie nie zostało wydane. Uwzględniając powyższe definicje bezczynności i przewlekłości postępowania, a także wynikający z art. 149 p.p.s.a. cel skarg na te formy naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (opubl. ONSAiWSA 2020/6/79) przyjął, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." Rozwijając powyższą tezę NSA w uzasadnieniu uchwały stwierdził, że za niedopuszczalną należy każdorazowo uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi bowiem – jak wyjaśnił NSA – być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Analogiczne stanowisko NSA zajął następnie w uchwale siedmiu sędziów z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (opubl. ONSAiWSA 2022/3/34), rozstrzygając w kwestii dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, złożonej już po jego zakończeniu. NSA przyjął bowiem, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a." W postanowieniu z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22 (OSP 2023/10/82) Naczelny Sad Administracyjny trafnie zwrócił uwagę, że uchwała z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 nie rozstrzyga zagadnienia, czy dopuszczalna jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, która została wniesiona już po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy w chwili wniesienia skargi decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna. Teza tej uchwały nie odnosi się bowiem do takiego układu procesowego. Niemniej jednak, dokonując samodzielnej oceny takiego zagadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 oraz art. 104 § 1 k.p.a.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd, jak i argumentację, która legła u jego podstaw, przedstawioną w uzasadnieniu ww. postanowienia. Rozważania zawarte w powyższym postanowieniu mają również zastosowanie przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej bezczynności organu. Podobne stanowisko NSA wyraził m. in. w postanowieniach z 29 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 1524/24; z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1013/24; z 17 maja 2024 r., sygn. akt I OZ 241/24; 17 grudnia 2024 r. II OSK 1686/24). Dalej należy podnieść, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja powinna zawierać, m.in. datę jej wydania. Datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że nie powinno się przy tym utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia (por. m.in. wyrok NSA z 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 382/07; a także: M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., str. 798). Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Należy podkreślić, że czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi załatwienia sprawy administracyjnej – ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje ona żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15). Zaznaczyć w tym miejscu również należy, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna (por. wyrok NSA z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 234/18). Data doręczenia decyzji stronie postępowania nie decyduje bowiem o wydaniu (istnieniu) tej decyzji, ale rozstrzyga w związku z treścią art. 110 § 1 k.p.a. o momencie związania treścią decyzji organu, który ją wydał. W niniejszej sprawie, w dacie złożenia skargi na bezczynność została już wydana decyzja Dyrektora w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że nie tylko w dacie orzekania, ale przede wszystkim w dacie wniesienia skargi nie istniał stan bezczynności, który podlegałby ocenie sądu administracyjnego. Reasumując, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem w dacie jej wniesienia (19 czerwca 2026 r.) została już wydana decyzja Dyrektora z 18 czerwca 2026 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy w dacie wniesienia skargi skarżący wiedział o jej wydaniu, a także to, czy była ostateczna. Istotne znaczenie ma jedynie, że 18 czerwca 2026 r. ustał stan bezczynności, a tym samym skarga na bezczynność stała się niedopuszczalna. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi zatem przewidziana w art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalności skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzję w sprawie objętej skargą. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.