Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III SAB/Gd 584/26

Postanowienie WSA w Gdańsku z 22 października 2026 r., III SAB/Gd 584/26 – wizy

Wynik

Odrzucono skargę Zasądzono zwrot wpisu sądowego

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2026 r. sprawy ze skargi K.D. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Skarżący K.D., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł w dniu 29 czerwca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wniósł o przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. ewentualnie o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Ponadto skarżący na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. wniósł o rozważenie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny skargi z dnia 9 września 2024 r. o sygn. TS 176/24 oraz zapytania skierowanego przez WSA w Gliwicach do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygnaturze II SAB/Gl 19/25. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tj. Dz.U. z 2023 roku poz. 103), zwanej dalej "ustawą o pomocy" lub "specustawą", zgodnie z którymi przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się oraz zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, lub ich dokonywanie z opóźnieniem w okresie od 15 kwietnia 2022 roku do dnia 4 marca 2027 roku nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; W przypadku uznania przepisu art. 100d ustawy o pomocy za sprzeczny z Konstytucją RP wniesiono o: 1. zobowiązanie organu do zakończenia postępowania w terminie nie krótszym niż 30 dni od przekazania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a." iż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania organu nie miały charakteru rażącego z uwagi na: - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy o pomocy, bowiem organy administracji publicznej obowiązane są do działania na podstawie obowiązujących ich przepisów, w tym również ze wskazanymi przepisami ustawy o pomocy; - niezawinione przez organ przyczyny, bowiem działania organu nie były zamierzone i nie nosiły znamion złej woli, a były wynikiem dużej ilości wniosków cudzoziemców i ograniczonych możliwości kadrowych organu. Ponadto organ wniósł o niewymierzanie organowi na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy grzywny ani sumy pieniężnej, bowiem zgodnie z powołanym przepisem specustawy w okresie do dnia 4 marca 2027 roku organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa, a także z uwagi na wyżej wymienione niezawinione przez organ przyczyny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że merytoryczne rozpoznanie skargi następuje po stwierdzeniu dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 poz. 1691 ze zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a.") przewiduje, że w postępowaniu administracyjnym stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W niniejszej sprawie termin do załatwienia sprawy regulują przepisy szczególne, zawarte w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 poz. 1079 ze zm.; dalej jako "ustawa o cudzoziemcach"). Zgodnie z art. 210 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu odpowiadającym stanowi prawnemu obowiązującemu do dnia 27 kwietnia 2026 r., decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a. (ust. 2). Ponadto zgodnie z art. 37 § 3 lit. a k.p.a. jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia je bez rozpoznania. W myśl art. 53 § 2 b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego wpłynął do Wojewody Pomorskiego w dniu 17 września 2025 r. korespondencyjnie. W dniach 1 i 3 kwietnia 2026 r. skarżący nadesłał do akt sprawy dodatkowe dokumenty. W dniu 12 maja 2026 r. Wojewoda Pomorski stwierdził, że wniosek nie zawiera braków formalnych a następnie zwrócił się z wnioskiem do właściwych organów o przekazanie informacji wskazanej w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (zwane w aktach administracyjnych "opiniowaniem wniosku"). W dniu 19 czerwca 2026 r. skarżący złożył ponaglenie, po czym wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 29 czerwca 2026 r. Pismem z dnia 6 lipca 2026 r. Wojewoda Pomorski wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów potwierdzających legalność pobytu w Polsce w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Uwzględniając powyższe przepisy oraz przestawiony stan sprawy należy stwierdzić, że wniesiona skarga, w której pełnomocnik zarzuca bezczynność postępowania prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt stały, nie została poprzedzona skutecznie złożonym ponagleniem. Wymóg z art. 53 § 2 b p.p.s.a. wniesienia ponaglenia uznaje się za spełniony gdy zostało ono złożone po upływie terminów do załatwienia sprawy. Tylko wówczas można postawić organowi zarzut bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2203/20 wskazał, że skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Z tym poglądem należy się w pełni zgodzić. Ponaglenie złożone przed upływem terminu określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych jest przedwczesne i z tego powodu podlega pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie art. 37 ust. 3 a k.p.a., a co za tym idzie nie wywiera także skutku procesowego w postaci wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji skarga poprzedzona takim przedwczesnym ponagleniem podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2022 r. II OSK 2772/21). W niniejszej sprawie 6 miesięczny termin do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę rozpoczął swój bieg w dniu 3 kwietnia 2026 r. kiedy zostały uzupełnione braki formalne wniosku, a upłynął z dniem 3 października 2026 r. W tych okolicznościach ponaglenie złożone przez pełnomocnika w dniu 19 czerwca 2026 r. należy uznać za bezskuteczne, a w konsekwencji wniesioną skargę należy uznać za złożoną bez "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Informacje o sprawie

Data wpływu
30 lipca 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Sędziowie
Adam Osik Alina Dominiak Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny