III SAB/Gd 50/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu L. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy żony – I. B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pisma w dwóch egzemplarzach zawierającego informacje, czy skarżący wnosi skargę w swoim imieniu czy też w imieniu żony. Jeśli skarga dotyczy żony należało nadesłać stosowne pełnomocnictwo procesowe. Ponadto wezwano o informację czy przed złożeniem skargi zostało wniesione ponaglenie do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W zakreślonym terminie 7 dni skarżący nadesłał pismo z dnia 21 sierpnia 2018 r., w którym poinformował tut. Sąd, że skarga została złożona w jego imieniu oraz, że do chwili złożenia skargi nie było złożone ponaglenie do właściwego organu, bo był 4 razy w Urzędzie Wojewódzkim w G. w sprawie tego wniosku, ale żaden z pracowników Urzędu nie chciał mu pomóc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie stanowi środek przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: "k.p.a."). Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie musi zawierać uzasadnienie i wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 2 i 3 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący nie wniósł ponaglenia, co sam potwierdził w piśmie skierowanym do tut. Sądu w dniu 21 sierpnia 2018 r. Nie korzystając z uprawnień przysługujących mu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł od razu skargę na bezczynności Wojewody. Sąd zwraca uwagę, że za "wniesienie ponaglenia" w rozumieniu ww. przepisów nie można uznać domagania się w Urzędzie Wojewódzkim stosownych informacji o sprawie, jak również nie można uznać znajdującego się w aktach sprawy pisma skarżącego z dnia 26 kwietnia 2018 r., w którym prosi o udzielenie informacji w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga na bezczynność musi być poprzedzona pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (ponagleniem). Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącego trybu wniesienia skargi. Wobec powyższego - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. – Sąd postanowił jak w pkt 1. sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2. sentencji postanowienia).