III SAB/Gd 482/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 482/25, w ten sposób, że w miejsce opisu przedmiotu sprawy błędnie określonego: "w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy" wpisać prawidłowo: "w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej".

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 482/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. B. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd – na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania sentencji wyroku – błędnie oznaczył przedmiot sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy polega na pomyłce w wykonaniu działania matematycznego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w sentencji wyroku Sąd błędnie zapisał przedmiot sprawy, a błąd ten został spowodowany oczywistą omyłką przy redagowaniu sentencji wyroku. Właściwy przedmiot sprawy, co oczywiście wynika z treści skargi oraz okoliczności sprawy, to bezczynność organu w przedmiocie "udostępnienia informacji publicznej" a nie "udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy", jak zostało to omyłkowo zapisane w sentencji wyroku. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.