III SAB/Gd 446/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Energa-Operator Spółki Akcyjnej z siedzibą w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Energa-Operator Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku dopuściła się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Energa-Operator Spółki Akcyjnej z siedzibą w Gdańsku na rzecz skarżącego J.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2026 r. J. K. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej "u.d.i.p".) wystąpił do Energa-Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku o udzielenie szeregu informacji, której jak wskazał dotyczą nieruchomości obejmującej działki o nr ewidencyjnych [...], położone w obrębie [...] D., gmina L., powiat w., województwo p., dla której Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Wnioskodawca wskazał, że prosi o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1/ wskazanie, czy sieci elektroenergetyczne i słupy elektroenergetyczne zlokalizowane na ww. nieruchomości, a także w jej bezpośrednim sąsiedztwie (na granicy działek), stanowią własność Energa-Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku (dalej jako "spółka Energa-Operator") ; 2/ czy w/w sieci i słupy są aktualnie wykorzystywane przez spółkę Energa-Operator, stanowiąc element sieci dystrybucyjnej lub tranzytowej oraz jakie działania podejmuje spółka względem sieci i słupów, celem zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem; 3/ wskazanie, z jakich części ww. nieruchomości korzysta spółka Energa-Operator, celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci elektroenergetycznych wraz ze słupami, 4/ wskazanie, jakie ograniczenia w korzystaniu z ww. nieruchomości wiążą się z istnieniem na niej sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych, w tym w szczególności: - wskazanie, w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznej i słupa elektroenergetycznego możliwa jest swobodna zabudowa, składowanie maszyn i urządzeń lub sadzenie drzew, - wskazanie, w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznej i słupa elektroenergetycznego możliwe jest prowadzenie prac budowlanych lub rolnych z wykorzystaniem służących do tego maszyn i urządzeń przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, 5/ jakie są parametry sieci elektroenergetycznych (rodzaj i ilość urządzeń naziemnych), 6/ wskazanie, czy w spółce Energa-Operator obowiązują jakieś wewnętrzne regulacje określające warunki budowy lub eksploatacji sieci elektroenergetycznych o parametrach odpowiadających tym, o których mowa w pkt 5 powyżej, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - przesłanie kopii tych dokumentów; 7/ wskazanie, kiedy i na jakiej podstawie spółka Energa-Operator nabyła własność (względnie inne prawo rzeczowe) sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych; 8/ wskazanie możliwie dokładnej daty budowy oraz oddania do użytku sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych; 9/ wskazanie, na jakiej podstawie spółka Energa-Operator (względnie jej poprzednicy prawni) wybudowała na ww. nieruchomościach sieci elektroenergetyczne i słupy elektroenergetyczne lub ich poszczególne elementy zgodnie z wymogami prawa budowlanego, poprzez przedstawienie stosownych decyzji administracyjnych; 10/ wskazanie, na jakiej podstawie spółka Energa-Operator (względnie jej poprzednicy prawni) nabyła tytuł prawny do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane poprzez przedstawienie stosownych dokumentów; 11/ wskazanie, czy spółka Energa-Operator (względnie jej poprzednicy prawni) posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych, 12/ wskazanie, jaki tytuł prawny posiada spółka Energa-Operator do korzystania z ww. nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych; 13/ wskazanie, kiedy i w jaki sposób spółka Energa-Operator (ewentualnie jej poprzednicy prawni) nabyła tytuł prawny do korzystania z ww. nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych; 14/ przedstawienie kopii wiarygodnych dokumentów potwierdzających nabycie przez spółkę Energa-Operator (względnie jej poprzedników prawnych) tytułu prawnego do korzystania z ww. nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci elektroenergetycznych i słupów elektroenergetycznych Ponadto końcowo wniesiono o precyzyjne określenie wszystkich dokumentów potwierdzających okoliczności, których dotyczą wyżej wymienione zapytania oraz o przesłanie kserokopii tych dokumentów. Wnioskodawca wskazał, że z uwagi na szeroki zakres wnioskowanej informacji i szereg dokumentów, jakie chciałby uzyskać od organu, wnosi o udostepnienie całości informacji w terminie 21 dni. Wniosek został doręczony spółce Energa-Operator w dniu 2 lutego 2026 r. Pismem z dnia 13 lutego 2026 r. spółka Energa-Operator poinformowała wnioskodawcę, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z powodu dużego zakresu wnioskowanych informacji, a co za tym idzie - czasu niezbędnego na ich przygotowanie. Powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. spółka poinformowała w związku z tym wnioskodawcę, że w powyższym zakresie udostępnienie informacji publicznej nastąpi w przedłużonym terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia otrzymania wniosku. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 maja 2026 r. (data nadania) J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność spółki Energa-Operator w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Skarga została wniesiona za pośrednictwem spółki Energa-Operator, gdzie wpłynęła w dniu 2 czerwca 2026 r. W złożonej skardze wniesiono o - zobowiązanie spółki do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni; - stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - przyznanie skarżącemu od spółki sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."); - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W skardze opisano przebieg sprawy, podkreślając, że zgodnie z powiadomieniem, udzielenie informacji miało nastąpić w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, co licząc od dnia 2 lutego 2026 r., oznacza dzień 2 kwietnia 2026 r. Wbrew powyższej deklaracji, do dnia wniesienia skargi, spółka nie udzieliła jednak skarżącemu żadnej odpowiedzi. W skardze podkreślono jakie terminy udzielenia informacji wynikają z art. 13 u.d.i.p. Jednocześnie zaznaczono, że zgodnie z art 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji, które nie są organami władzy publicznej (art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że podmiot, do którego złożony został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić żądana informację we właściwym terminie (art. 13 Ustawy), a w przypadku stwierdzenia, braku podstaw do jej udostępnienia - wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W ocenie skarżącego pominięcie wspomnianych przepisów przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Spółka nie rozpoznała bowiem w przewidzianym prawem trybie wniosku złożonego przez skarżącego. W skardze zawarto obszerne wyjaśnienia dla wykazania, że spółka Energa-Operator z uwagi na realizowane zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. W sporządzonej w dniu 16 czerwca 2026 r. odpowiedzi na skargę spółka Energa-Operator wskazała, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ pismem z dnia 13 maja 2026 r., które doręczono pełnomocnikowi J. K. w dniu 9 czerwca 2026 r., odpowiedziano na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśniono w tym zakresie, że pismem z dnia 13 maja 2026 r. spółka częściowo udostępniła wnioskującemu informację publiczną. Częściowo natomiast odmówiła udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji z tej daty, to jest z dnia 13 maja 2026 r. W ocenie organu w tych okolicznościach, tj. rozpoznania wniosku w dniu 13 maja 2026 r., gdzie pełnomocnik spółki odebrał już korespondencję postępowanie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wraz z odpowiedzią na skargę przesłano akta sprawy, w których ujęto pismo spółki z dnia 13 maja 2026 r., w którym odnosząc się do całości wniosku strony wskazano, w jakiej części organ uznał żądaną informację publiczną za przetworzoną i odmówił jej udostepnienia (decyzją stanowiącą załącznik nr 1 do ww. pisma) oraz w jakiej części informacja podlegała uwzględnieniu, co uczyniono w treści wskazanego pisma oraz poprzez przesłanie zadanych przez stronę dokumentów, (stanowiących załączniki od nr 2 do nr 8 ww. pisma). Pismo przekazano zatem wraz z załącznikami obejmującymi żądane kopie dokumentów oraz decyzję podpisaną przez prokurentów spółki Energa-Operator S.A o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Jednocześnie art. 21 u.d.i.p. precyzuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych wprost w wymienionym przepisie, dotyczących m.in. terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku uwzględnienia skargi w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może ponadto na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu. W niniejszej sprawie skarżący w skardze wniesionej w dniu 28 maja 2026 r. zarzucił Energa-Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 2 lutego 2026 r. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Energa-Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku jako przedsiębiorstwo energetyczne jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej, są bowiem nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty, w tym osoby prawne wykonujące zadania publiczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, podobnie wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 714/13). Wniesiony przez stronę w dniu 23 stycznia 2026 r. wniosek niewątpliwie dotyczy też spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia szeregu szczegółowych informacji, w tym dokumentów dotyczących infrastruktury przesyłowej w postaci sieci energetycznej wraz z wszelką infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej w określonym obszarze. Zapytania dotyczyły więc infrastruktury wykorzystywanej przez spółkę w zakresie realizacji jej zadań o charakterze publicznym, jakimi jest powszechne zapewnienie zaopatrzenia w energię. Obie wskazane kwestie nie są też sporne pomiędzy stronami postępowania. Wobec ustalenia, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a podmiot, do którego skierowano wniosek, należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznych, analizie należało poddać sposób procedowania spółki w sprawie. Istotą kontroli Sądu w części dotyczącej zarzucanej bezczynności było zatem zbadanie, czy spółka Energa-Operator w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwiła sprawę, czy też nie. W sprawach o bezczynność na gruncie dostępu do informacji publicznej Sąd kontroluje bowiem, czy organ rozpatrzył wniosek strony, podejmując w terminie jedno z działań zgodne z przepisami u.d.i.p. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi na zasadzie wyjątku, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacji gdy podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, na gruncie przepisów u.d.i.p. za bezczynność tego podmiotu należy uznać sytuację gdy w obowiązującym go terminie ani nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Podkreślenia wymaga, że wynikające z u.d.i.p. terminy mają charakter wiążący. Adresaci wniosków o udzielenie informacji publicznej, są zobowiązani respektować ww. terminy oraz je zachowywać. Uwzględniając, że spółka w trakcie biegu podstawowego terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformowała stronę o przedłużeniu terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., obowiązujący spółkę termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek upływał z dniem 2 kwietnia 2026 r. Jak wynika z akt sprawy spółka nie zachowała ww. terminu, który sama wskazała powołując się na zastosowanie wyjątku z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ostatecznie jednak wniosek został w całości rozpoznany, czego wyrazem jest ujęte w aktach sprawy pismo spółki datowane na dzień 13 maja 2026 r., gdzie w części udzielono wnioskowanej informacji publicznej, a w części wskazano na konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wskazaną decyzję uczyniono załącznikiem do ww. pisma z dnia 13 maja 2026 r., również opatrując ją datą 13 maja 2026 r. W przedmiotowej sprawie jest jednak istotne, że pomimo daty 13 maja 2026 r., wskazanej na piśmie zawierającym wnioskowaną informację publiczną oraz na decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, na dzień wniesienia skargi w dniu 28 maja 2026 r. organ nie podjął jednak czynności, w których wyraża się istota udostępnienia informacji, ani czynności mających na celu wprowadzenie wydanej decyzji administracyjnej do obrotu prawnego i poinformowania strony o wydanym w jej sprawie rozstrzygnięciu. Na dzień wniesienia skargi, to jest dzień 28 maja 2026 r. organ nie wystosował jeszcze do wnioskodawcy przygotowywanej ww. formie odpowiedzi na wniosek. Do podjęcia wskazanej czynności przystąpiono dopiero po zapoznaniu się w dniu 2 czerwca 2026 r. z treścią skargi, która w tej dacie wpłynęła do spółki. W aktach sprawy ujęto potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika J. K. przesyłki pocztowej zawierającej odpowiedź organu na wniosek strony, a więc ww. pismo datowane na dzień 13 maja 2026 r. Z adnotacji poczynionych przez pocztę na ww. dokumencie wynika, że ww. przesyłka rejestrowana o numerze [...] została doręczona 9 czerwca 2026 r. Istotne pozostaje jednak, że ww. przesyłka została nadana dopiero w dniu 3 czerwca 2026 r. W tych specyficznych okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że nie można mówić o braku opóźnienia spółki w rozpoznaniu wniosku i braku stanu bezczynności na dzień wniesienia skargi. Przed dniem wniesieniem skargi i jej otrzymaniem organ nie podjął bowiem wszelkich dostępnych mu i leżących po jego stronie czynności, pozwalających na uznanie, że faktycznie rozpoznał wniosek, w tym, że udzielił wnioskodacy informacji publicznej lub odmówił wnioskodacy udostępnienia informacji publicznej. Sąd wyjaśnia, że w sprawach dotyczących skarg na bezczynność istotnie bez znaczenia powinna pozostawać data doręczenia odpowiedzi na wniosek adresatowi. To bowiem, czy adresat w ogóle odbierze przesyłkę i w jakiej dacie, jest całkowicie niezależne od organu lub innego podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Natomiast wystosowanie przez organ odpowiedzi do wnioskodawcy jako czynność dokonana przed lub po wniesieniu skargi, ma znacznie dla oceny stanu bezczynności. Nie można bowiem uznać za brak bezczynności organu sytuacji, gdy za wystarczające uznaje on tylko przygotowanie odpowiedzi, której nikomu nie udostępnia przez dalszy znaczny okres czasu. Wobec ustania stanu bezczynności w dniu 3 czerwca 2026 r. Sąd nie ma podstaw aby zobowiązywać spółkę do rozpoznania wniosku. Za zasadne Sąd uznał natomiast stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o czym orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie z tożsamych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Poza samym przekroczeniem terminu, w przedmiotowej sprawie występują dodatkowe okoliczności, które w ocenie Sądu powodują, że bezczynność podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Przy ocenie, czy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa badaniu podlega bowiem nie tylko okres procedowania wniosku, ale także postawa względem strony postępowania. W przedmiotowej sprawie adresat wniosku nie dotrzymał terminu udostępnienia informacji, który sam wskazał jako wystarczający dla udzielenia stronie informacji publicznej. Ostatecznie zatem odpowiedź na wniosek, który spółka otrzymała w dniu 2 lutego 2026 r., została wystosowana do wnioskodawcy w dniu 3 czerwca 2026 r., a więc po 4 miesiącach. Jest to okresem znacznym, uwzględniając, że podstawowy termin na udzielenie informacji publicznej wynosi 14 dni, a ustawodawca odpuszcza maksymalne jego przedłużenie do 2 miesięcy, licząc od dnia otrzymania wniosku. Dostrzec też należy, że przedłużenie terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. służy w istocie rozwiązaniu przede wszystkim tego rodzaju sytuacji, gdy na udostępnienie informacji potrzeba więcej czasu, ale gdzie adresat informuje, że udostępni stronie informację. W przedmiotowej sprawie, skoro spółka uznawała, że w znacznej części nie ma podstaw do udzielenia informacji publicznej, nie było faktycznie uzasadnienia dla stosowania wydłużonego terminu z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co do całości zapytań podniesionych we wniosku. Przede wszystkim jednak Sąd orzekając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. uwzględnił, że rozpoznanie wniosku powinno wyrażać się podjęciu w terminie czynności faktycznie skierowanych do wnioskodawcy. Udzielenie informacji publicznej lub też odmowa udzielenia informacji publicznej to czynności, które nie są dokonywane abstrakcyjnie, lecz w doniesieniu do konkretnego wniosku i osoby. Jak wskazano wyżej, samo przygotowanie odpowiedzi na wniosek bez podjęcia następnie przez dłuższy czas czynności, które umożliwią adresatowi zapoznanie się z odpowiedzią, trudno uznać za zgodne z podstawowymi założeniami ustawy u.d.i.p., to jest zapewnienia dostępu do informacji publicznych. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku w odniesieniu do zgłoszonego w skardze żądania przyznania skarżącemu od spółki Energa-Operator sumy pieniężnej. Sąd wskazuje, że ww. żądanie zostało zgłoszone w skardze bez jakiegokolwiek uzasadnienia, a jednocześnie w maksymalnej wysokości, jaką przewidziano w art. 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sumę pienieżną można przyznać do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2026 r. przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2025 r. wynosiło 8 903,56 zł. Uwzględniając powyższe, skarżący domaga się zasądzenia na jego rzecz kwoty 44 517,80 zł. Żądanie to jest w ocenie Sądu nieuzasadnione uwzględniając, że wniosek skarżącego został ostatecznie rozpoznany. Przede wszystkim skarżący nie wskazał zaś żadnego uzasadnienia dla zastosowania środka z art. 149 § 2 p.p.s.a. Natomiast w ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw, aby w trybie środków z art. 149 § 2 p.p.s.a. dokonywać dodatkowego dyscyplinowania adresata wniosku. Czynności spółki zostały już bowiem zakończone udzieleniem odpowiedzi na obszerny wniosek skarżącego dotyczący infrastruktury przesyłowej zlokalizowanej w obrębie jego nieruchomości. Otrzymana w dniu 2 czerwca 2026 r. skarga skutecznie zmobilizowała podmiot w dniu 3 czerwca 2026 r. do działania. W konsekwencji pełna odpowiedź na wniosek została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 9 czerwca 2026 r. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego w punkcie 3. sentencji wyroku kwotę 597 zł. Na wskazaną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz uiszczony od skargi wpis (100 zł). Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.