III SAB/Gd 407/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M.N. na bezczynność PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni dopuściła się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdyni na rzecz skarżącej M.N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 13 marca 2026 r. M. N. (dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej "u.d.i.p".) wystąpiła do PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni (dalej jako "PKP SKM" lub "spółka") o udostępnienie skanów faktur korygujących dotyczących energii trakcyjnej, wystawionych dla spółki w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia załatwienia wniosku. Wniosek został zawarty w wiadomości e-mail i wpłynął do adresata w dniu 13 marca 2026 r. W dniu 25 marca 2026 r. spółka poinformowała wnioskodawczynię, że ze względu na złożoność zagadnienia oraz dodatkowe konsultacje prawne, odpowiedź zostanie udzielona w terminie późniejszym niż 14 dni, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od daty złożenia wniosku. PKP SKM wysłała w dniu 13 maja 2026 r. na adres e-mail wnioskodawczyni informację, że przesyła w załączeniu odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W załączniku wiadomości ujęto dokument opatrzony datą 13 maja 2026 r., numerem SKMK2f.065.12.3.26 i podpisem E. M. z dnia 13 maja 2026 r., zatytułowany "Decyzja Zarządu PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście" o odmowie udzielenia informacji publicznej. M. N. w dniu 27 maja 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność PKP SKM w rozpoznaniu wniosku z dnia 13 marca 2026 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem spółki, która zarejestrowała wpływ skargi w dniu 28 maja 2026 r. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy wniosek dotyczył informacji publicznej prostej, który powinien być rozpoznany w terminie 14 dni; 2/ art. 39 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2025, poz. 1691, dalej jako "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do doręczenia decyzji w sposób określony przepisami k.p.a. o doręczeniach. Skarżąca wystąpiła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisano przedstawiony na wstępie przebieg zdarzeń w sprawie. Skarżąca stanęła na stanowisku, że czynności jakie spółka podjęła w dniu 13 maja 2026 r. nie stanowią o załatwieniu sprawy z jej wniosku. Skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie, czy treść faktur podlega ograniczeniom udostępnienia ze względu na dyspozycje przepisów u.d.i.p., wbrew twierdzeniom spółki, nie stanowi zagadnienia złożonego i nie wymaga dodatkowych konsultacji prawnych. Wydłużenie terminu rozpoznania wniosku było wobec tego w ocenie skarżącej nieuzasadnione. Jednocześnie w sytuacji, w której organ stwierdza, że zaktualizowały się przesłanki w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 ust 1 u.d.i.p., wydaje decyzję. W świetle art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji tej stosuje się przepisy k.p.a. o doręczeniach. Przepisy nie przewidują natomiast możliwości doręczenia decyzji poprzez wiadomość e-mail. Z tych względów w ocenie skarżącej spółka nie rozpoznała w sposób prawidłowy wniosku z dnia 13 marca 2026 r. i od dnia 28 marca 2026 r. pozostaje w bezczynności. Skarżąca wskazała w podsumowaniu skargi, że spółka bezzasadnie zwlekała z rozpoznaniem wniosku, wykorzystując ustawowy 2 miesięczny termin na jego załatwienie, mimo że charakter rozpoznawanej sprawy tego nie wymagał. Ostatecznie zaś rozpoznając wniosek wcale tego nie uczyniła, ponieważ pismo przesłane pocztą e-mail w dniu 13 maja 2026 roku, nigdy nie zostało doręczone jako decyzja w rozumieniu przepisów k.p.a. Zdaniem skarżącej, naruszenia te wskazują, że podmiot nie tylko naruszył przepisy u.d.i.p. oraz k.p.a., lecz w sposób intencjonalny dąży do obstrukcji postępowania, zmierzając tym samym do zatracenia w odniesieniu do wnioskowanej przez skarżącą informacji publicznej jej zasadniczej cechy - aktualności. Uzasadniając wniosek o wymierzenie grzywny, skarżąca wskazała, że środek ten ma doprowadzić do rozpoznania jej wniosku i będzie dodatkowo przeciwdziałać podobnym naruszeniom ze strony spółki w przyszłości. W skardze zawarto ponadto obszerne wyjaśnienia dla wykazania, że PKP SKM z uwagi na realizowane zadania związane z publicznym transportem kolejowym zleconym przez organizatora - Marszałka Województwa Pomorskiego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej prostej, dotyczą bowiem gotowych dokumentów w postaci skanów około 15 faktur korygujących dotyczących energii trakcyjnej wystawionych dla spółki. W sporządzonej w 9 czerwca 2026 r. odpowiedzi na skargę PKP SKM wskazała, że nie pozostaje w bezczynności. W uzasadnieniu zaakcentowano, że w złożonej skardze skarżąca wprost powołuje się na wydanie w dniu 13 maja 2026 r. decyzji w zakresie złożonego przez nią wniosku oraz na fakt otrzymania tej decyzji mailem. Okoliczności te są zdaniem PKP SKM niesporne. Skarga zatem zdaniem spółki podlega odrzuceniu. W ocenie spółki skargę złożono bowiem w istocie wobec czynności samego doręczenia decyzji, a ta jako czynność materialno-techniczna nie może stanowić samodzielnego względem postępowania administracyjnego przedmiotu skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U.: z 2026r, poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."). Przedstawiając okoliczności sprawy, spółka potwierdziła, że wniosek o udostepnienie informacji wpłynął do niej w dniu 13 marca 2026 r., w dniu 25 marca 2026 r. na adres e-mail została wysłana informacja o przedłużeniu terminu, a następnie w dniu 13 maja 2026 r. spółka wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w całości, która została przekazana wnioskodawczyni na wskazany we wniosku adres e-mail. Wskazano, że nie dysponowano adresem pocztowym lub inną możliwością doręczenia informacji, niż poprzez wiadomość e-mail i w ten właśnie sposób była z wnioskodawczynią prowadzona korespondencja. Korespondencja z dnia 13 maja 2026 r. została więc doręczona wnioskodawczyni na adres e-mail w dobrej wierze, nie było bowiem ze strony spółki innej możliwości kontaktu. Brak skuteczności takiego doręczenia jest w ocenie spółki kwestią nieoczywistą, która wymaga rozstrzygnięcia przez sądy. Spółka wskazała, że nie jest organem administracji publicznej powołanym do wydania aktów administracyjnych i w tej sytuacji nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, czy o podstawach do nałożenia grzywny. Wyjaśniono jednocześnie, że na skutek złożonej w dniu 27 maja 2026 r. skargi na bezczynność, spółka w dniu 8 czerwca 2026 r. zgodnie z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądów administracyjnych skierowała ostatecznie do wnioskodawczyni wezwanie do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez podpisanie wniosku oraz wskazanie adresu do doręczeń. Podkreślono, że po uzupełnianiu braków przez wnioskodawczynię, decyzja zostanie jej doręczona - przy czym już w związku z wystosowaniem ww. wezwania nie można mówić o bezczynności spółki. Po wpłynięciu do Sądu odpowiedzi na skargę, spółka została wezwana do nadesłania brakujących dokumentów, w tym decyzji później doręczonej skarżącej w innej formie niż wiadomość e-mail. W wykonaniu wezwania, spółka nadesłała ww. dokumenty, w tym kopię decyzji opatrzonej datą 15 czerwca 2026 r., numerem SKMK2f.065.12.10.26 i podpisami E. M. oraz J. D. z dnia 15 czerwca 2026 r. zatytułowanej "Decyzja Zarządu PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście". W treści decyzji wskazano, że na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku M. N. o udostępnienie informacji publicznej, w przedmiocie skanów wszystkich faktur korygujących dotyczących energii trakcyjnej wystawionych dla spółki w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia załatwienia wniosku – odmawia się udostępnienia informacji publicznej w całości. Uzasadnienie decyzji ujęto w sposób następujący: "Wnioskowane informacje stanowią informacje posiadające wartość gospodarczą zarówno dla PKP SKM w Trójmieście Sp. z o.o. jaki i dla PGE Energetyka Kolejowa S.A. oraz objęte są klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 11 ust. 2 Ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 85) "Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności". W związku z powyższym żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w oparciu o art. 5 ust. 2 Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy". W odniesieniu do decyzji z dnia 15 czerwca 2026 r. o ww. podanej treści, spółka zaznaczyła, że została ona wysłana do wnioskodawczyni przez e-puap w dniu 15 czerwca 2026 r., co dokumentuje nadesłana kopia. M. N. po odebraniu decyzji z dnia 15 czerwca 2026 r. wniosła na tę decyzję odrębną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarejestrowaną pod sygn. akt III SA/Gd 371/26. Akta wskazanej sprawy potwierdzają, że dotyczy ona skargi na decyzję Zarządu PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni z dnia 15 czerwca 2026 r. doręczonej w dniu 17 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Jednocześnie art. 21 u.d.i.p. precyzuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych wprost w wymienionym przepisie, dotyczących m.in. terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku uwzględnienia skargi w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może ponadto na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu. W niniejszej sprawie skarżąca w skardze wniesionej w dniu 27 maja 2026 r. zarzuciła spółce bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 13 marca 2026 r. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako spółka, w której obok Polskich Kolei Państwowych S.A., a więc spółki Skarbu Państwa, udziałowcami pozostaje ponadto 5 gmin oraz województwo, a jednocześnie działalność którą prowadzi spółka ma charakter użyteczności publicznej i polega na zapewnieniu kolejowych przewozów osób w województwie pomorskim. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej, są natomiast nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wniesiony przez stronę wniosek dotyczy też informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Obie wskazane kwestie nie są też sporne pomiędzy stronami postępowania. Wobec tego, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a podmiot, do którego skierowano wniosek, należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznych, analizie należało poddać sposób procedowania spółki w sprawie. Istotą kontroli Sądu w części dotyczącej zarzucanej bezczynności było zatem zbadanie, czy PKP SKM w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwiła sprawę, czy też nie. W sprawach o bezczynność na gruncie dostępu do informacji publicznej Sąd kontroluje bowiem, czy organ rozpatrzył wniosek strony, podejmując w terminie jedno z działań zgodne z przepisami u.d.i.p. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów nie doszło do rozpoznania wniosku. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi na zasadzie wyjątku, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wystąpienie bezczynności należy zatem rozważać również pod kątem wystąpienia sytuacji, gdy w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ wyznacza nowy termin załatwienia sprawy, pomimo braku faktycznych przeszkód do rozpoznania wniosku w terminie podstawowym. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacji gdy podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, na gruncie przepisów u.d.i.p. za bezczynność tego podmiotu należy uznać sytuację, gdy w obowiązującym go terminie ani nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. W ocenie Sądu na dzień wniesienia skargi, to jest dzień 27 maja 2026 r., tego rodzaju sytuacja występowała w przedmiotowej sprawie. Spółka w tym czasie nie rozpoznała jeszcze wniosku w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. – to jest ani nie udostępniła informacji, ani nie wydała decyzji administracyjnej. W tym zakresie po pierwsze wskazać należy, że spółkę obowiązywał podstawowy termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek, co do którego spółka przyznaje, że otrzymała w dniu 13 marca 2026 r. należało zatem rozpoznać w terminie 14 dni – do dnia 27 marca 2026 r. W orzecznictwie podkreśla się, że instytucja przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej z art. 13 ust 2 u.d.i.p. - z której w realiach rozpatrywanej sprawy skorzystał podmiot - znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy zachodzą uzasadnione powody. W odmiennym przypadku przedłużenie terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 120/25). Redakcja art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie daje także podstaw, do tego, by organ przedłużając postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej automatycznie stosował termin do 2 miesięcy. Uwzględniając całokształt regulacji zawartej w u.d.i.p. należy więc przyjąć, że wydłużenie podstawowego czasu na odpowiedź musi być miarkowane (w zakresie ustalenia adekwatnego czasu dla przedłużenia) oraz uzasadnione, to jest wynikać z konkretnych i realnych przyczyn związanych bezpośrednio z zakresem i skomplikowaniem danego wniosku, gdzie uwzględnia się zakres i charakter wnioskowanej informacji. W przedmiotowej sprawie, skoro spółka uznawała, że nie ma podstaw do udzielenia informacji publicznej, bo wnioskowany rodzaj faktur uznaje za objęty klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa, nie było faktycznie uzasadnienia dla stosowania wydłużonego terminu z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., biorąc także pod uwagę formę, w jakiej ostatecznie rozpoznano wniosek. W ocenie Sądu, w przypadku zapytania o faktury dokumentujące jednej rodzaj wydatków, ustalenie, czy taki dokument jest, czy nie jest, objęty klauzulą tajemnicy w przedsiębiorstwie, do którego złożono wniosek, nie jest zagadnieniem wymagającym czasu na konsultacje prawne, przedłużonego ponad ustawowe 14 dni. Dostrzec zaś należy, że treść uzasadnienia decyzji z dnia 15 czerwca 2026 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, po przytoczeniu obowiązujących przepisów prawa, zamyka się właśnie w skrótowo przedstawionym ustaleniu, że "wnioskowane informacje stanowią informacje posiadające wartość gospodarczą zarówno dla PKP SKM w Trójmieście Sp. z o.o. jaki i dla PGE Energetyka Kolejowa S.A. oraz objęte są klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa". Nie powinno też ujść uwadze, że przedłużenie terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. służy w istocie rozwiązaniu tego rodzaju sytuacji, gdy na udostępnienie informacji potrzeba więcej czasu, ale gdzie adresat informuje, że udostępni stronie informację. Z powyższych względów Sąd ocenił, że przedłużenie terminu w o oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie było uzasadnione, a tym samym skuteczne. Do rozpoznania wniosku, wbrew ocenie spółki, nie doszło też poprzez wysłanie do strony widomości e-mail z dnia 13 maja 2026 r., ale dopiero poprzez wydanie decyzji z dnia 15 czerwca 2026 r. Niezleżenie od słusznie podnoszonej przez skarżącą kwestii, że przepisy k.p.a. nie dopuszczają doręczeń decyzji administracyjnych poprzez pocztę e-mail, co już wyklucza prawidłowe rozpoznanie wniosku, przede wszystkim dostrzec trzeba, że zawarty w załączniku wiadomości e-mail z dnia 13 maja 2026 r. dokument oznaczony jako "decyzja" w ogóle nie stanowił decyzji administracyjnej, ani nawet innego rodzaju oświadczenia, jakie można byłoby uznać za skutecznie złożone w imieniu PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni. Jak wynika z aktualnego dokumentu KRS podmiotem uprawnionym do reprezentowania ww. spółki jest zarząd, gdzie dopuszczalny sposób reprezentacji podmiotu wyraża się w tym, że "do składnia oświadczeń woli i podpisywania w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie prezesa i członka zarządu albo dwóch członków zarządu albo prezesa lub członka zarządu łącznie z prokurentem albo dwóch prokurentów łącznie; jeżeli skład zarządu jest jednoosobowy do składania oświadczeń woli i podpisywania w imieniu spółki uprawniony jest prezes zarządu albo członek zarządu". W dniu, który spółka uznaje, że rozpoznała wniosek skarżącej, to jest w dniu 13 maja 2026 r. (gdzie dane z tego dnia pozostają aktualne też na dzień orzekania w sprawie przez Sąd) zarząd spółki PKP SKM jest wieloosobowy. Wydanie decyzji administracyjnej i podpisanie jakiegokolwiek innego oświadczenia w imieniu spółki w tej dacie wymagało zatem współdziałania przynajmniej dwóch osób według przytoczonych reguł reprezentacji obowiązujących w spółce. Znajdujący się w aktach sprawy dokument z dnia 13 maja 2026 r. zatytułowany "Decyzja Zarządu PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście" o numerze SKMK2f.065.12.3.26 został podpisany tylko przez jedną osobę (podpis prezesa zarządu E. M. z dnia 13 maja 2026 r.) i nie stanowi tym samym wydanej w imieniu spółki decyzji administracyjnej, poprzez którą spółka wyraziłaby skutecznie swoje stanowisko w odniesieniu do wniosku M. N. z dnia 13 marca 2026 r. o udzielenie informacji publicznej. Akta sprawy dokumentują jednocześnie, że do wyrażenia oświadczenia spółki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. N. z dnia 13 marca 2026 r. i wydania względem niej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. doszło dopiero w dniu 15 czerwca 2026 r. Dostrzec należy, że czynności z dnia 15 czerwca 2026 r. nie polegały na przesłaniu stronie kopii dokumentu z dnia 13 maja 2026 r., ale właściwej decyzji opatrzonej inną datą (15 czerwca 2026 r.) innym numerem (SKMK2f.065.12.10.26) oraz właściwie podpisanej, zgodnie z obowiązującymi zasadami reprezentacji spółki przez dwie osoby, to jest prezesa zarządu E. M. oraz członka zarządu J. D. (podpisy z dnia 15 czerwca 2026 r.). Z k.p.a. wynikają też konieczne elementy, jakie pozwalają uznać dokument za decyzję administracyjną. Jednym z minimalnych wymogów w tym zakresie jest podpisanie decyzji przez upoważnione osoby. Nadesłane przez spółkę końcowo na wezwanie Sądu dokumenty potwierdzają też, że decyzja z dnia 15 czerwca 2026 r. nr SKMK2f.065.12.10.26, po jej skutecznym wydaniu, została niezwłocznie wysłana do wnioskodawczyni na podany przez nią adres do doręczeń elektronicznych, dopuszczalny przy doręczeniach dokonywanych w trybie k.p.a. Sądowi jest także z urzędu wiadome w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy o sygn. akt III SA/Gd 371/26, które dotyczą skargi M. N. na ww. decyzję zarządu PKP SKM z dnia 15 czerwca 2026 r., że decyzja ta została już skutecznie doręczona w dniu 17 czerwca 2026 r. Reasumując, bezczynność w rozpoznaniu wniosku ustała zatem dopiero w dniu 15 czerwca 2026 r. i istniała w chwili wniesienia skargi (maj 2026 r.). Ponieważ stan bezczynności już ustał, Sąd nie ma podstaw, aby zobowiązywać spółkę do rozpoznania wniosku. Za konieczne Sąd uznał natomiast stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o czym orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Poza samym przekroczeniem terminu, w przedmiotowej sprawie występują dodatkowe okoliczności, które w ocenie Sądu powodują, że bezczynność podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Przy ocenie, czy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa badaniu podlega zarówno okres procedowania wniosku, ale także postawa względem strony postępowania. Sąd uwzględnił w tym zakresie, że ostatecznie odpowiedź na wniosek, który spółka otrzymała w dniu 13 marca 2026 r., została wystosowana do wnioskodawcy w dniu 15 czerwca 2026 r., a więc po 3 miesiącach. Jest to okresem znacznym, uwzględniając, że spółkę obowiązywał podstawowy termin 14 dni, a treść wniosku była jasna i dotyczyła jednego rodzaju, istniejących już dokumentów, w postaci faktur za energię. Jednocześnie, ponieważ zgodnie ze stanowiskiem spółki takie dokumenty obejmuje tajemnica przedsiębiorstwa, informacji nie udostępniono. Udzielenie odpowiedzi na wniosek, nie wymagało więc znacznego nakładu czasu na poszukiwanie, przygotowywanie, czy przetwarzanie informacji dla udostępnienia ich wnioskodawcy. W ocenie Sądu, jeżeli zamiarem spółki było wydanie decyzji o takiej treści, jaką przyjęto w dniu 15 czerwca 2026 r., brak było przeszkód dla wydania rozstrzygnięcia bezpośrednio po otrzymaniu wniosku. W szczególności spółka jako profesjonalny podmiot gospodarczy, działający w oparciu o uchwalone w regulaminie organizacyjnym zasady, posiada zasoby, aby na bieżąco dysponować wiedzą co obejmuje, a czego nie obejmuje tajemnicą przedsiębiorstwa. W przedmiotowej sprawie poza nieskutecznym przedłużeniem terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., do opóźnienia doszło także z powodu naruszenia przepisów związanych z doręczaniem decyzji administracyjnych oraz braku dbałości o przestrzeganie obowiązujących w spółce reguł jej reprezentacji. Okoliczność, że spółka nie jest organem władzy publicznej, przy wskazanych wyżej znacznych uchybieniach zorganizowania procesu rozpoznania wniosku, nie może wyłączać podwyższonej kwalifikacji bezczynności. Mniejsza styczność z procedurą ujętą w k.p.a. oraz przepisami u.d.i.p., nie zmienia faktu, że spółka jest zobowiązana do przestrzegania tych przepisów, które jej bezpośrednio dotyczą jako podmiot, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a także do zachowywania reguł swojej reprezentacji. W tej sprawie nie zadbano zaś początkowo, aby oświadczenie spółki w zakresie wniosku było rzeczywiście wydane przez uprawnione osoby. Okoliczność, że wydawanie decyzji administracyjnych nie należy do codziennej działalności spółki, mogła być natomiast przez Sąd uwzględniania w zakresie, w jakim uznał, że brak jest podstaw do nałożenia na spółkę grzywny. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił tym samym skargę w pozostałej części, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku w odniesieniu do zgłoszonego w skardze żądania wymierzenia grzywny. Sąd uwzględnił w tym zakresie, że wniosek skarżącej został ostatecznie rozpoznany w dniu 15 czerwca 2026 r., gdzie spółka po otrzymaniu skargi w dniu 27 maja 2026 r. podjęła też aktywne działania, aby sprawnie naprawić błędy proceduralne jakie popełniono wcześniej. W tym zakresie treść pism strony wskazuje, że zapoznała się też z orzecznictwem sądów administracyjnych wyjaśniającym kwestie związane z wydawaniem decyzji w trybie art. 16 i 17 u.d.i.p., w tym wymogiem podpisania wniosku w takim przypadku oraz doręczenia decyzji zgodnie z regułami k.p.a., aby weszła ona do obrotu prawnego. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, nie ma podstaw, aby w trybie środków z art. 149 § 2 p.p.s.a., w tym w trybie grzywny dodatkowo dyscyplinować spółkę. Działania naprawcze podjęte przez spółkę po otrzymaniu skargi, dają w ocenie Sądu rękojmię, że po zapoznaniu się z zasadami wydawania decyzji administracyjnych w toku rozpoznawania wniosków złożonych w trybie u.d.i.p., spółka uwzględni powyższe w przyszłych ewentualnych postępowaniach, w tym, że przedłużenie terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. musi być uzasadnione zakresem i stopniem zawiłości wniosku oraz nie oznacza automatycznego przedłużenia rozpoznania każdego wniosku na okres do 2 miesięcy, szczególnie gdy podmiot zajmuje stanowisko o braku podstaw do udostępnienia informacji. Takie stanowisko powinno być co do zasady wystosowane do strony w terminie 14 dni. Mając na uwadze treść skargi, Sąd wyjaśnia końcowo, że w ramach skargi na bezczynność nie bada zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępniania informacji publicznej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego od skargi wpisu. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.