III SAB/Gd 4/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na bezczynność Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "H." z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

W dniu 4 stycznia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga F. z siedzibą w W. na bezczynność Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "H." z siedzibą w S. Skarga - jak wynikało z jej treści - została sporządzona i podpisana przez pełnomocnika z wyboru. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2023 r. r. wydanym przez Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł. Odrębnym zarządzeniem z tej samej daty pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do nadesłania wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. W aktach sądowych stwierdzono bowiem jedynie kserokopię uwierzytelnionego pełnomocnictwa. W wydanych zarządzeniach określono termin na ich wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy stosowne wezwanie zostało wysłane na adres pełnomocnika strony skarżącej podany w skardze i doręczone w dniu 21 marca 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 26 akt sądowych). Wezwanie do nadesłania wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa nie zostało przez pełnomocnika strony skarżącej wykonane. Również wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało przez pełnomocnika ani przez stronę skarżącą wykonane, co potwierdza notatka urzędowa z dnia 13 kwietnia 2023 r. sporządzona przez Oddział Finansowo – Budżetowy WSA w Gdańsku (k. 27 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W realiach sprawy uznać należy, że przeciwnik procesowy strony skarżącej - Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "H." z siedzibą w S. nie posiada zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a., czyli zdolności do występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Zgodnie bowiem z art. 25 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Należy mieć na uwadze, że zgodnie z regulacją art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 633 ze zm.) podmiotami leczniczymi wykonującymi działalność leczniczą są m.in.: 1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, 2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej Z art. 205 wyżej wskazanej ustawy wynika, że z dniem wejścia w życie ustawy (co miało miejsce 1 lipca 2011 r.) niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej stały się przedsiębiorstwami podmiotów leczniczych. Z powyższego wynika, że niepubliczny zakład opieki zdrowotnej nie stanowi obecnie odrębnej formy prawnej, w oparciu o którą może być prowadzona działalność lecznicza. Zakład ten może być prowadzony przez osobę fizyczną, będącą przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. W takiej sytuacji skarga winna być skierowana przeciwko temu konkretnemu przedsiębiorcy (podmiotowi leczniczemu) a nie przeciwko przedsiębiorstwu podmiotu leczniczego. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. zobligowany był wniesioną skargę odrzucić. Należy nadto wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie (art. 37 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny. Z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd administracyjny zobligowany jest do odrzucenia skargi, której braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Z kolei zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Za pismo wszczynające postepowanie uważa się m.in. skargę (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia opłaty sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, w związku z którym obowiązek takiej opłaty powstał. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli pismem tym jest skarga, a opłata nie została uiszczona pomimo wezwania, podlega ona odrzuceniu (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu od skargi i wezwania w tym przedmiocie nie zostały wykonane. Zachodzą zatem odrębne podstawy do odrzucenia wniesionej skargi określone w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i wskazane regulacje normatywne należało wniesioną skargę odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.