III SAB/Gd 33/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych 1. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego B. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

B. S. (zwany dalej także "skarżącym") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych. Zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - zwanej dalej "k.p.a."), poprzez niewydanie decyzji w terminie 60 dni od złożenia wniosku, a także art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie sprawy przez okres dłuższy niż niezbędny, skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do wydania w terminie niezwłocznym decyzji udzielającej pozwoleń na broń palną do celów sportowych; 2) stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, w postaci pozostawania w stanie bezczynności; 3) przyznanie sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości (ok. 37.724,90 zł). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 13 października 2025 r. złożył wniosek m.in. o wydanie pozwolenia na broń palną sportową. W trakcie postępowania przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty. Ustawodawca przewidział termin jednego miesiąca na wydanie decyzji o pozwolenie na broń palną, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - termin dwóch miesięcy. Okres 2 miesięcy na zakończenie postępowania administracyjnego - w tym ustalenia stanu faktycznego, a w ostateczności wydanie decyzji - wydaje się okresem rozsądnym i możliwym do spełnienia. Skarżący zauważył, że organ nie poinformował go nawet o nadaniu sygnatury sprawy. Wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1112/22) skarżący podniósł, że kilkumiesięczna bezczynność organu stanowi rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 12 oraz art. 35 i art. 36 k.p.a. Sąd przyjął przy tym, że samo niezałatwienie sprawy w terminie nie mogłoby być poczytane za bezczynność, o ile działaniom organu da się przypisać logikę postępowania prowadzącą do szybkiego i efektywnego gromadzenia materiału dowodowego i jego sprawnej oceny wyrażonej w akcie kończącym postępowanie. Ewentualne uchybienie terminowi do załatwienia sprawy określonemu w art. 35 k.p.a. (obiektywnemu, a więc 1- lub 2-miesięcznemu) może być usprawiedliwione okolicznościami opisanymi w art. 35 § 5 k.p.a. Skarżący powołał się ponadto na komentarz do art. 36 k.p.a. Skarżący wskazał dalej, że jest ograniczony przez bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdyż nie otrzymał jeszcze pozwoleń na broń palną, co sprawia, iż nie może rozwijać swoich umiejętności strzeleckich. Organ nie wyznaczył nawet nowego terminu zakończenia postępowań. W związku z tym organ pozostaje w bezczynności, i to co najmniej od dnia 13 listopada 2025 r. Organ w żaden sposób nie informuje też o postępach. Ponadto, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), naruszony został interes prawny skarżącego w postaci rozpatrzenia jego sprawy w sposób rozsądny i szybki (art. 12 § 1 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o umorzenie postępowania w całości z uwagi na wydanie decyzji; ewentualnie o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu organ podniósł, że do złożonego w dniu 13 października 2025 r. wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych strona załączyła dokumenty w postaci: orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 485) i może dysponować bronią, zaświadczenie o członkostwie w klubie sportowo-kolekcjonerskim, uzyskany patent strzelecki wydany przez PZSS, aktualną licencję zawodniczą wydaną przez PZSS oraz potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej. Organ dokonał analizy formalnej wniosku pod kątem sprawdzenia jego kompletności, prawidłowości oraz przedłożonych przez stronę dowodów. Następnie w dniu 13 listopada 2025 r. dokonano rejestracji danych osobowych wnioskodawcy, załączonych dokumentów, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w aplikacji KSIP Broń. Ponadto dokonano sprawdzenia ubiegającego się w aplikacji KSIP WWW pod kątem rejestracji procesowych oraz w aplikacji PESEL w zakresie danych adresowych. Przeprowadzono sprawdzenia danych osoby m.in. pod kątem ustalenia i potwierdzenia miejsca pobytu celem określenia jednostki właściwej do sporządzenia opinii środowiskowej. W dniu 14 grudnia 2025 r. organ sporządził pisma o pomoc prawną do Komisariatu Policji I w Gdańsku oraz Komisariatu Policji w B. (województwo lubelskie) w sprawie sporządzenia opinii środowiskowych o wnioskodawcy oraz skierował zapytanie do Krajowego Rejestru Karnego w zakresie sprawdzenia strony w kartotece karnej. Biorąc pod uwagę konieczność przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego przez organ sporządzono i przesłano stronie postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 13 stycznia 2026 r. Postanowienia strona nie odebrała. W dniu 22 grudnia 2025 r. sprawdzono elektroniczne potwierdzenie odbioru i ustalono, że list znajduje się w placówce pocztowej. W dniu 16 grudnia 2025 r. skontaktowano się telefoniczne ze stroną i powiadomiono o zasadności przedłużenia terminu prowadzenia postępowań z uwagi na konieczność uzyskania opinii środowiskowych o osobie. Strona we wniosku wskazała jedynie adres pobytu, przy czym w trakcie czynności dowodowych organ ustalił dodatkowe miejsce przebywania strony zobowiązujące organ do przeprowadzenia dowodu w postaci kolejnej opinii środowiskowej pod stwierdzonym adresem. Organ nadmienił też, że w odpowiedzi na zapytanie do Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, w zakładce Wykroczenie w Ruchu Drogowym, odnotowano 13 popełnionych przez wnioskodawcę wykroczeń, z czego dwa dotyczyły naruszenia powodujące zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia. W dniu 31 grudnia 2025 r. organ otrzymał odpowiedź z Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego w Gdańsku przy Sądzie Okręgowym w Gdańsku stanowiącą, że wnioskodawca nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Z uwagi na brak wywiadów środowiskowych w dniu 22 grudnia 2025 r. organ ponownie wystąpił do właściwych jednostek Policji o przyspieszenie i przesłanie dokumentacji z czynności przeprowadzenia opinii o stronie. W dniu 17 grudnia 2025 r. do organu wpłynęło ponaglenie. Niezwłocznie po otrzymaniu pisma, w rozmowie telefonicznej ze stroną, ponownie przekazano informację o toku prowadzonego postępowania. W dniu 23 grudnia 2025 r. do organu wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku. Organ wskazał, że skarżący zrezygnował z zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań w dniu 31 grudnia 2025 r. na co za pośrednictwem poczty elektronicznej wystosował stosowne oświadczenie. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wydał w dniu 31 grudnia 2025 r. decyzję dotyczącą przyznania B. S. pozwolenia na posiadane broni do celów sportowych. Następnie organ zaznaczył, że w rozmowie ze stroną powiadomiono o potrzebie wykonania czynności i wyjaśniono celowość prowadzonych działań, pod kątem sprawdzenia przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ zaznaczył, że był w stałym kontakcie telefonicznym ze stroną, na co wnioskodawca wyraził wolę. Pracownik prowadzący sprawę powiadomił skarżącego o wydaniu decyzji i możliwości jej odebrania w siedzibie organu. Strona uznała, że odbierze decyzję po 17 stycznia 2026 r., wobec czego dokumentację wysłano na wskazany przez stronę adres. Organ stanął na stanowisku, że przedmiotowe postępowanie nie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia spraw będących przedmiotem rozpatrzenia przy uwzględnieniu procedury dowodowej. Sprawy realizowane są bowiem zgodnie z kolejnością ich wpływu, a okres ich prowadzenia zależny jest między innymi od wyniku i przebiegu czynności dowodowych, w tym bieżącej ilości rozpatrywanych spraw i obciążenia pracowniczego. Organ zaznaczył, że w 2022 r. do Zespołu Pozwoleń na Broń ilość poczty generującej dalsze czynności wyniosła 24.480, w tym m.in. wydano 11.686 zaświadczeń na zakup broni; wpłynęło 6.362 wniosków o rejestrację broni; 492 dopuszczeń do posiadania broni; 2.166 wniosków o wydanie pozwoleń i 11.240 innych. W 2023 r. wpływ poczty do Zespołu to 23.541, wydano 11.423 zaświadczeń; wpłynęło 6.075 wniosków o rejestrację broni; 2.313 wniosków o wydanie pozwoleń; 813 wniosków o dopuszczenie do posiadania broni i 10.663 innych. W 2024 r. ilość poczty wpływającej do Zespołu to 25.135; zaświadczeń na zakup broni wydano 12.043; wniosków o wydanie pozwoleń na broń palną wpłynęło 2.678; wniosków o dopuszczenie do posiadania broni 842; wniosków o rejestrację broni 7.074; innych – 10.309. W 2025 r. wpływ wyniósł 28.856; 3.045 wniosków o wydanie pozwoleń na broń, 8.248 wniosków o rejestrację broni; wydano 15.343 zaświadczeń na zakup broni. Przedłożone przez stronę wnioski, jak i załączone do nich dowody podlegają ocenie organu Policji pod kątem formalnym oraz prawnym. Funkcjonariusz Policji prowadzący postępowanie, w sposób rzetelny dokonał analizy przedłożonych przez stronę dokumentów. Organ prowadząc przedmiotowe postępowanie działał zgodnie z przepisami Kodeksu postępowań administracyjnych, stosując zasadę proporcjonalności oraz staranności, uwzględniając konkretne okoliczności sprawy, zobligowany był do przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy wnioskodawca spełnia ustawowe warunki. Organ wskazał, że posiadanie broni nie należy do konstytucyjnie chronionego prawa obywateli, lecz jest określonym przez ustawodawcę atrybutem władztwa państwowego związanym z przywilejem posiadania broni jako odstępstwa od generalnego zakazu jej posiadania. W związku z tym procedura w zakresie wydania wnioskodawcy uprawnienia do posiadania broni czy też możliwości dysponowania nią w ramach dopuszczenia do posiadania broni powinna zostać przeprowadzona w sposób szczególnie rzetelny i ostrożny, a czas prowadzenia postępowań nie powinien być determinowany przez uprawnienie strony do wniesienia ponaglenia. Nie można zatem uznać, że postępowanie winno być rozpatrzone wyłącznie na bazie przestawionych przez skarżącego dowodów, dlatego organ zobowiązany był przedłużyć postępowanie, w celu uzyskania niezbędnego dla rozpatrzenia sprawy materiału dowodowego, co wymagało określonego czasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - zwanej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest - jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. - wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wskazuje bowiem, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca niewątpliwie wypełniła wymóg określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. Ponaglenie zostało bowiem w przepisany prawem sposób złożone pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1/ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2/ zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W doktrynie przyjmuje się, że ustanowiony w art. 35 § 1 k.p.a. obowiązek organu załatwiania spraw przez organ administracji publicznej bez zbędnej zwłoki ma w istocie walor ogólnej zasady postępowania i w tym sensie jest powiązany z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy (art. 35 § 2) i obowiązkiem załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3, 3a i 4. Oznacza to w szczególności, że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów jej załatwienia. Z użytego w art. 35 § 3 k.p.a. wyrażenia "nie później" wynika, że określone w tym przepisie terminy załatwienia spraw należy traktować jako terminy maksymalne, a jednocześnie mające dla organu prowadzącego postępowanie jedynie charakter instrukcyjny, tzn., że ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji. Termin do załatwienia przez organ administracji sprawy, w której postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony, biegnie od dnia złożenia przez stronę żądania wszczęcia postępowania - art. 61 § 3 k.p.a. (zob. komentarz do art. 35 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025; P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2026). W sprawie nie ulegało wątpliwości, że termin na załatwienie przedmiotowej sprawy rozpoczął bieg od daty wpływu do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku wniosku skarżącego o wydanie mu wnioskowanego zezwolenia na broń palną, tj. od dnia 13 października 2025 r. Tym samym od tego dnia zaczęły swój bieg terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 § 3 k.p.a. Sąd zauważa, że definicja legalna bezczynności została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stan bezczynności zachodzi wówczas, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W świetle powołanych przepisów dla oceny, czy organ popadł w bezczynność, kluczowe jest wyłącznie ustalenie, czy sprawa została załatwiona w ustawowym terminie, a w przypadku braku takiej możliwości - czy organ dopełnił bezwzględnego obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a., czyli zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podał przyczyny zwłoki, wskazał nowy termin jej załatwienia oraz pouczył o prawie do wniesienia ponaglenia. Należy z całą mocą podkreślić, że podejmowanie przez organ różnego rodzaju działań procesowych w toku postępowania nie niweluje stanu bezczynności, jeżeli organ ten przekroczył terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. (odpowiednio miesiąc lub dwa miesiące w sprawach szczególnie skomplikowanych) i jednocześnie organ nie wyznaczył w sposób prawidłowy nowego terminu w trybie art. 36 k.p.a. Podejmowanie określonych czynności dowodowych świadczy wprawdzie o tym, że organ nie jest całkowicie bierny - co ma znaczenie dla oceny rażącego charakteru naruszenia prawa - jednak nie zwalnia go to z obowiązku przestrzegania rygorów czasowych i informacyjnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 21/26). W rozpoznawanej sprawie, skoro wniosek skarżącego inicjujący postępowanie wpłynął do organu w dniu 13 października 2025 r., to maksymalny termin na jego rozpoznanie i zakończenie sprawy upływał w dniu 13 grudnia 2025 r. Zatem do tego dnia organ powinien był rozpoznać wniosek i wydać rozstrzygnięcie w sprawie bądź zawiadomić stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, wyjaśniając jednocześnie przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że organ wydał w niniejszej sprawie decyzję w dniu 31 grudnia 2025 r., a zatem po upływie ww. terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy, natomiast zawiadomienie o jej niezałatwieniu w terminie skierowane do strony zostało sporządzone przez organ w dniu 15 grudnia 2025 r., a więc już po upływie ustanowionego terminu na jej załatwienie (vide: postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2025 r., nr WPA.642-4231,4232,4233/2025). Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy administracyjnej, a więc wyznaczenie nowego terminu jej załatwienia, może mieć miejsce tylko przed upływem terminu do jej załatwienia, a reguła ta jest niezależna od tego czy mamy do czynienia z terminem ustawowym czy terminem ustalonym przez organ. Wniosek taki jest logicznym skutkiem regulacji dotyczącej terminowości załatwiania spraw (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 268/23 oraz z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 181/23). Mając powyższe na uwadze, przyjąć należało, że w niniejszej sprawie brak wydania w przewidzianym terminie zawiadomienia na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. sprawił, iż po upływie ustawowych terminów z art. 35 k.p.a. organ z mocy samego prawa znalazł się w stanie bezczynności. Działania faktyczne i procesowe podejmowane po upływie tego terminu, bez jego uprzedniego, formalnego przedłużenia, były zatem podejmowane w warunkach bezczynności. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez tutejszy Sąd niniejszej skargi stan bezczynności ustał, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku załatwił już przedmiotową sprawę wydając w dniu 31 grudnia 2025 r. decyzję (nr WPA.642-4231/2025), to Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – zobligowany był wyłącznie do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (bez konieczności zobowiązywania organu do wydania w określonym terminie aktu). Jednocześnie Sąd – stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. - był również zobowiązany rozstrzygnąć, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie ciężkie, noszące cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z prawem, będące opóźnieniem pozbawionym jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego (rażącego). Organ od momentu otrzymania akt sprawy – aczkolwiek w sposób opieszały i bez uzasadnionej zwłoki w sposób nielicujący z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) – to jednak podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenia stanu faktycznego sprawy istotnego dla jej rozstrzygnięcia, tj.: dokonywał przeglądu urzędowych rejestrów i baz danych (PESEL, KSIP) czy też występował o uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz opinii środowiskowych sporządzonych przez właściwe terytorialnie jednostki Policji. Ostatecznie zatem, biorąc pod uwagę przedmiot sprawy (tj. udzielenie zezwolenie na broń palną) i związaną z tym konieczność koncentracji wymaganego do wydania rozstrzygnięcia materiału dowodowego, jak też w istocie nieznaczną (bo ok. 2-tygodniową) zwłokę w załatwieniu przez organ niniejszej sprawy, należało – w ocenie Sądu – wykluczyć uznanie tej bezczynności za rażącą. Za rażące naruszenie prawa może bowiem zostać uznane naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 197/19). Dla stwierdzenia zatem rażącej bezczynności w niniejszej sprawie postawę Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku musiałaby cechować długotrwała i niezrozumiała bierność, tymczasem – jak zostało to wskazane - organ podejmował działania, które finalne doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej. W związku z powyższym Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. – stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przywołany przepis ma charakter uznaniowy. Sąd stoi na stanowisku, że nieuznanie, iż organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania o charakterze rażącym, nie uzasadnia zastosowania tak drastycznych środków dyscyplinujących. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest - podobnie jak grzywna - środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20). Skoro przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter uznaniowy, to Sąd – mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności niniejszej sprawy - stwierdził brak podstaw do jego zastosowania i przyznania skarżącemu od organu wnioskowanej sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).