III SAB/Gd 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie dokonania rozliczeń wynikających z wyroku postanawia: odrzucić skargę.

A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 17 października 2019 r. dotyczącego dokonania rozliczeń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sygn. akt II SA/Gd 889/10) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 1064/11). Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz udzielenie informacji, czy przed wniesieniem skargi wnosił ponaglenie do właściwego organu (art. 53 § 2b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); jeśli tak to powinien nadesłać to ponaglenie. W wezwaniu określono termin 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2020 r. W odpowiedzi w dniu 21 stycznia 2020 r. skarżący wysłał pismo procesowe, w którym podał swój numer PESEL oraz załączył do niego szereg różnych pism kierowanych do organów i otrzymywanych od organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2335 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych uregulowań wynika, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. Odnośnie ponaglenia należy zwrócić uwagę, że art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej zwanej: "k.p.a.") wskazuje, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. Zgodnie natomiast z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Nie ulega wątpliwości, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący powinien wnieść ponaglenie do tego organu. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał przedsądowego trybu kontroli działalności organów administracji publicznej wymaganego przez przepisy prawa, w szczególności nie dopełnił wymogu wskazanego w treści art. 53 § 2b p.p.s.a., istotnego dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie Sądu, żadne z pism załączonych przez skarżącego do pisma wyjaśniającego z dnia 17 stycznia 2020 r. nie stanowi ponaglenia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wskazane w punktach od 1 do 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, skargę należało - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. - odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.