III SAB/Gd 262/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2023 r. I. K. (dalej zwana także "skarżącą", "wnioskodawczynią", "stroną") wystąpiła do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzielenie informacji publicznej w zakresie: "Czy J. M. [...] w G., pozostaje lub pozostawała wcześniej w stosunku małżeństwa lub pokrewieństwa z T.A. [...] w G.?". Pismem z dnia 18 września 2023 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że nie ma podstaw do rozpatrzenia ww. wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia 1 października 2023 r. (data wpływu do organu – 6 października 2023 r.) wnioskodawczyni ponownie wystąpiła do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wskazując, że pracownicy administracji państwowej są funkcjonariuszami publicznymi i informacja czy byli lub są w stosunku małżeńskim, prowadząc i kontrolując wzajemnie decyzje administracyjne w tych organach (odpowiednio PINB w G. i WINB w G.) nie jest pytaniem o ich stan cywilny ale o istotną informację czy organy złamały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które obligują je do wyłączenia pracowników z postępowań. W związku z powyższym, jak wyjaśniła wnioskodawczyni powołując art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej zwanej "u.d.i.p."), wystąpiła o udostępnienie następującej informacji publicznej: "Czy J. M. zajmująca stanowisko [...] w PINB w G. pozostaje lub pozostawała wcześniej w stosunku małżeństwa lub pokrewieństwa z T. A. zajmującym stanowisko [...] w WINB w G.?". Jednocześnie zaznaczyła, że wnosi o wydanie decyzji administracyjnej, gdyż pismo organu z dnia 18 września 2023 r. nie spełniało tych wymogów. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 20 października 2023 r. wyjaśnił, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 18 września 2023 r. Ponadto wskazał, że stan cywilny inspektorów nadzoru budowlanego nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., jak również nie jest wyszczególniony w art. 6 u.d.i.p., natomiast art. 10 u.d.i.p. dotyczy udostępniania tylko informacji publicznych (którą, stan cywilny nie jest). Organ wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W ocenie jednak organu informacje o które wystąpiła wnioskodawczyni nie stanowią informacji publicznej, zatem brak było podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. I. K. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze z dnia 30 listopada 2023 r. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniosła o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz 3/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. We wniesionej skardze zarzuciła organowi naruszenie: 1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieudostępnieniem informacji publicznej na wniosek lub wydaniem decyzji administracyjnej odmownej, a tym samym pozbawienie obywatela możliwości prawidłowej realizacji prawa do informacji; 2/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez brak rozpatrzenia wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; 3/ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem wydania decyzji administracyjnej zawierającej odmowę udostępnienia informacji publicznej, w zakreślonym ustawowo terminie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ oraz pkt 3 lit. a/ u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organizacji i przedmiocie działalności i kompetencjach władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W ocenie skarżącej informacje, o których udostępnienie się zwróciła, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, których zakres mieści się w dyspozycji ww. przepisu. Dodatkowo wskazała, że osoby, których dotyczy wniosek sprawują funkcje publiczne, w związku z czym prawo do informacji dotyczące tych osób nie podlega ograniczeniu ze względu na ich prywatność. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników (również na stanowiskach urzędniczych), którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Należy również podkreślić, że przedmiot wniosku ma związek z pełnieniem tych funkcji, ponieważ powodem złożenia wniosku była wątpliwość co do prawidłowości i bezstronności wydawanych aktów administracyjnych, które są rozpatrywane w dwóch instancjach przez osoby, które pozostając w stosunku podległości służbowej są również spokrewnione bądź spowinowacone. Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 4 października 2017 r (sygn. akt II SAB/Sz 88/17) stopień podległości służbowej ma znaczenie przy ocenie jawności pozostawania funkcjonariuszy w stosunku małżeństwa lub powinowactwa. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2021 r. (sygn. akt IV SA/Po 522/21) informacje dotyczące faktu zatrudnienia osób spokrewnionych z osobami pełniącymi funkcje publiczne również podlegają udostępnieniu. Skarżąca wskazała, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nieudostępnienie pełnej treści żądanej informacji przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej stanowi o bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ na wstępie wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. decyzją z dnia 12 maja 2023 r. (nr [...]) orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane w sprawie realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G., dz. nr [...] obręb [...] C. oraz zagospodarowania działki i zgodności z pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 8 czerwca 2017 r. (nr [...]) oraz sprawdzenia zgodności realizacji inwestycji z przepisami. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. K. Następnie decyzją z dnia 3 listopada 2023 r. (nr [...]) Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ustawodawca połączył pojęcie "prywatności" z prawną kategorią osoby fizycznej. "Prywatność osoby fizycznej", jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2499/13), jest zatem pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Tego rodzaju korzystna sytuacja prawna może być rozważana w kontekście pewnego rodzaju "interesu prywatnego" rozumianego jako specjalna kategoria interesu indywidualnego wyodrębniana w oparciu o kryterium przedmiotowe. Interes prywatny należałoby zatem rozumieć jako interes nawiązujący do pojęcia prywatności czy dobra prywatnego jako dobra własnego, oderwanego od bezpośredniej relacji pomiędzy jednostką a wspólnotą publicznoprawną, w której ona żyje i w tym sensie "nieinstytucjonalny", a dotyczący spraw osobistych. W orzecznictwie podkreśla się, że "interes prywatny" mieści się w zakresie pojęcia "prawa do prywatności" (zob. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt l OSK 765/11), a zatem ma charakter dobra osobistego (zob. wyrok SA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2001 r., sygn. akt I ACa 4/01, LEX nr 48370). Organ wskazał, że w niniejszej sprawie trzeba mieć jednak na uwadze fakt, że przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W takim wypadku stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie. W orzecznictwie wskazuje się, że odpowiedź organu wskazująca, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną. W takiej sytuacji niedopuszczalna jest forma decyzji odmawiającej udzielenia informacji. Jeżeli zatem ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 103/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 846/12; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Istotną jednakże dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Skarżąca zarzuciła bowiem Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność w udzieleniu, na jej wniosek, informacji w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga zatem, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał też, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z powołanych przepisów wynika zatem wprost, że organ do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku (udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej) albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub w ten sam sposób umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych natomiast przypadkach, tj. gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną odmowa realizacji żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje w formie zwykłego pisma (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulegało wątpliwości, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, będąc organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast zasadniczą kwestię dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy stanowiła ocena, czy wnioskowane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyroku z dnia 22 czerwca 2018 r. (sygn. akt I OSK 277/18) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną - określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to przyjąć należy, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej - przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., OSK 205/04, WSA w Warszawie: z dnia 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z dnia 12 października 2010 r., II SA/Wa 933/10, z dnia 10 listopada 2010 r., II SAB/Wa 117/09). Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. A contrario, jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, to nie będąc informacją publiczną nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w posiadaniu organu". Dalej w uzasadnieniu Sąd Naczelny wskazał, że "skarżący (...) wyprowadził zatem błędne wnioski z istoty informacji publicznej, usiłując wykazać, że dane o związkach osobistych i rodzinnych funkcjonariuszy stanowią dane o sposobie funkcjonowania podmiotu. Wskazanie informacji o związkach małżeńskich i powinowactwie funkcjonariuszy nie zobrazuje bowiem w jakikolwiek sposób wiedzy o działalności podmiotu ani o sposobie jego funkcjonowania. Informacja o powiązaniach rodzinnych funkcjonariuszy pozostaje poza sferą wyznaczonej przepisami informacji publicznej, a dotyczy ściśle sfery prywatnej funkcjonariuszy. Jako taka nie jest informacją mogącą podlegać udostępnieniu w oparciu i na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. Nie ma zatem racji skarżący (...) powołując się na transparentność funkcjonowania organów władzy jako uzasadnienie dostępu do danych o sferze prywatnej. Transparentność działania organów może bowiem dotyczyć wyłącznie działalności realizowanej przez organy w oparciu o ustawowe kompetencje". Aprobując w pełni powyższe rozważania i przenosząc je na grunt rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że kwestie dotyczące pokrewieństwa czy powinowactwa osób noszących to samo nazwisko, będących pracownikami organów administracji publicznej pozostających w relacji organu wyższego stopnia jeden w stosunku do drugiego, nie stanowi informacji o sprawach publicznych. Wbrew twierdzeniom skarżącej informacja dotycząca relacji pokrewieństwa czy też pozostawania (aktualnie czy w przeszłości) w związku małżeńskim pomiędzy T. A. ([...] w WINB w G.) a J. M. ([...] w PINB w G.) nie obrazuje wiedzy o organizacji oraz zasadach funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ oraz pkt 3 lit. a/ u.d.i.p.), jakimi są organy nadzoru budowlanego, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. czy Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, a tym samym nie stanowi informacji publicznej. Informacja taka dotyczy relacji osobisto-rodzinnych pracowników obu organów administracji publicznej, która jako taka należy do sfery prywatnej pracowników tych organów, a nie do sfery publicznej związanej z wykonywaniem przez te organy – w tym przez pracowników tych organów – zadań publicznych. Mając zatem powyższe na uwadze należało przyjąć, że w sprawie nie została spełniona przesłanka przedmiotowa dostępu do informacji publicznej, co wynika z przyjęcia, iż żądanie I. K. z dnia 31 sierpnia 2023 r., ponowione wnioskiem z dnia 1 października 2023 r., nie dotyczyło informacji publicznej. Ponieważ Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie odpowiedział pismem z dnia 20 października 2023 r. na złożony wniosek, przeto nie było podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "orzeczenia.nsa.gov.pl".