III SA/Wr 939/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. przy udziale D. Sp. z o.o. we Wrocławiu sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w Bielawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 października 2022 r. nr 0201-IGC.4353.3.2022 w przedmiocie zaksięgowania należności celnych oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi T. sp. z o.o. z/s w B. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 28 października 2022 r. nr 0201-IGC.4353.3.2022 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, Naczelnik DUCS, organ I instancji) z dnia 17 lutego 2022 r., nr 458000-COC-12.4303.215.2021 orzekającą o: 1) zaksięgowaniu kwoty należności celnych w wysokości 180.616,00 zł; 2) wzywającą do uiszczenia odsetek od ww. kwoty długu celnego, liczonych od dnia powstania długu celnego – tj. od 24 września 2018 r. do dnia powiadomienia o tej kwocie; 3) określającą prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 108.837,00 zł, t. kwotę o 41.542,00 zł wyższą od wykazanej w zgłoszeniu celnym; 4) wzywającą do uiszczenia odsetek od wyżej wymienionej kwoty 41.542,00 zł liczonych od dnia następującego po dniu powstania długu celnego, tj. od dnia 25 września 2018 r. do dnia 20 września 2021 r. Z akt sprawy wynika, że 27 września 2018 r. DTA sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni strony dokonała zgłoszenia celnego towaru opisanego jako "[...]" (pole 31 SAD), klasyfikując go do kodu TAR1C 8515 90 80 90 ze stawką celną erga omnes 2,7%. Jako kraj pochodzenia wskazano T(1) ([...]), kod preferencji [...]. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane w ewidencji pod numerem [...]. Zgłoszone [...] - "[...]" opisane zostały na fakturze nr [...] z 10 sierpnia 2018 r. wystawionej przez firmę S. Co., LTD. z T(1), stanowiącej załącznik do zgłoszenia celnego. Funkcjonariusze DUCS na podstawie art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 z dnia 2013.10.10, dalej: UKC) przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym UE a państwami trzecimi, obejmującą procedurę dopuszczenia do obrotu, m.in. zgłoszenia celnego nr [...]. Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z 30 lipca 2021 r. W następstwie kontroli NDUCS pismem nr [...] z 13 września 2021 r. na podstawie art. 22 ust. 6 UKC, powiadomił Importera o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej. Poinformował organ stronę o podstawie decyzji o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w terminie 30 dni od doręczenia powiadomienia. Decyzją z 17 lutego 2022 r. NDUCS orzekł o zaksięgowaniu należności celnych w wysokości 180.617,00 zł i wezwał do uiszczenia odsetek od kwoty długu celnego oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 108.837,00 zł (tj. kwotę o 41.542,00 zł wyższą od wykazanej w zgłoszeniu celnym) i wezwał do uiszczenia odsetek od kwoty 41.542,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał organ, że importowany towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10 i pochodzi z C.], w związku z czym podlega naliczeniu cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 508/2013 z 29 maja 2013 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów [...] pochodzących z C. w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.Urz. UE L nr 150/1 z 29 maja 2013 r., dalej rozporządzenie nr 508/2013). W wyniku rozpoznania odwołania DIAS utrzymał ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że nie doszło do wygaśnięcia długu celnego. Powołał organ art. 103 UKC oraz art. 87 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U.2023.654 ze zm., dalej: kks) oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) i sądów administracyjnych i wskazał, że dla zastosowania art. 103 ust. 2 UKC nie jest konieczne, aby popełnienie czynu zabronionego zostało wykazane prawomocnym wyrokiem sądu, ani nawet wszczęciem postępowania karnego lecz wystarczającym jest stwierdzenie wystąpienia czynu, który daje możliwość wszczęcia takiego postępowania. Kwalifikacja danego czynu nie jest stwierdzeniem rzeczywistego przestępstwa, ale dokonywana jest jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organowi celnemu skorygowanie błędu lub poboru niewystarczających należności celnych. Stwierdził organ, że w sprawie strona zadeklarowała nieprawidłowy kod TARIC, co stanowi o naruszeniu obowiązku dokonania prawidłowej odprawy celnej (oszustwo celne z art. 87 kks). Tym samym organ zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 UKC był uprawniony do powiadomienia o długu celnym po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. Dalej DIAS stwierdził, że skoro zgłoszenie celne uzupełniające zostało złożone 27 września 2018 r., to podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie mogły być przepisy, które nie obowiązywały w dacie zgłoszenia, tj.: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2171 z dnia 17 grudnia 2019 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C., przez przywóz [...] wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1), oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji (Dz.U.UE.L.2019.329.86 z dnia 2019.12.19, dalej: rozporządzenie nr 2019/2171) ani rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1249 z dnia 2 września 2020 r. rozszerzające na przywóz [...] wysyłanych z L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z L. i T(1), ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C. oraz zamykające dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z I., zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z I. (Dz.U.UE.L.2020.290.1 z dnia 2020.09.04, dalej: rozporządzenie nr 2020/1249). Podstawę prawną decyzji stanowiło rozporządzenie nr 508/2013 obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia celnego. Następnie wskazał DIAS, że wobec bezspornego stwierdzenia, że prawidłowa klasyfikacja taryfowa towaru to kod TARIC 8515 90 80 10, zasadnie organ I instancji ustalił, że krajem pochodzenia towaru nie jest T(1), ale C. (C.). W tym zakresie organ jako właściwe ocenił przeprowadzone postępowanie. Wskazał, że pismem z 1 lipca 2021 r. organ I instancji wezwał Importera m.in. do przedstawienia dokumentów, które dowodzą niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Jako uzasadnione ocenił DIAS stanowisko, że wyjaśnienia strony nie potwierdzają pochodzenia towaru z C. i wyprodukowania towaru z materiałów pochodzących z T(1). Wskazał DIAS, że przedłożony przez stronę schemat produkcji jest odzwierciedleniem schematu produkcji [...] producenta - C(1) Corp.) zamieszczonym na jego stronie internetowej (z pominięciem opisu i adresu strony internetowej), z kolei kopia świadectwa pochodzenia nr [...] wydanego przez Izbę Handlową w S(1) – T(1) w jednym z pól służących do potwierdzania dokumentu zawiera zastrzeżenie, że opiera się na informacjach dostarczonych do Izby Handlowej w S(1) przez nadawcę (S. CO., LTD.) i nie należy traktować go jako gwarancji lub oświadczenia faktycznego Izby Handlowej w S(1) lub jej przedstawicieli. Natomiast pole posiada miejsce na autoryzowany podpis i zawiera pieczęć (prawdopodobnie Izby Handlowej), pieczęć imienną o treści "[...]" i nieczytelny podpis. A drugie pole autoryzacyjne jest niewypełnione - nie zawiera podpisu osoby upoważnionej a jedynie znak graficzny - logo (nie zawierające w swym wyglądzie treści, nazwy). Ponadto data wystawienia faktury wpisana na świadectwie pochodzenia — 15 sierpnia 2018 r. nie jest tożsama z datą, jaka faktycznie widnieje na fakturze, tj. 10 sierpnia 2018 r. Według DIAS dokument – świadectwo pochodzenia, niepodpisany oraz posiadający rozbieżności z pozostałymi dokumentami podważa wiarygodność informacji w nim zawartych, a tym samym pochodzenie towarów. Stwierdził DIAS, że ustalone mankamenty ww. dokumentu i brak potwierdzenia przez producenta, że importowane [...] wytworzono wyłącznie z materiałów, które były całkowicie uzyskane w kraju produkcji, przedłożone dokumenty nie są wystarczające do potwierdzenia pochodzenia towaru będącego przedmiotem importu. Zaznaczył również DIAS, że dowód pochodzenia przedstawiony przez stronę nie zawiera żadnych informacji o prawidłowości niepreferencyjnego pochodzenia, ponieważ T(1) jako kraj trzeci może stosować inne reguły niepreferencyjne. Dlatego tego rodzaju świadectwo daje tylko niejednoznaczne — z punktu widzenia reguł unijnych — wskazanie odnoszące się do miejsca produkcji lub pochodzenia towarów. Podkreślił DIAS, że z informacji zawartych na stronie internetowej Międzynarodowej Izby Handlowej wynika, że Izba Handlowa w S(1) nie jest instytucją upoważnioną do wystawiania niepreferencyjnych świadectw pochodzenia. Dlatego DIAS nie uznał jako dowodu w sprawie świadectwa pochodzenia nr [...]. Wyjaśnił DIAS, że poczynione ustalenia uprawniały do zastosowania art. 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2015.343.558 z dnia 2015.12.29, dalej: rozporządzenie nr 2015/2447). Zgodnie z tym przepisem, w celu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia importowanych [...], organ posłużył się ogólnodostępnymi informacjami zawartymi w rozporządzeniu nr 2019/1267. Wskazał DIAS, że dochodzenie Komisji Europejskiej prowadzone w ramach przeglądu wygaśnięcia wykazało, że [...] objęte kodem TARIC 8515 90 80 10 produkowane są wyłącznie w C. i w Unii Europejskiej. W związku z tym przywóz z państw trzecich najprawdopodobniej pochodzi z C. (motyw 171 rozporządzenia nr 2019/1267). Zaznaczył organ, że w sprawie nic nie wskazuje na to, by importowany towar był całkowicie uzyskany lub poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce na terytorium Unii Europejskiej, a tylko eksportowany z kraju trzeciego do Unii, to należy przyjąć, że [...] objęte zgłoszeniem celnym [...] pochodzą z C. Powołał się również organ na wynik dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem nr 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C., przez przywóz [...] wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1), wszczętego rozporządzeniem nr 2019/2171 z 17 grudnia 2019 roku. Z treści rozporządzenia wynika, że produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, są [...], w tym [...] służące do wytwarzania [...], o zawartości wagowej [...] co najmniej [...], inne niż otrzymywane przez zwykłe [...], przycięte na długość lub nie, w chwili wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 objęte kodami CN ex 810199 10 i ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzące z C. Jest to produkt, w odniesieniu do którego środki nałożone rozporządzeniem nr 2019/1267 miały zastosowanie w momencie wszczęcia dochodzenia. Dochodzeniem objęty był taki sam produkt jak ten określony powyżej, ale wysyłany z I., L. i T(1), bez względu na to, czy zgłoszony jako pochodzący z I., L. i T(1), objęty wówczas tymi samymi kodami CN, co produkt objęty postępowaniem. Komisja posiadała wystarczające dowody wskazujące, że obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z C. są obchodzone poprzez przywóz produktu objętego dochodzeniem. W wyniku dochodzenia Komisja zebrała dowody potwierdzające, że w żadnym z tych krajów nie ma obiektów do produkcji [...]. Dochodzeniu mającemu na celu ustalenie, czy przywóz do Unii [...] [...] objętych m.in. kodem TARIC 8515 90 80 10 wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1) stanowi obejście środków wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267, towarzyszyła rejestracja przywozu. Dochodzenie zakończyło rozporządzenie nr 2020/1249 z 2 września 2020 roku, którym Komisja rozszerzyła na przywóz [...] wysyłanych z L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z L. i T(1), ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C.. Argumentował DIAS, że ustalenia Komisji w ramach dochodzenia wszczętego rozporządzeniem nr 2019/2171 potwierdzają, że poza C. i Unią nie istnieją żadne zakłady produkujące [...]. Ponadto w odniesieniu do T(1) zostało to potwierdzone w ramach dochodzenia. Misja dyplomatyczna T(1) w Brukseli stwierdziła, że jej rząd nie posiada w swoich rejestrach żadnych fabryk [...]. Dochodzenie Komisji potwierdziło, że gwałtowny wzrost wywozu z T(1) do Unii od 2013 roku oraz spadek wywozu z C. do Unii jest spowodowany istnieniem praktyki przeładunku, dla której nie istnieją przesłanki ekonomiczne inne niż zamiar uchylania się od obowiązujących środków. Brak rzeczywistej produkcji w T(1), co potwierdziła misja dyplomatyczna T(1), oraz prawie wyłączne ukierunkowanie wywozu do Unii Europejskiej prowadzą do stwierdzenia, że wszystkie ilości wywożone z T(1) do Unii nie stanowią rzeczywistej produkcji, lecz są przeładowywane z C. W wyniku działań dochodzeniowych przeprowadzonych przez Komisję Europejską w ścisłej współpracy z organami celnymi N., W. i H. w latach 2016-2019 ustalono ponadto, że w tym okresie [...] były przeładowywane w T(1) w drodze do Unii Europejskiej. Organ II instancji stwierdził, że nie ma wątpliwości, że zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kraj pochodzenia towaru (T(1)) nie jest rzeczywistym krajem pochodzenia importowanych [...]. W ocenie organu II instancji krajem pochodzenia tego towaru jest C., a zatem importowany towar, na podstawie art. 1 rozporządzenia nr 508/2013, jest objęty ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 63,5%. Dokonał również DIAS oceny w zakresie dochowania przez stronę należytej staranności o stwierdził, że spółka nie dołożyła należytej staranności w sprawdzeniu swojego kontrahenta, chociaż leżało to w jej gospodarczym interesie. Wskazał, że spółka, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przywozem towarów z krajów trzecich, powinna, we własnym interesie, weryfikować pochodzenie towarów przed dokonaniem importu. A w sprawie wystąpiło szereg nieścisłości na przedstawionym przez producenta świadectwie pochodzenia (niewypełnione pole z oświadczeniem, rozbieżności w dacie faktury), które Importer winien był zauważyć i dokładnie sprawdzić swojego kontrahenta pod względem wiarygodności, uczciwości i rzetelności. Sposobem weryfikacji w takiej sytuacji było wyszukanie potrzebnych informacji na ogólnodostępnych stronach internetowych kontrahenta i Międzynarodowej Izby Handlowej, tzw. "biały wywiad", czego strona nie uczyniła. Jako prawidłowe ocenił DIAS zawarcie w decyzji rozstrzygnięcia o wysokości podatku od towarów i usług. Wskazał DIAS, że zgodnie z art. 73d ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz.U.2023.1590 ze zm., dalej: upc) naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, a także opłaty paliwowej i opłaty emisyjnej, z tytułu importu towarów, a w wyniku tego postępowania wydawana jest jedna decyzja. Skoro więc Naczelnik DUCS we Wrocławiu orzekł o zaksięgowaniu należności celnych, zobligowany był również określić prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. W skardze do Sądu strona wniosła: - o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zobowiązanie organu do wydania w terminie określonym przez Sad decyzji w przedmiocie uchylenia w całości decyzji NDCUS oraz umorzenia postepowania; - zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła strona: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego: A. art. 1 oraz art. 2 rozporządzenia nr 508/2013 poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji oparcie decyzji o zaksięgowaniu kwoty należności celnych na błędnej podstawie prawnej, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym prawidłową podstawą rozstrzygnięcia powinien być art. 56 ust. 1 oraz art. 59 rozporządzenia nr 952/2013 zw. z art. 1 rozporządzenia nr 2020/1249 w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 2019/2171 w zw. z art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, które to przepisy pozwalają organom celnym na rozciągnięcie cła antydumpingowego na [...] wysyłane z T(1) i zgłoszone lub niezgłoszone jako pochodzące z T(1) w stosunku do zgłoszeń celnych zarejestrowanych od dnia 20 grudnia 2019 r.; B. art. 243 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez stwierdzenie, że przedstawione przez zgłaszającego dowody były niewystarczające, a w związku z tym ustalenie pochodzenia towaru i obliczenia kwoty należności celnych na podstawie wszelkich dostępnych informacji; C. art. 10 w zw. z art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036 poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji stojącej wprost w sprzeczności z powyższymi przepisami; D. art. 103 ust. 2 rozporządzenia nr 952/2013 w zw. z art. 87 § 1 kks poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w sprawie doszło do popełnienia czynu polegającego na wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnej na uszczuplenie, a więc czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa art. 87 § 1 kks, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 103 ust. 2 UKC, gdy tymczasem dług celny w niniejszym postępowaniu wygasł na mocy art. 124 ust. 1 lit. A UKC (z ostrożności procesowej - w przypadku uznania, iż twierdzenia Skarżącego w zakresie meritum sporu są bezzasadne); E. art. 30b ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 685, dalej: uVAT) poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług, podczas gdy wydanie takiej decyzji może nastąpić dopiero po wprowadzeniu do obrotu prawnego decyzji określającej wysokość 2. naruszenie przepisów postępowania: A. art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2023.2383 ze zm. Dalej: O.p.) w zw. z art. 73 ust.1 pkt 1 upc poprzez zakwestionowanie wiarygodności dokumentu urzędowego w postaci CERTIFICATE OF ORIGIN i nie przeprowadzenie dowodu przeciwnego mającego na celu obalenie domniemania autentyczności dokumentu; B. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p.mw zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 upc poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego, brak podjęcia niezbędnych i wystarczających działań mających na celu prawidłowe i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego przez co stan faktyczny sprawy został błędnie uznany za nieudowodniony, a także poprzez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów polegającej na bezpodstawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż błędne określenie pochodzenia towaru nastąpiło wskutek czynu podlegającego postępowaniu karnemu. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła obszerną argumentację ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź braku stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani procesowego skutkującego koniecznością jej uchylenia. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu dotyczącego wygaśnięcia długu celnego, Sąd ocenił go jako nieuzasadniony. W sprawie organ prawidłowo zastosował art. 103 ust. 1 i 2 UKC w zw. z art. 87 kks. Zgodnie z art. 103 ust. 1 UKC o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. A ust. 2 stanowi, że w przypadku gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym. Sąd podziela przywołane przez organ stanowisko wynikające z orzecznictwa TSUE oraz wskazywane w wyrokach sądów administracyjnych - zachowujące aktualność na gruncie UKC. Sąd przywoła w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 812/22 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), który w całości podziela, że ukształtowane w orzecznictwie TSUE i sądów krajowych stanowisko co do przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego pozwala na sformułowanie następujących tez: - to organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu i dokonuje tego całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od uprzedniego wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TSUE w sprawie Zefeser: C-62/06, ECLI:EU:C:2007:811); - nie jest konieczne, aby przestępstwa (w tym przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani – dla zastosowania art. 221 ust. 4 WKC (będącego odpowiednikiem art. 103 ust. 2 UKC w poprzednim stanie prawnym) pozostaje bez znaczenia czy przestępstwa dopuścił się dłużnik celny czy też nawet osoba niezwiązana z dłużnikiem celnym (wyrok TS z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie Snauwert sygn. akt C -124/08, ECLI:EU:C:2009:469). - konieczne jest wykazanie, że pomiędzy popełnionym czynem zabronionym (przestępstwem) istnieje (realny i konkretny) związek przyczynowo - skutkowy, czyli skutkiem popełnienia konkretnego czynu stanowiącego przestępstwo ma być powstanie długu celnego. Organy celne we własnym zakresie decydują i oceniają, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego. Odstępstwo od trzyletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC ma zastosowanie w sytuacji, gdy organy celne stwierdzają, że przyczyną braku możliwości określenia dokładnej kwoty prawnej należności wobec danego towaru opłat celnych był czyn podlegający postępowaniu sądowemu, a więc podlegający penalizacji w sprawach karnych. Kwalifikacja danego czynu dokonywana jest jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu lub poboru niewystarczających należności celnych. Wskazuje na to literalne brzmienie przepisu, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwalifikacja danego czynu jako czynu o charakterze przestępczym dokonywana przez organy celne, nie jest stwierdzeniem rzeczywistego popełnienia przestępstwa. Kwalifikacja taka nie zagraża skutkom orzeczeń krajowych w sprawach karnych, łącznie ze zwrotem kwot nienależnie żądanych, w szczególności z orzeczeń umarzających postępowanie lub uniewinniających oskarżonych. Przepis ten nie odnosi się ani do wyroku skazującego, ani nawet do wszczęcia jakiegokolwiek postępowania karnego, lecz do popełnionego czynu, który podlega postępowaniu sądowemu w postępowaniach karnych. Powyższe stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach TSUE z 18 grudnia 2007 r. C-62/06, z 16 lipca 2010 r. C-124/08 i C-125/08 oraz w wyrokach NSA z 16 marca 2011 r. I GSK 102/10, z 27 lipca 2011 r. I GSK 190/10, z 17 marca 2011 r. I GSK 189/10 oraz z 21 stycznia 2014 r. I GSK 1244/12. (za wyrokiem NSA z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt I GSK 2057/19, dostępny w CBOSA). Zasadnie zatem stwierdził DIAS, że wystarczające dla zastosowania art. 103 ust. 2 UKC jest wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną (karnoskarbową). Słusznie również wskazał DIAS, że oszustwo celne z art. 87 kks polega na naruszeniu obowiązku dokonania prawidłowej odprawy celnej, co w sprawie nastąpiło poprzez wprowadzenie organu w błąd poprzez zadeklarowanie niewłaściwego kodu TARIC. W sprawie poza sporem pozostaje klasyfikacja taryfowa [...] do kodu TARIC 8515 90 80 10 obejmującego [...], w tym [...] służące do wytwarzania [...], o zawartości wagowej [...] co najmniej [...], inne niż otrzymywane przez zwykłe [...], przycięte na długość lub nie. Ww. klasyfikacji nie neguje również spółka. Ponadto wynik kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej na podstawie art. 48 UKC wykazał nieprawidłowości dotyczące zgłoszenia celnego w zakresie kraju pochodzenia importowanego towaru. Jako nieuzasadnione ocenia także Sąd zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. zastosowania rozporządzenia nr 508/2013. W tym zakresie powołać należy Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu [...] pochodzących z C. (2018/C 186/07) (Dz.U.UE C z dnia 31 maja 2018 r.), w którym wskazano, że w następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (Dz.U. C 292 z 2.9.2017, s. 6.) środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu [...] pochodzących z C. ("C." lub "państwo, którego dotyczy postępowanie") Komisja Europejska ("Komisja") otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe"). Zgodnie z pkt 1 ww. Zawiadomienia - Wniosek o dokonanie przeglądu - Wniosek został złożony w dniu 27 lutego 2018 r. przez dwóch producentów unijnych ("wnioskodawcy") reprezentujących łączną produkcję unijną [...]. A według pkt 2 Zawiadomienia - Produkt objęty przeglądem - Produktem objętym niniejszym przeglądem są [...], w tym [...] służące do wytwarzania [...], o zawartości wagowej [...] co najmniej [...], inne niż otrzymywane przez zwykłe [...], przycięte na długość lub nie, objęte obecnie kodami CN ex 8101 99 10 i ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) ("produkt objęty przeglądem"). A pkt 3 Zawiadomienia - Obowiązujące środki wskazuje, że - Obecnie obowiązującym środkiem jest ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 508/2013 z dnia 29 maja 2013 r. Jednocześnie przywołać należy art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2016.176.21, dalej rozporządzenie nr 2016/1036, rozporządzenie podstawowe), który stanowi że Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego wprowadzeniu lub pięć lat od daty zakończenia ostatniego przeglądu przeprowadzonego po wprowadzeniu środków w odniesieniu do dumpingu i szkody, chyba że podczas przeglądu stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Taki przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów unijnych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia tego przeglądu. Art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego z dniem 8 czerwca 2018 r. zmieniony został przez art. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/825 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2018.143.1), gdzie ust. 2 akapit drugi otrzymał brzmienie: "Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się w przypadku, gdy wniosek o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że wyeliminowanie szkody w części lub całości wynika z zastosowania środków, lub dowodząc, że sytuacja eksporterów lub warunki rynkowe mogą wskazywać na prawdopodobieństwo dalszego występowania szkodliwego dumpingu, lub dowodząc, że wciąż występują zakłócenia handlu surowcami."; Rozporządzenie nr 508/2013 weszło w życie 5 czerwca 2013 r. i wygasa z dniem 5 czerwca 2018 r., ale jak wyżej wskazano 31 maja 2018 r. zostało ogłoszone zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu [...] pochodzących z C. (2018/C 186/07) (Dz.U.UE C z dnia 31 maja 2018 r.). A rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2019/1267 z 26 lipca 2019 r. Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz [...] pochodzących z C. w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (Dz.U.UE.L.2019.200.4, dalej: rozporządzenie nr 2019/1267). Tym samym zarzuty skargi dotyczące braku podstaw do zastosowania w sprawie rozporządzenia nr 508/2013 są nieuzasadnione (zgłoszenie celne uzupełniające zostało złożone 27 września 2018 r., po wszczęciu przeglądu wygaśnięcia). Nie ma również racji skarżący, że w sprawie doszło do naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036, tj. że cło antydumpingowe może zostać nałożone na importowane towary wyłącznie pod warunkiem, że przywóz został zarejestrowany. Jak słusznie wskazał DIAS w sprawie podstawą zaksięgowania należności celnych jest rozporządzenie nr 508/2013, a nie rozporządzenie nr 2020/1249. Wyjaśnić należy, że rozporządzeniem wykonawczym 2019/2171 z 17 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036, Komisja z własnej inicjatywy wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C., przez przywóz [...] wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1), oraz poddała ten przywóz wymogowi rejestracji. A rozporządzeniem wykonawczym 2020/1249 z 2 września 2020 r. Komisja Europejska rozszerzyła na przywóz [...] wysyłanych z L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z L. i T(1), ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C. oraz zamknęła dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z I., zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z I. W sprawie zgłoszenie celne uzupełniające zostało złożone 27 września 2018 r., a więc przed wejściem w życie ww. rozporządzeń, które tym samym nie mogły stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Przechodząc do zasadniczej kwestii spornej, tj. zakwestionowania przez organ kraju pochodzenia towaru, to Sąd jako prawidłowe ocenia postepowanie przeprowadzone przez organy i wywiedzione stanowisko o pochodzeniu towaru z C. i w konsekwencji nałożenie cła antydumpingowego. W sprawie jako bezsporne (nie neguje tego również strona), uznać należy, że importowany towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10. Sąd nie kwestionuje ustaleń organu w ww. kwestii. Zgodnie z art. 56 ust. 1 UKC, podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna, natomiast inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Zgodnie z art. 56 ust. 2 lit. h UKC, Wspólna Taryfa Celna obejmuje inne środki taryfowe przewidziane w przepisach unijnych dotyczących rolnictwa, handlu lub innych dziedzin. Do takich środków należy rozporządzenie nr 508/2013, którym Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz [...], w tym [...] z [...] służących do wytwarzania [...], o zawartości wagowej [...] co najmniej [...], innych niż otrzymywane przez zwykłe [...], przyciętych na długość lub nie, objętych obecnie kodami CN ex 8101 99 10 oraz ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzących z C., w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036. Art. 59 UKC w zw. z art. 60 oraz 61 UKC ustanawia się reguły określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów do celów stosowania: a) wspólnej taryfy celnej z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. d) i e); b) środków pozataryfowych ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej; c) innych środków unijnych odnoszących się do pochodzenia towarów. Zgodnie z art. 60 ust. 1 UKC towar całkowicie uzyskany w danym kraju lub na danym terytorium uznawany jest za pochodzący z tego kraju lub terytorium. Stosownie zaś do ust. 2, towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania. A według art. 61 ust. 1 i 2 UKC, jeżeli w zgłoszeniu celnym wskazane zostaje pochodzenie zgodnie z przepisami prawa celnego, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego udowodnienia pochodzenia towarów. Niezależnie od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego lub innym prawodawstwem unijnym regulującym określone dziedziny, w przypadku uzasadnionych wątpliwości organy celne mogą zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że wskazane pochodzenie jest zgodne z regułami określonymi w stosownych przepisach unijnych. Zgodnie z art. 243 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, jeżeli zgłoszone pochodzenie niepreferencyjne okaże się nieprawidłowe, pochodzenie, które należy wziąć pod uwagę dla celów obliczania kwot należności celnych przywozowych jest ustalane na podstawie dowodów przedstawionych przez zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewystarczające lub niezadowalające, na podstawie wszelkich dostępnych informacji. Akta sprawy potwierdzają, że organ przeprowadził właściwe postepowanie odnośnie ustalenia kraju pochodzenia importowanego towaru, z zachowaniem uprawnień wynikających z ww. przepisów i z zachowaniem przepisów postepowania. Organ wezwał stronę do przedstawienia dokumentów i informacji, które potwierdzałyby niepreferencyjne pochodzenie towaru. Wszystkie przedstawione przez stronę dokumenty i wyjaśnienia, na które składały się: pismo z 19 lipca 2021 r., w którym strona podała, że producentem [...] jest S. CO., LTD. z siedzibą w T(1), że kraj pochodzenia ustalono na podstawie świadectwa pochodzenia [...] oraz informacji przekazanych przez producenta, tj. że produkt był produkowany z materiałów pochodzących z T(1), że nie posiada szczegółowych informacji o składzie i sposobie produkcji importowanego towaru, innych niż przekazane przez producenta i dołączonych do pisma, tj. karta charakterystyki produktu i schemat procesu produkcyjnego – organ poddał ocenie i uznał, że nie potwierdzają one, że krajem pochodzenia towaru jest T(1). Sąd powyższe stanowisko organu ocenia jako w pełni uprawnione. Jak słusznie zauważył organ przedłożony do akt schemat produkcji jest odzwierciedleniem schematu produkcji chińskiego producenta - C(1) Corp.) dostępnym na jego stronie internetowej. Z kolei przedłożona jako dowód pochodzenia [...] kopia świadectwa pochodzenia nr [...] wydanego przez Izbę Handlową w S(1) – T(1), zawiera szereg nieścisłości. W polu służącym do potwierdzania dokumentu zawiera wprost zastrzeżenie, że opiera się na informacjach dostarczonych do Izby Handlowej w S(1) przez nadawcę (S. CO., LTD.) i nie należy traktować go jako gwarancji lub oświadczenia faktycznego Izby Handlowej w S(1) lub jej przedstawicieli. Natomiast drugie pole autoryzacyjne zawierające zapis "Niżej podpisany, należycie upoważniony przez przedsiębiorstwo przysięga, że wyżej wymienione towary zostały wyprodukowane lub wytworzone w T(1)" pozostaje niewypełnione. Dalej jak wskazał organ data wystawienia faktury wpisana na świadectwie pochodzenia, tj. 15 sierpnia 2018 r. jest odmienna od daty jaka widnieje na fakturze załączonej do zgłoszenia, tj. 10 sierpnia 2018 r. Ustalił również organ, że z informacji zawartych na stronie internetowej Międzynarodowej Izby Handlowej wynika, że Izba Handlowa w S(1) nie jest instytucją upoważnioną do wystawiania niepreferencyjnych świadectw pochodzenia. Ponadto świadectwo pochodzenia przedłożone przez stronę nie zawiera żadnych informacji o prawidłowości niepreferencyjnego pochodzenia, ponieważ T(1) jako kraj trzeci może stosować inne reguły niepreferencyjne. W ocenie Sądu powyższe ustalenia oraz brak potwierdzenia przez producenta, że importowane [...] wytworzono wyłącznie z materiałów, które były całkowicie uzyskane w kraju produkcji stanowią o zasadności stanowiska organu, że strona nie wykazała, że krajem pochodzenia towaru będącego przedmiotem importu jest T(1), co uzasadniało dalsze prowadzenie postępowania zgodnie z art. 243 ust. 4 UKC. Podziela Sąd stanowisko organów odnośnie słuszności odwołania się do ogólnodostępnych informacji wynikających z rozporządzenia nr 2019/1267 i wyników dochodzenia Komisji Europejskiej prowadzonego w ramach przeglądu wygaśnięcia. Jak już Sąd wskazywał rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2019/1267 z 26 lipca 2019 r. Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz [...] pochodzących z C. w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036. Dochodzenie Komisji Europejskiej prowadzone w ramach przeglądu wygaśnięcia wykazało, że [...] objęte kodem TARIC 8515 90 80 10 produkowane są wyłącznie w C. i w Unii Europejskiej. W związku z tym przywóz z państw trzecich najprawdopodobniej pochodzi z C. (motyw 171 rozporządzenia nr 2019/1267). Z kolei rozporządzeniem wykonawczym nr 2019/2171 z 17 grudnia 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036, Komisja z własnej inicjatywy wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych ww. rozporządzeniem nr 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C., przez przywóz [...] wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1), oraz poddała ten przywóz wymogowi rejestracji. Jak wynika z treści tego rozporządzenia, produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, są [...], w tym [...] służące do wytwarzania [...], o zawartości wagowej [...] co najmniej [...], inne niż otrzymywane przez zwykłe [...], przycięte na długość lub nie, w chwili wejścia w życie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 objęte kodami CN ex 810199 10 i ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzące z C. ("produkt objęty postępowaniem"). Jest to produkt, w odniesieniu do którego środki nałożone rozporządzeniem 2019/1267 miały zastosowanie w momencie wszczęcia dochodzenia. Dochodzeniem objęty był taki sam produkt, ale wysyłany z I., L. i T(1), bez względu na to, czy zgłoszony jako pochodzący z I., L. i T(1), objęty wówczas tymi samymi kodami CN, co produkt objęty postępowaniem. Komisja posiadała wystarczające dowody wskazujące, że obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z C. są obchodzone poprzez przywóz produktu objętego dochodzeniem. Mianowicie po nałożeniu środków na produkt objęty postępowaniem zaszła istotna zmiana w strukturze handlu w zakresie wywozu z C. oraz I., L. i T(1) do Unii. Zmiana ta pojawia się bez wystarczającej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia takiej zmiany innego niż nałożenie cła i wynika najprawdopodobniej z przeładunku produktu objętego postępowaniem pochodzącego z C. przez I., L. i T(1) do Unii. W wyniku dochodzenia Komisja zebrała dowody potwierdzające, że w żadnym z tych krajów nie ma obiektów do produkcji [...]. Dochodzeniu mającemu na celu ustalenie, czy przywóz do Unii [...] [...] objętych m.in. kodem TARIC 8515 90 80 10 wysyłanych z I., L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z I., L. i T(1) stanowi obejście środków wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267, towarzyszyła rejestracja przywozu. Następnie rozporządzeniem wykonawczym 2020/1249 z 2 września 2020 r. Komisja Europejska rozszerzyła na przywóz [...] wysyłanych z L. i T(1), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z L. i T(1), ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 2019/1267 na przywóz [...] pochodzących z C. oraz zamknęła dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z I., zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z I.. Jak wynika z ustaleń Komisji poza C. i Unią Europejską nie istnieją żadne zakłady produkujące [...]. Jak wskazano w rozporządzeniu nr 2020/1249 pkt 2.5.3. motyw (64) Zgodnie z informacjami zebranymi podczas ostatniego przeglądu wygaśnięcia, w szczególności informacjami dostarczonymi przez przemysł unijny i niezakwestionowanymi przez żadną z zainteresowanych stron w ramach tego dochodzenia, poza C. i Unią nie istnieją żadne zakłady produkujące [...]. W odniesieniu do T(1) zostało to potwierdzone w ramach niniejszego dochodzenia. Misja dyplomatyczna T(1) w Brukseli stwierdziła, że jej rząd nie posiada w swoich rejestrach żadnych fabryk [...], jak opisano w motywie 27. A motyw (66) stanowi, że Brak rzeczywistej produkcji w T(1), co potwierdziła misja dyplomatyczna T(1), oraz prawie wyłączne ukierunkowanie wywozu na UE prowadzą do stwierdzenia, że wszystkie ilości wywożone z T(1) do Unii nie stanowią rzeczywistej produkcji, lecz są przeładowywane z C. A motyw (67) stanowi, że W wyniku działań dochodzeniowych przeprowadzonych przez Komisję Europejską w ścisłej współpracy z organami celnymi N., W. i H. w latach 2016-2019 ustalono ponadto, że w tym okresie [...] były przeładowywane w T(1) w drodze do UE. W tym kontekście wszczęto już postępowanie w sprawie odzyskania ceł antydumpingowych. W ocenie Sądu ww. ogólnodostępne informacje do jakich odwołał się organ oraz brak podstaw do stwierdzenia, że towar importowany przez stronę był całkowicie uzyskany lub poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce na terytorium Unii Europejskiej, a jedynie eksportowany z kraju trzeciego do Unii – uzasadniają stanowisko organów, że [...] objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym pochodzą z C. W konsekwencji importowany towar, na podstawie art. 1 rozporządzenia nr 508/2013, winien być objęty ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 63,5%. Nie znajduje również Sąd podstaw do zakwestionowania twierdzeń organu o braku dochowania przez spółkę należytej staranności, co do sprawdzenia kontrahenta. Niewątpliwie nie wykracza poza to, czego można wymagać od podmiotu profesjonalnie zajmującego się przywozem towarów z krajów trzecich, dokonanie przez spółkę sprawdzenia pochodzenia towaru, w sytuacji, kiedy otrzymała świadectwo pochodzenia zawierające omówione wcześniej nieścisłości. W ramach zwykłego sprawdzenia strona, co zauważył organ, miała możliwość skorzystania z ogólnie dostępnych informacji znajdujących się na stronach internetowych kontrahenta i Międzynarodowej Izby Handlowej. Strona w sprawie nie podjęła żadnych czynności względem sprawdzenia pochodzenia towaru, a jak wynika z akt sprawy istniały ku temu uzasadnione podstawy. Jako nieuzasadnione ocenia Sąd również zarzuty skargi dotyczące naruszenia ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 73d ust. 1 i 2 upc naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, a także opłaty paliwowej i opłaty emisyjnej, z tytułu importu towarów, a w wyniku tego postępowania wydawana jest jedna decyzja. NDUCS w sprawie orzekł o zaksięgowaniu należności celnych i w dalszej kolejności określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.