III SA/Wr 936/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na zarządzenie Wójta Gminy W. z dnia 20 lipca 2016 r. nr SOG.Z.24.2016 w sprawie wprowadzenia procedur udzielania zamówień publicznych o wartości nieprzekraczającej wyrażonej w złotych równowartości kwoty, o której mowa w art. 4 pkt 8 ustawy Prawo zamówień publicznych w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 27 października 2021 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na zarządzenie z dnia 20 lipca 2016 r. nr SOG.Z.24.2016 w sprawie wprowadzenia procedur udzielania zamówień publicznych o wartości nieprzekraczającej wyrażonej w złotych równowartości kwoty, o której mowa w art. 4 pkt 8 ustawy Prawo zamówień publicznych, w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia. Zarzuciła organowi naruszenie art. 33 i art. 44 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2021 r., poz. 305 ze zm.), poprzez brak określenia kryteriów wyboru podmiotu, do którego będą skierowane zapytania oraz brak określenia kryteriów wyboru wykonawcy usługi, co powoduje, że wybór ten jest dowolny, niejasny i nieprzejrzysty. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 23 listopada 2021 r.) Wójt Gminy W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej. Skarżącej zarzucił brak legitymacji skargowej. Ponadto poinformował, że zaskarżone zarządzenie zostało uchylone zarządzeniem Wójta Gminy W. z dnia 4 stycznia 2021 r. nr SOG.Z.1.2021. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd ocenia dopuszczalność wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, dalej -p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2022 r., poz. 559, dalej: u.s.g.) – będącej ustawą szczególną w stosunku do p.p.s.a. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dla wykazania istnienia legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżone zarządzenie wpływa na sferę materialnoprawną strony w ten sposób, że pozbawia ją pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwia ich realizację (por.: wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 817/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie interesu prawnego obejmuje uprawnienia i obowiązki prawne. Akt dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obwiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że tylko przepisy prawa materialnego stanowią podstawę interesu prawnego, stwarzając dla konkretnego podmiotu legitymację procesową strony (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04, z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1828/06, z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Interes prawny jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących podstawą zastosowania przepisu prawa materialnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że materialnoprawnych podstaw naruszenia interesu prawnego strony uprawniających ją do wniesienia skargi należy szukać w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U.2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.). Skarżąca wywodzi swój interes prawny z art. 19 u.p.t.z. podnosząc, że jest przewoźnikiem i cyt. "ma możliwość skorzystania z trybów zawarcia umowy na świadczenie usług w transporcie drogowym określonych w powołanej normie." Z tego wywodzi, że zaskarżone zarządzenie bezpodstawnie pozbawia ją uprawnień wynikających z art. 19 u.p.t.z. – prawa do zawierania umów na świadczenie usług w transporcie drogowym. Sąd nie podziela zdania skarżącej. Powyższy zarzut jest bardzo ogólny, skarżąca nie przedstawiła konkretnych sytuacji, które mogłyby wskazywać, jakiego uprawnienia zaskarżonym zarządzeniem została pozbawiona i czy w ogóle została pozbawiana. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g.