III SA/Wr 80/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki J. sp.k. we W. na Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w Warszawie w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty za brak ubezpieczenia samochodu postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

Pismem z 5 grudnia 2025 r. spółka J. sp.k. we W. (dalej: spółka, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na informację Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty za brak ubezpieczenia samochodu będącego własnością spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Po wpłynięciu skargi, sąd bada swoją właściwość miejscową ustalając, czy jest właściwy do jej rozpoznania. Właściwość miejscową i rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) –dalej: p.p.s.a., który stanowi, że wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie zaś z art. 59 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na odmowę Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie umorzenia opłaty za brak spełnienia obowiązku ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zasady zawierania i wykonywania umów obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, sposób kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń oraz konsekwencje niespełnienia tego obowiązku a także zadania i zasady działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Fundusz Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025 r. poz. 367 ze zm.) – dalej: ustawa UFG. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy UFG, posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu. Spełnienie powyższego obowiązku podlega kontroli wykonywanej m.in. przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (art. 84 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy UFG). Osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana wnieść opłatę (art. 88 ust. 1 ustawy UFG). W uzasadnionych przypadkach Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może umorzyć opłatę w całości lub w części albo udzielić ulgi w jej spłacie (art. 96 ust. 3 ustawy UFG). Stosownie do art. 96 powołanej ustawy, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest instytucją wykonującą zadania określone w ustawie. Siedzibą Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego jest miasto stołeczne Warszawa (art. 96 ust. 3 ustawy UFG). Zgodnie zaś z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. 2024 r. poz. 785), dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.