III SA/Wr 649/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Stare Miasto we Wrocławiu przy udziale N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2022 r. nr SKO 4101/183/21 w przedmiocie wysokości opłaty rocznej z tytułu zajęcia pasa ruchu drogowego drogi publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z 30 czerwca 2022 r. strona skarżąca Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Stare Miasto we Wrocławiu (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: "Sąd") skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako: organ) z dnia 26 stycznia 2022 r. nr SKO 4101/183/21 w przedmiocie wysokości opłaty rocznej z tytułu zajęcia pasa ruchu drogowego drogi publicznej ustalonej dla Spółki N. S.A. (dalej jako" "Spółka"). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z 19 maja 2022 r. (SKO 4101/73/22) stwierdzono nieważność decyzji Kolegium z 26 stycznia 2022 r. (SKO 4101/183/21), wskazując że z dniem 18 stycznia 2022 r., wszedł w życie art. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, ustawy o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych oraz ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r poz. 32, dalej jako: ustawa nowelizująca), mocą którego, do art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dodano ust. 6d. Mając na uwadze treść powyższych przepisów Kolegium nie miało wątpliwości, że w kontrolowanym postępowaniu, w dacie wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej, mieliśmy już do czynienia ze sprawą wszczętą i niezakończoną (z uwagi na prowadzone postępowanie odwoławcze), zatem w sprawie zgodnie z treścią art. 5 ustawy nowelizującej – konieczne już było zastosowanie do jej rozpatrzenia przepisów art. 40 ust. 6d ustawy w brzmieniu nadanym w art. 3 ustawy nowelizującej. Decyzja Kolegium z 19 maja 2022 r. (SKO 4101/75/22) została skutecznie doręczona Spółce w dniu 27 czerwca 2022 r. Decyzja nie została zaskarżona. Z uwagi na powyższe uznać należy, że postepowanie zainicjowane niniejszą skargą jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja, która jest przedmiotem sporu została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Pismem z 18 listopada 2022 r. strona skarżąca oświadczyła, że - po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na skargę - cofa skargę i wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skoro zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, to dokonane przez skarżącego cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, a tym bardzie nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.