III SA/Wr 604/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska–Hrycyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Protokolant: specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4142/53/21 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi A. A. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4142/53/21 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Strzelińskiego (dalej: Starosta, organ pierwszej instancji) z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr WK.5430.3.75.2021.UŁ o skierowaniu strony na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy administracyjnej wynika, że Prokurator Rejonowy w S. (dalej: Prokurator) w dniu 19 marca 2021 r. złożył do Starosty wniosek o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wraz z wnioskiem Prokurator przedstawił opinie sądowo-psychiatryczne z dnia 3 grudnia 2020 r. oraz uzupełniającą z dnia 15 lutego 2021 r., sporządzoną przez biegłych lekarzy psychiatrów, stwierdzające m.in, że strona cierpi na [...]. Starosta zawiadomił skarżącego (w dniu 29 marca 2021 r.) o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania, który skorzystał z prawa do czynnego udziału i złożył pismo w sprawie kwestionując rzetelność ww. opinii i zasadność działania Prokuratora, a także złożył kopie orzeczenia psychologicznego i zaświadczeń lekarskich. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r. wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm. – dalej: "u.k.p.") skierował stronę na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (dalej też : badania lekarskie) ustalając, że strona posiada uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w ramach wykonywania zadań własnych powziął uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Wyjaśnił, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie w sprawie nie musi być poprzedzona wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie lub odroczenie jej wykonania do czasu podjęcia prawomocnego wyroku przez sąd w toczącym się postępowaniu o sygn. akt [...], w którym pojawił się temat m.in. stanu zdrowia strony. Przedstawił swoje uwagi, argumenty i zastrzeżenia dotyczące stanowiska Prokuratury oraz jej działania. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych przedstawił wykładnię art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. i wskazał okoliczności, które wykluczają uznanie w jego przypadku zagrożenia dla ruchu drogowego. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zmierzające do skierowania strony na badania lekarskie zostało wszczęte przez organ pierwszej instancji na wniosek Prokuratora, a wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego wynikają z ww. opinii sądowo-psychiatrycznych stwierdzających, że strona cierpi na [...]. Wyjaśnił, że uzyskanie takich informacji przez Starostę, które co do zasady mają istotny wpływ na kierowanie pojazdami, dało podstawę uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego i podstawę skierowania na badania w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. Powołując się na treść § 10 ust. 1 pkt 1) Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2019 r, poz. 1659 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców") SKO wyjaśniło, że to uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia kierowcy, kierując się zasadami oceny ustalonymi w załączniku nr 6 tego rozporządzenia. Podkreślił, że sam fakt skierowania strony na badania lekarskie nie powoduje automatycznie negatywnych konsekwencji dla kierowcy, nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują. Co do zarzutów odwołania SKO wskazało, że nie mają one wpływu na wynik sprawy, bo zgromadzone dokumenty uzasadniają zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 7a § 1, art. 9, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W uzasadnieniu skargi skarżący w zakresie naruszenia art. 7 k.p.a. argumentował, że organy, mimo przedstawienia innych dokumentów medycznych zaprzeczających opinii sądowo-psychiatrycznej, te właśnie opinie przyjęli za podstawę skierowania na badania lekarskie. Tymczasem biegli opinie te wydali w postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o sygn. akt [...] i tylko w tej sprawie mają one moc prawną. W postępowaniu sądowym nie zostały one jednak wzięte pod uwagę, a Sąd nie umorzył sprawy ze względu na niepoczytalność skarżącego, lecz wziął pod uwagę inne badania specjalistów psychiatrii uznając opinie biegłych sadowych za niewiarygodne, o czym świadczy dalsze prowadzenie procesu z udziałem strony jako osoby w pełni poczytalnej. Skarżący wskazał m.in., że nigdy nie miał problemów ze zdrowiem psychicznym, jest magistrem ekonomii, wykonywał poważne i odpowiedzialne prace w bankach i instytucjach finansowych. Realizuje plany życiowe, kupił i wyremontował dom oraz wykonuje prace zarobkowe tak długo, jak to jest możliwe. Wskazał, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił wniosku o ponowne powołanie innych biegłych. W zakresie naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. skarżący argumentował, że przedstawił dwa badania lekarskie od dwóch niezależnych specjalistów w dziedzinie psychiatrii, którzy zgodnie stwierdzili, że skarżący jest zdrowy. Ponadto był badany psychologicznie 1,5 roku wcześniej i uzyskał pozytywne zaświadczenie w celu uzyskania pozwolenia na prowadzenie [...]. W W zakresie naruszenia art. 76a k.p.a. skarżący wyjaśnił, że przedstawione badania były wykonywane przez lekarzy osobiście, a nie – tak jak w przypadku biegłych – przez komunikator elektroniczny skype. Zakwestionował też rzetelność badań przeprowadzonych przez biegłych. Wskazał też, że u skarżącego nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających zastrzeżenia dotyczące aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów. W zakresie naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że w marcu 2021 r. Prokurator wystąpił do Sądu Rejonowego w S. z aktem oskarżenia w stosunku do strony, lecz zarzuty mu stawiane są bezpodstawne i nie mają mocy prawnej. Na rozprawie skarżący wniósł o zasądzenie zadośćuczynienia od organu odwoławczego i Starosty po 5 000 zł oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego Oświadczył, że poddał się badaniu lekarskiemu, na które został skierowany decyzją Starosty, i uzyskał opinię pozytywną. Oświadczył też, że biegli nie zmienili wniosków z opinii, którymi dysponowały organy w sprawie. Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi oraz przedłożonej na rozprawie kopii postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2023 r. o sygn. akt IV Kz 175/23 w sprawie skarżącego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzja ta odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezzasadne. W sprawie sporne jest zaistnienie przesłanki skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wedle organu odwoławczego opinie sądowo-psychiatryczne sporządzone przez biegłych, a załączone do wniosku Prokuratora o skierowanie skarżącego na badania, w pełni realizowały przesłankę zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., tj. zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy. Zdaniem skarżącego, opinie biegłych są sprzeczne z pozostałymi dowodami, które przedstawił w sprawie, a ponadto zostały bezprawnie udostępnione organom administracji, wobec czego nie mogły stanowić przesłanki skierowania strony na badania lekarskie. Dodatkowo wnioski z tych opinii nie zostały potwierdzone innymi opiniami o stanie zdrowia skarżącego, jak również wniosków z tych opinii sąd nie uwzględnił w toku postępowania karnego prowadzonego w sprawie strony. Wymogi, jakie powinien spełniać kierujący pojazdami określa u.k.p. W sprawie nie jest sporne, ze skarżący jest kierowcą i posiada uprawnienia do kierowania pojazdami. Podstawą materialnoprawną wydania decyzji w sprawie stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2) lit. b) u.k.p., według którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W art. 3 ust. 1 u.k.p. ustawodawca wskazał, że kierującym pojazdem może być osoba m.in. sprawna pod względem fizycznym i psychicznym. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 2) u.k.p. kierowca podlega nadzorowi w zakresie spełniania wymagań określonych dla uzyskania i posiadania dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem. Nadzór ten sprawuje starosta (art. 96 ust. 2 u.k.p.). Zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b. Z kolei zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5) u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Ze wskazanych przepisów wynika, że zadaniem starosty jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na wiarygodnych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej (wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., I OSK 605/14, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lutego 2022 r., II SA/Go 1021/21; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W każdym zatem przypadku po otrzymaniu zawiadomienia o istniejących zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia kierowcy starosta jest obowiązany ocenić przesłankę z art. 99 ust. 1 pkt 2) lit. b) u.k.p. Ma obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., I OSK 564/13, CBOSA). Przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel u.k.p., czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Psychofizyczna kondycja kierowcy jest ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd też dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy (wyroki NSA o sygn. akt: I OSK 1051/16, I OSK 2741/16, I OSK 1938/17, wszystkie dostępne w CBOSA). Ustawa o kierujących pojazdami nie definiuje ani bliżej nie określa pojęcia "zastrzeżenia co do stanu zdrowia". W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym podziela ocenę prawną, że w tym zakresie należy kierować się słownikowym znaczeniem słowo "zastrzeżenie", które oznacza "krytyczną uwagę, wątpliwość" (por. "Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, str. 1455) z jednoczesnym uwzględnieniem opisanego wyżej celu regulacji (zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdu). Za uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany. Niezbędne jednak jest wysokie prawdopodobieństwo istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym, co musi być potwierdzone przez właściwego starostę w toku przeprowadzonego postępowania (wyroki: NSA z 14 grudnia 2021 r., II GSK 2319/21, z 18 maja 2020 r., I OSK 514/19; z 26 maja 2020 r., I OSK 1739/19; z 5 października 2018 r., I OSK 2741/16; wszystkie dostępne w CBOSA). Dodatkową wskazówką dla organu przy ocenie przesłanki skierowania kierowcy na badania lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.k.p. jest treść art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Przy czym ustawodawca także w tym przypadku nie wskazał precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Ustawodawca opisał je jako: "uzasadnione i poważne". Sąd w składzie orzekającym podziela ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 28 lutego 2019 r. I OSK 1052/17, CBOSA), że "uzasadnione" to takie, które przede wszystkim powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Natomiast "poważne" to takie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, które mogą mieć wpływ na kierowanie pojazdami i w efekcie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Skarżący kwestionuje źródło pozyskania i wykorzystanie informacji o stanie zdrowia strony przez organy obu instancji. W tym zakresie organy wskazały na powzięcie informacji o stanie zdrowia kierowcy w toku wykonywania własnych zadań wskutek zawiadomienia Prokuratora i przedstawionych przez Prokuratora opinii biegłych sądowych stwierdzających skarżącego [...], tj. chorobę psychiczna w sensie [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodny pogląd, że opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca stanu zdrowia udostępniona przez prokuratora stanowi wystarczającą i zarazem wiarygodną podstawę do skierowania kierowcy na badania lekarskie. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że opinia taka została sporządzona na potrzeby innego postępowania, które nie ma związku z funkcjonowaniem skarżącego jako kierowcy w ruchu drogowym. Jeśli bowiem wynikały z niej uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać, że wzięto pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski (np. wyrok NSA z 28 lutego 2019 r. I OSK 1052/17, CBOSA). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie się stykał na drodze. Bez znaczenia natomiast jest to, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym (wyrok NSA z 15 maja 2014 r., I OSK 2704/12, CBOSA). Podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest kategoryczne i ostateczne ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje odpowiednie przewidziane prawem orzeczenie. Przy tym nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19, CBOSA). Wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarczy wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r. , I OSK 2019/14, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2018 r., I OSK 625/18; CBOSA). Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Przedstawione przez skarżącego w toku postępowania zaświadczenia lekarskie – wbrew argumentacji skarżącego - nie są sprzeczne z opiniami biegłych i w tym zakresie ocena SKO jest prawidłowa. W zaświadczeniu lekarskim o stanie zdrowia pacjenta z 9 lutego 2021 r. lekarz psychiatra stwierdził, że w dniu badania brak jest uchwytnych odchyleń w stanie psychicznym oraz że bez obiektywnych danych nie można wykluczyć w pełni zaburzeń z kręgu zaburzeń [...]. W zaświadczeniu lekarskim z dnia 17 marca 2021 r. lekarz psychiatra stwierdził: "[...]". W orzeczeniu psychologicznym nr [...] z dnia 23 sierpnia 2019 r. psycholog stwierdził brak przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku [...]; pracy na wysokości pow. 3 m; [...] – [...],[...];[...];[...]. Konfrontacja opinii sądowo-psychiatrycznych sporządzona przez dwóch biegłych psychiatrów (z dnia 3 grudnia 2020 r. i 15 lutego 2021 r.) oraz opinia sądowo-psychologiczna sporządzona przez biegłego psychologa (z dnia 21 grudnia 2020 r.) z dokumentami przedstawionymi przez stronę doprowadziła organy do słusznego wniosku, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Zaświadczenia lekarskie nie wykluczają wniosków i rozpoznania z opinii biegłych i podkreślają moment badania oraz brak dokumentacji. Z kolei zaświadczenie o braku przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku m.in. [...] jest znacznie wcześniejsza, niż opinie biegłych. Nie ma istotnego znaczenia w sprawie okoliczność, którą skarżący kwestionuje w skardze, że badanie przeprowadzone przez biegłych w dniu 3 grudnia 2020 r. nastąpiło za pośrednictwem komunikacji elektronicznej z przesłaniem dźwięku i obrazu (Skype), zwłaszcza że strona wyraziła na to zgodę. Ocena dowodowa ww. opinii biegłych przez sąd w postępowaniu, dla potrzeb którego zostały sporządzone, nie warunkuje rozstrzygnięcia organów administracji podejmowanych w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. Nie stanowi też przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w tym trybie. Jak już to zostało podkreślone, opinie biegłych są jedynie wiarygodnym źródłem informacji uzasadniającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, nie zastępują badania z art. 75 ust. 1 pkt 5) u.k.p. W rezultacie, podjęte w sprawie decyzje organów są prawidłowe, informacje wynikające z opinii biegłych sądowych stanowiły podstawę do ustalenia, że istnieją w sprawie uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, co obligowało organ do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. Przeprowadzone przez organy postępowanie nie narusza przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, tj. dochowały zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), uwzględniły i oceniły dowody w sprawie w granicach wyznaczonych u.k.p. (art. 75 k.p.a., art. 76a k.p.a.), prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe (art. 77 k.p.a.). Jak Sąd wskazał, okoliczności podane przez stronę nie stanowiły podstawy zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 k.p.a. Sąd na rozprawie uwzględnił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Jednakże dowody z kopii dokumentów załączonych do skargi (opisane wyżej zaświadczenia lekarskie i orzeczenie psychologiczne) oraz kopia postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 3 kwietnia 2023 r. (przedstawiona na rozprawie) nie mają wpływu na wynik kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z postanowienia tego nie wynika, ze opinie biegłych zostały zakwestionowane, lecz że nie ma potrzeby zastosowania wobec strony środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.