III SA/Wr 562/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] października 2018 r. R. P. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach. Ponadto skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazał, że jego jedynym źródłem dochodu jest wynajem jednego lokalu użytkowego o powierzchni 25 m2 oraz trzech lokali mieszkalnych o powierzchni 45 m2, 65 m2 i 65 m2 znajdujących się w budynku mieszkalno-usługowym w L. przy ul. [...], będącego jego własnością i oddanego do użytkowania w dniu [...] czerwca 2011 r. Pozostała powierzchnia usługowa zlokalizowana częściowo na parterze oraz pierwszym piętrze i piwnicy nie jest przedmiotem wynajmu ze względu na brak chętnych najemców. Przychód z tytułu najmu w okresie ostatnich 3 miesięcy wynosi brutto 4000 zł miesięcznie. Jest to jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego żony. We wspólnym gospodarstwie pozostaje również [...]-letni, niepracujący syn. Skarżący podniósł, że konsekwencje egzekucji kwoty 60 000 złotych będą trudne do odwrócenia a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. W uwagi na fakt, że egzekucja powyżej kwoty może być niemożliwa z przychodu osiąganego z tytułu najmu, konieczna będzie egzekucja z nieruchomości, której powierzchnie są przedmiotem najmu. Taka sytuacja spowoduje utratę osiąganych dochodów, które w obecnym stanie umożliwiają rodzinie skarżącego egzystencjalne utrzymanie. Wskazał, że egzekucja z nieruchomości, z której obecnie "żyje" jego trzyosobowa rodzina spowoduje trwałą utratę tej nieruchomości, a tym samym źródło jedynego dochodu. Nawet zwrot kwoty wymierzonej kary nie spowoduje ponownego wejścia w stan posiadania budynku. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby mu na uiszczenie wymierzonej kwoty kary. Nie ma również możliwości uzyskania pożyczki bankowej w tak dużej kwocie, bowiem banki przy ustalaniu zdolności kredytowej na ogół nie akceptują dochodów uzyskiwanych z tytułu najmu lub stawiają obostrzenia co do stabilności uzyskiwanych dochodów w postaci trwania umowy najmu co najmniej od 12 miesięcy oraz wyciągów z konta potwierdzających wpływy z najmu. Takich umów trwających powyżej 12 miesięcy skarżący nie posiada, bowiem najemcy z różnych przyczyn (najczęściej finansowych) przed upływem tego okresu wypowiadają umowy najmu. Nie zawsze też zapłata za czynsz następuje przelewem na rachunek bankowy. Reasumując skarżący wskazał, że te wszystkie powody skłaniają go do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego ostatnio przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca szczegółowo uzasadnił, dlaczego (w jego ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącego argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zapłata kwoty 60.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem i zagrozić bytowi materialnemu skarżącego. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.