III SA/Wr 495/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 października 2025 r., nr BP.501.1730.2025.2367.DL1 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r. (nr BP.501.1730.2025.2367.DL1) Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) – po rozpatrzeniu odwołania K. G. (dalej: skarżący, strona) – od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD, organ pierwszej instancji) z dnia 26 listopada 2019 r. (nr WITD.DI.0152.10039/56/19) w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11.050 zł, uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.950 zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia GITD wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: utd), lp.5.2.1, lp.5.5.2, lp.5.6.1, lp.5.7.1, lp.5.11.1, lp.6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), art. 22, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 13 sierpnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Pojazdem, którym kierował A. K., był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do N. w imieniu skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli o nr [...] z dnia 13 sierpnia 2019 r. Kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli. Decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11.050 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym: 1. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, 2. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, 3. niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 4. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, 5. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 6. podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Po rozpatrzeniu odwołania GITD decyzją z dnia 6 lutego 2020 r. (nr BP.501.2605.2019.0993.DL1.1521) utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku skargi wniesionej przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (WSA) wyrokiem z dnia 19 lutego 2021 r. o sygn. akt III SA/Wr 211/20 uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu wskazał, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji co do tego, iż do stwierdzonych podczas kontroli drogowej w dniu 13 sierpnia 2019 r. wskazanych naruszeń ustawy o transporcie drogowym rzeczywiście doszło. Wynika to jednoznacznie z treści protokołu kontroli i pozostałych dowodów zawartych w aktach sprawy administracyjnej. Przy niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, w ocenie Sądu, organy te należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sformułowane przez skarżącego zarzuty skargi odnoszące się do kwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych okazały się chybione, dlatego wnioski organów skutkujące – co do zasady – nałożeniem na stronę sankcji za stwierdzone naruszenia przepisów utd były prawidłowe. WSA stwierdził, że prawidłowo została wymierzona kara pieniężna w kwocie 10.000 zł za naruszenie polegające na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, które zostało określone w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd. Sąd powołał treść art. 32 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia 165/2014 i wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. dokumentów przewozowych, danych pobranych z tachografu i karty kierowcy, protokołu przesłuchania świadka oraz protokołu kontroli drogowej, zostało udowodnione, że w dniu 13 sierpnia 2019 r. strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy do którego zostało podłączone niedozwolone urządzenie - magnes – w celu zakłócania pracy tachografu. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 13 sierpnia 2019 r. podczas kontroli zespołu pojazdów. W trakcie analizy danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i tachografu kontrolujący stwierdzili, że tachograf nie zarejestrował aktywności kierowcy i przebytej drogi pomimo, że kontrolowany zespół pojazdów został zatrzymany w trakcie wykonywanego przewozu po drogach publicznych. Z pobranych danych cyfrowych wynika, że w dniu 13 sierpnia 2019 r. pojazd się nie poruszał. Opis dokonanych podczas kontroli czynności i ich wyniki zawiera protokół kontroli, podpisany bez zastrzeżeń wraz z załącznikami przez kierowcę ww. pojazdu, który został przesłuchany w charakterze świadka. WSA podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli. Niewątpliwie przewóz odbywał się z podłączonym do tachografu magnesem, który zakłócał jego pracę, co zostało bezpośrednio stwierdzone podczas kontroli. Okoliczność ta zresztą – jak wskazał WSA – nie była kwestionowana przez skarżącego, który jedynie twierdził, że do naruszenia doszło z powodów od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. W kontekście zarzutu naruszenia art. 92c utd, WSA stwierdził, że organy obu instancji słusznie przyjęły, że nie było podstaw do jego zastosowania. Dalej WSA wskazał, że w sprawie doszło do naruszeń związanych z czasem pracy i odpoczynku kierowcy. W szczególności potwierdza to protokół kontroli, a także przeanalizowane przez organy dane z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego. Odnośnie odstępstw od czasu pracy kierowcy przewidzianych w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 WSA wskazał, że przepis ten może znaleźć zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, kierowca jest ponadto obowiązany wskazać powody odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W sprawie kierowca nie okazał dokumentów usprawiedliwiających odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy. Ponadto w sprawie stwierdzono powtarzające się naruszenia norm czasu i to w następujących po sobie dniach, co wskazuje na brak prawidłowej organizacji transportu przez przedsiębiorcę. W zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone (l.p. 5.2 załącznika nr 3 do utd) WSA wyjaśnił, że art. 6 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Podczas kontroli stwierdzono, że w okresie od godziny 3:41 w dniu 1 sierpnia 2019 r. do godz. 19:20 w dniu 1 sierpnia 2019 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 35 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 35 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł. W okresie od godziny 23:03 w dniu 7 sierpnia 2019 r. do godz. 13:56 w dniu 8 sierpnia 2019 r. kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 36 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 36 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł. Zatem, jak wskazał WSA, łączna kara pieniężna za naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd wyniosła 200 zł. Odnośnie naruszenia dotyczącego niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny (lp. 5.6. pkt 1 załącznika Nr 3 do ustawy), WSA wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. Stosownie do powyższego w ocenie WSA organ prawidłowo przyjął, na podstawie przeprowadzonej kontroli, że w dniu 5 sierpnia 2019 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 00:05 w 24-godzinnym okresie w ciągu którego powinien był odebrać odpoczynek dzienny w dwóch częściach - co najmniej 3-godzinnej oraz co najmniej 9-godzinnej. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku natomiast z drugiej części odpoczynku kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 15:18 dnia 5 sierpnia 2019 r. do godziny 00:05 dnia 6 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił drugą część dziennego odpoczynku o 13 minut. WSA wskazał, że zasadnie zatem za ten przypadek stwierdzonego naruszenia, opisanego w lp. 5.6. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy, organy nałożyły karę w wysokości 100 zł. WSA zauważył, że kolejne ujawnione przez organy naruszenie dotyczyło skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - o czas do 1 godziny, opisanego w lp. 5.7. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy. Sąd powołał treść art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 i zauważył, że organ prawidłowo przyjął, na podstawie przeprowadzonej kontroli, że w dniu 1 sierpnia 2019 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 03:41 w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał 8 godzin i 20 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 19:21 dnia 1 sierpnia 2019 r. do godziny 03:41 dnia 2 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 40 minut. Na podstawie tych ustaleń organ prawidłowo uznał, że doszło do naruszenia sankcjonowanego w lp. 5.7. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy i nałożył karę w wysokości 150 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut (lp. 5.11. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy), WSA wyjaśnił, że art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie zaś z art. 4 lit. d rozporządzenia nr 561/2006 "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Z kolei wedle art. 4 lit. j tego rozporządzenia, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: - automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia nr 3821/85; lub - ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85. Podczas kontroli ustalono, że: 1) w dniu 2 sierpnia 2019 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty - tj. od godziny 06:11 dnia 2 sierpnia 2019 r. do godziny 12:57 dnia 2 sierpnia 2019 r., 2) w dniu 7 sierpnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minut - tj. od godziny 04:50 dnia 7 sierpnia 2019 r. do godziny 09:22 dnia 2 sierpnia 2019 r. nie odbierając w tym czasie przerwy w wymiarze 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, 3) w dniu 8 sierpnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty - tj. od godziny 05:56 dnia 7 sierpnia 2019 r. do godziny 10:46 dnia 8 sierpnia 2019 r. nie odbierając w tym czasie przerwy minimum 15 minutowej. W rezultacie powyższych ustaleń - w ocenie WSA - prawidłowo organ nałożył na skarżącego za każdy stwierdzony przypadek karę w wysokości po 100 zł. Łączna kara pieniężna z tytułu naruszenia l.p. 5.11 załącznika nr 3 do utd wyniosła 300 zł. Pomimo prawidłowych ustaleń co do stwierdzonych naruszeń związanych z przestrzeganiem norm czasowych, w ocenie Sądu, organy w sposób nieprawidłowy ustaliły wysokość kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane przez lp. 5.5 załącznika nr 3 do utd. Odnosząc się do tego naruszenia WSA powołał treść art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1 - 4 rozporządzenia nr 561/2006 i wskazał, że kierowca w dniu 9 sierpnia 2019 r. o godzinie 7:45 rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 45 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 17:21 dnia 9 sierpnia 2019 r. do godziny 3:06 dnia 10 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił regularny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 15 minut. Kary za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego wynoszą: 1) o czas do 1 godziny – 100 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut - 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 i 30 minut godzin – 350 zł; lp. 5.5 załącznika nr 3 do utd. Jak podkreślił WSA, systematyka tego przepisu wskazuje na to, że najsurowszej karze podlegają naruszenia o najcięższym charakterze (największej wadze). Skoro zaś ustawodawca ustanowił trzy odrębne grupy czasowe, przypisując do każdego z tych przedziałów czasowych odpowiednie kary (rosnące wraz z wagą naruszenia, czyli zgodnie z uregulowaniami rozporządzenia 2016/403), to tym samym prawidłowo nałożona może obecnie zostać tylko jedna kara, odpowiednia do stwierdzonego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie wysokość kary nie może obejmować sumy kar określonych w pkt 1) i pkt 2) lp. 5.5. załącznika nr 3 do utd, bo przede wszystkim nie wynika to z treści obu tych jednostek redakcyjnych i sposobu redakcji całości tego uregulowania. Naruszenie o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut mieści się w pkt 2) l.p. 5.5 i podlega karze pieniężnej w wysokości 200 zł, a nie jak przyjął organ odwoławczy 300 zł. W konsekwencji w ocenie WSA organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów materialnoprawnych, to jest art. 92a ust. 1 i 7 utd w związku z l.p.5.5, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą następnie cofnął. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 maja 2025 r. (sygn. akt II GSK 2298/21) umorzył postępowanie. Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r., wydaną wskutek wyroku WSA z 19 lutego 2021 r., GITD uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 26 listopada 2019 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11.050 zł i nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.950 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie. Wskazał następnie, że prawidłowo zostały nałożone na skarżącego kary pieniężne: z tytułu naruszenia lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd w łącznej wysokości 200 zł, lp. 5.6.1. załącznika nr 3 do utd w wysokości 100 zł, lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do utd w wysokości 150 zł, lp. 5.11.1 załącznika nr 3 w wysokości 300 zł. Odnosząc się do naruszenia wskazanego w lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych, odczytanych z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe oraz przebieg kontroli utrwalony w protokole wykazały, iż kierowca stosował niedozwolony przedmiot w postaci magnesu. W chwili kontroli kierowcy rejestrowany był odpoczynek, podczas gdy rejestrowana powinna być faktyczna aktywność. W toku czynność kontrolnych kierowca zdjął magnes z impulsatora i przekazał go kontrolującym. W ocenie GITD, kara pieniężna w wysokości 10.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 5.5. załącznika nr 3 do utd, polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut, organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli drogowej wykazała, iż kierowca w dniu 9 sierpnia 2019 r. rozpoczął pracę o godz. 07:45. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 07:45 w dniu 09.08.2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 17:21 w dniu 9 sierpnia 2019 r. do 03:06 w dniu 10 sierpnia 2019 r. Odpoczynek ten trwał 9 godzin i 45 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 15 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Uwzględniając wyrok WSA we Wrocławiu, GITD stwierdził, że błędnie wskazano jakoby kara pieniężna za naruszenie lp.5.5 załącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 300 zł. Konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do utd - na gruncie niniejszej sprawy - lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do utd. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do utd wynosić powinna 200 zł. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przewlekłość postępowania i naruszenie zasad postępowania administracyjnego i terminów określonych w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a.; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 11 pkt 2 i 6 oraz w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji nakładającej kary, podczas gdy od dnia ujawnienia naruszeń upłynął okres 2 lat, co implikowało konieczność umorzenia toczącego się postępowania w sprawie, uniemożliwiając jednocześnie wydanie decyzji o charakterze merytorycznym, 3) art. 156 § 1 w związku 92c ust. 1 pkt 3 utd, poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, na niekorzyść strony, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, jeżeli upłynął okres sześciu lat od ujawnienia naruszenia tj. zawarcia go w protokole kontroli, to postępowanie w sprawie musi zostać umorzone. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie decyzji w całości i o umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zaznaczył, że dwuletni termin przedawnienia zawieszony skargą strony do WSA z dnia 13 marca 2020 r., ponownie rozpoczął bieg w dniu 14 maja 2025 r., kiedy to uprawomocnił się wyrok w sprawie. Z tego względu datą końcową wyznaczającą termin 518 dni będzie 15 października 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2021 r. (sygn. akt III SA/Wr 211/20) uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2020 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada zawarta w art. 153 p.p.s.a. jest obowiązkowa i skutkuje tym, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny, rozpatrując ponownie tę samą sprawę, muszą uwzględnić wcześniej wydaną ocenę prawną, ponieważ jest ona dla nich wiążąca. Wyjątek od tego obowiązku występuje tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana prawa, znacząca zmiana okoliczności faktycznych lub jeśli wyrok zostanie uchylony w odpowiedniej procedurze (por. np. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., I GSK 1013/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot "w sprawie" oznacza tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej (tka np. wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., III OSK 744/24). Podkreślić trzeba, że WSA w wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. wskazał, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji co do tego, iż do stwierdzonych podczas kontroli drogowej w dniu 13 sierpnia 2019 r. wskazanych naruszeń ustawy o transporcie drogowym rzeczywiście doszło. Sąd podkreślił, że wynika to jednoznacznie z treści protokołu kontroli i pozostałych dowodów zawartych w aktach sprawy administracyjnej. WSA zaznaczył, że organy należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W wyroku tym Sąd wskazał, że w sprawie doszło do naruszeń określonych w lp. 5.2.1, lp. 5.6.1., lp. 5.7.1, lp. 5.11.1, lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do utd i z tego tytułu zostały prawidłowo nałożone kary pieniężne. Zdaniem WSA, doszło także do naruszenia lp. 5.5. załącznika nr 3 do utd, ale organy w sposób nieprawidłowy ustaliły wysokość kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane pod tą pozycją. Wobec powyższego obecnie kontroli Sądu podlegało wykonanie przez GITD zaleceń zawartych w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 211/20, a więc jedynie prawidłowość ustalenia wysokości kary z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.5. załącznika nr 3 do utd, ponieważ pozostałe kwestie zostały już przesądzone i Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest tymi ustaleniami związany. Zdaniem Sądu, GITD w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił wysokość kary z tytułu naruszenia określonego w lp.5.5. załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli drogowej wykazała, iż kierowca w dniu 9 sierpnia 2019 r. rozpoczął pracę o godz. 07:45. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 07:45 w dniu 9 sierpnia 2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 17:21 w dniu 9 sierpnia 2019 r. do 03:06 w dniu 10 sierpnia 2019 r. Odpoczynek ten trwał 9 godzin i 45 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 15 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Uwzględniając wyrok WSA we Wrocławiu, organ stwierdził, że w decyzji organu I instancji błędnie wskazano jakoby kara pieniężna za naruszenie lp.5.5 załącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 300 zł. Kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do utd - na gruncie niniejszej sprawy - lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do utd. W konsekwencji organ za to naruszenie prawidłowo nałożył na skarżącego karę 200 zł, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 211/20. W dalszej kolejności, wobec zarzutów skargi, należało odnieść się do zagadnienia wyłączenia możliwości nałożenia kary z przyczyn temporalnych, a więc upływu terminu dwóch lat od daty ujawnienia naruszenia w powyższym zakresie. Jak wskazał organ odwoławczy w ustawie o transporcie drogowym uregulowano wyłącznie długość terminu przedawnienia. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 3 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołany przepis, na mocy art. 92c ust. 1a utd, znajduje odpowiednie zastosowanie także w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 utd. Regulacja zawarta w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, wyłącza zatem możliwość stosowania art. 189g § 1 kpa, w myśl którego administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Dostrzec natomiast należy, że w przepisach ustawy o transporcie drogowym w ogóle nie uregulowano kwestii związanych z biegiem terminu przedawnienia. Wobec powyższego do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 utd zastosowanie znajduje instytucja uregulowana odrębnie w art. 189h kpa, której przedmiotem jest przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a. bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Stosownie do treści art. 189h § 5 pkt 1 k.p.a. termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy. W związku z powyższym zasadnie wskazał GITD, że dwuletni termin przedawnienia określony w art. 92c ust. 1 pkt. 3 utd z dniem wniesienia przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tj. z dniem 13 marca 2020 r. uległ zawieszeniu do dnia 14 maja 2025 r. tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 211/20. Zgodzić więc należy się z organem, że dwuletni termin przedawnienia zawieszony wniesioną przez stronę skargą do sądu administracyjnego ponownie rozpoczął bieg 14 maja 2025 r. Tym samym organ wydał zaskarżoną decyzję przed upływem dwuletniego terminu, a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. i przewlekłości postępowania administracyjnego wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym oceny legalności decyzji, zarzut ten nie może być skutecznie podniesiony. Okoliczność, czy postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły czy też nie, w żadnym zakresie nie wpływa na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem strona skarżąca, po wyczerpaniu stosownych środków prawnych przewidzianych w k.p.a., w tym zakresie miała możliwość złożenia odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.