III SA/Wr 486/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S., B.N., G.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, postanawia: odrzucić skargę B. N. i G. N.

Pismem z 20 sierpnia 2020 r. E.S., B. N. oraz G. N. wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W odpowiedzi na skargę organ zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie dotyczy tylko i wyłącznie E. S. i do niej było adresowane. Wyjaśnił, że G. N. reprezentował E. S. przez organem egzekucyjnym, lecz nie zmienia to faktu, że stroną postępowania jest E. S. (zaskarżona czynność również tylko jej dotyczy). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 września 2020 r. B. N. i G. N. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zaskarżonym postanowieniem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 23 października 2020 r. skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz naruszenie słusznego interesu prawnego pokrzywdzonych. Wskazali, że organ ominął prawo oraz fakty, wykazał się bezczynnością i nierzetelnie zbadał całokształt sprawy. Naruszył także zasadę swobodnej oceny dowodów. W dalszej części pisma skarżący zawarli zarzuty dotyczące naruszenia (braków formalnych) elementów postanowienia (decyzji) administracyjnej i ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę B. N. i G. N. należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i 2 tej regulacji, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną, zaś analiza jego treści nie budzi wątpliwości, że dotyczy ono wyłącznie skarżącej E. S. i do niej było adresowane. W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest również B. N. oraz G. N., którzy pismem 13 października 2020 r. zostali wezwani do określenia naruszenia prawa, bądź interesu prawnego wynikającego z zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący zarzucili rozstrzygnięciu organu naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz naruszenie słusznego interesu prawnego pokrzywdzonych. W dalszej części pisma zawarto zarzuty dotyczące naruszenia (braków formalnych) elementów postanowienia (decyzji) administracyjnej i ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, B. N. oraz G. N. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym i nie doręczano im zaskarżonego postanowienia. G. N. reprezentował E. S. jedynie przez organem egzekucyjnym. W postępowaniu zażaleniowym nie przedłożył stosownego upoważnienia. W tym stanie rzeczy, skoro B. N. oraz G. N. nie byli adresatem zaskarżonego postanowienia ani nie byli stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem to należało uznać, że wskazane osoby są podmiotami nieuprawnionym do wniesienia skargi, a w rezultacie podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jednak nie ulega wątpliwości, że osobą uprawnioną do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie jest adresat zaskarżonego postanowienia – E. S., jej skarga zostanie rozpoznana przez Sąd. Z uwagi na powyższe Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.