III SA/Wr 482/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r. nr SKO 4401.26.2025 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. (nr 4401.26.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: Kolegium, SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 30 maja 2025 r. (nr WZD-ZM.7340.106.2024.ANI) o cofnięciu D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona, skarżąca, strona, spółka) zezwolenia z dnia 12 listopada 2019 r. o numerze [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - w sklepie monopolowym D. zlokalizowanym we W., przy ul. [...], wydanego na okres od dnia 13 listopada 2019 r. do dnia 12 listopada 2029 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium podało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 18 ust. 10 pkt 1, w związku z art. 131 ust. 1, w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r., poz. 2151, ze zm., dalej: "ustawa alkoholowa"). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Prezydent wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia wydanego dla spółki zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jak wyżej. Postępowanie to zostało wszczęte z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku kontroli przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2024 r. przez organ zezwalający. Na podstawie informacji umieszczonych na stronach internetowych lub pozyskanych w toku kontroli regulaminów sprzedaży napojów alkoholowych w sklepach D., stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca narusza warunek sprzedaży alkoholu, o którym mowa w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy alkoholowej, gdyż prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych poza miejscem wskazanym w zezwoleniach, dostarczając produkty alkoholowe klientowi za pośrednictwem upoważnionego kuriera z dostawą i odbiorem pod wskazany w zamówieniu adres, a także z wykorzystaniem platformy P. W wyniku analizy obrazów i treści zamieszczonych na wskazanych stronach internetowych sklepu D. organ stwierdził, że spółka narusza również zasady reklamy i promocji napojów alkoholowych, o których mowa w art. 131 ustawy alkoholowej, gdyż upublicznia na stronie internetowej produkty alkoholowe wraz z ich cenami, w tym napojów alkoholowych mocniejszych niż piwo oraz organizuje premiowaną sprzedaż napojów alkoholowych, zachęcając w ten sposób publicznie do nabywania tych napojów np. w ramach wystawionej na stronie oferty o nazwie [...], [...], czy oferując korzyści przy zakupie gotowych zestawów do sporządzenia różnego rodzaju drinków. Spółka złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli, do których dołączyła raport podsumowujący sprzedaż w 2023 r. i w 2024 r. W toku postępowania przesłuchano świadka K. F., który opisał model prowadzonej sprzedaży napojów alkoholowych z wykorzystaniem stron internetowych. Zeznał on, że spółka współpracowała z firmami P. oraz G., które dowoziły zakupione produkty. Pełnomocnik wyjaśnił, że sprzedaż alkoholu realizowana była za pośrednictwem strony internetowej D., na której klient wybiera konkretną placówką. Zamawia interesujący go produkt lub produktu alkoholowe lub inne i umieszcza w koszyku za które płaci online (ma dowolną możliwość płatności, tj. kartą lub przelewem). Po wyborze sklepu, do sklepu wpływa takie zamówienie i obsługa widzi to zamówienie i przygotowuje produkty. Podał, że sprzedaż napojów alkoholowych była także prowadzona za pośrednictwem aplikacji mobilnej. Decyzją z dnia 30 maja 2025 r. Prezydent cofnął stronie skarżącej przedmiotowe zezwolenie. Wskazał, że strona naruszyła warunek sprzedaży napojów alkoholowych polegający na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu (art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy alkoholowej). Już samo składanie zamówień odbywa się poza miejscem wymienionym w zezwoleniu. Kolejną czynnością, która w przyjętym przez stronę modelu sprzedaży alkoholu, odbywa się poza miejscem wskazanym w zezwoleniu, jest płatność za zamówione napoje alkoholowe (płatność online, odroczenie w czasie płatności co umożliwia [...]). Ponadto Regulamin dopuszcza możliwość udzielenia pełnomocnictwa kurierowi do odbioru zamówienia. Poza tym, jak wskazał Prezydent, strona dopuściła się nieprawidłowej reklamy i promocji napojów alkoholowych, zarówno poprzez działania w przestrzeni internetu, jak też poprzez działania w sklepie, czym naruszyła art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy alkoholowej oraz art. 131 ust. 9 ustawy alkoholowej. Po rozpatrzeniu odwołania strony, zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść preambuły do ustawy alkoholowej oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy alkoholowej, wskazując na wynikające stąd obowiązki organów administracji publicznej, w szczególności dotyczące przeciwdziałania alkoholizmowi przez ograniczanie dostępności alkoholu. Podkreślił także, że zmniejszanie dostępności fizycznej i ekonomicznej alkoholu jest jednym z zadań ujętych w Narodowym Programie Zdrowia na lata 2021 – 2025, którego obowiązek realizacji ciąży również na organach gmin. W ocenie organu wskazane cele działania administracji publicznej i jej zadania determinują kierunek wykładni przepisów dotyczących detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych, w tym określających przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W dalszej kolejności SKO zaakcentowało, że ustawodawca, mimo podnoszonych od wielu lat postulatów przedsiębiorców o dopuszczenie możliwości sprzedaży napojów alkoholowych na odległość, nie znowelizował przepisów ustawy w sposób je uwzględniający. W Sejmie RP poprzedniej kadencji procedowany był projekt noweli ustawy (druk nr 486, Sejm RP IX kadencja, https://orka.sejm.gov.pl), który ostatecznie nie przeszedł pozytywnie procesu legislacyjnego. Kolegium powołało się na treść Komunikatu Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2014 r. i podniosło, że ustawa o prawach konsumenta nie wprowadza żadnych zmian w zakresie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a stosowanie art. 38 ust. 1 pkt 7 ustawy o prawach konsumenta może odnosić się jedynie do umów zawartych z zachowaniem ograniczeń wynikających z ustawy alkoholowej. SKO wskazało, że napój alkoholowy jest rzeczą oznaczoną co do gatunku, a zatem po myśli art. 155 § 2 k.c. przeniesienie własności takiej rzeczy, stanowiące skutek rozporządzający umowy sprzedaży, następuje w chwili jej wydania nabywcy. Zatem w razie, gdy do wydania dochodzi poza miejscem wskazanym w zezwoleniu na sprzedaż alkoholu, to następuje niedopuszczalne prawem zrealizowanie skutku rozporządzającego umowy sprzedaży poza punktem sprzedaży. Organ przytoczył następnie – w szerokim zakresie - poglądy judykatury odnoszące się do kwestii sprzedaży alkoholu z wykorzystaniem Internetu, negujące możliwość prowadzenia takiego modelu sprzedaży napojów alkoholowych, w tym również poglądy dotyczące modelu z wykorzystaniem upoważnienia udzielanego przez kupującego na rzecz dostawcy napoju alkoholowego, z którym sprzedawcę łączy umowa handlowa. SKO wskazało, że stosowany przez Stronę model sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych (w odniesieniu do części zbytych napojów alkoholowych) polegający na udzieleniu przez kupującego pełnomocnictwa do odbioru w jego imieniu towaru ze sklepu i zapłacie za ten towar przez kuriera zatrudnionego przez przedsiębiorcę innego niż spółka, który dostarczał napój alkoholowy jego nabywcy, miał na celu nielegalne obejście obowiązujących przepisów prawa i jako taki nie może być zaakceptowany, mając na względzie przedstawione wcześniej uwarunkowania prawne. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku raportu wartości sprzedaży napojów alkoholowych za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. oraz zapisu raportu na płycie CD-R przedłożonej przez stronę wprost wynika, że spółka dokonywała sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem strony internetowej (np. poprzez platformy G., P.), np. whisky, ginu, likieru, piw, wódki itd. Okoliczność takiej sprzedaży napojów alkoholowych potwierdził również pełnomocnik spółki, podczas przesłuchania. SKO podkreśliło, że okoliczności sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem Internetu nie kwestionuje sama spółka. Istotne – zdaniem Kolegium jest natomiast to, że sprzedaż choćby jednego napoju alkoholowego z naruszeniem warunków sprzedaży napojów alkoholowych uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z zebranych dowodów i treści odwołania wprost wynika, że przedsiębiorca nie wywiązuje się obowiązków wynikających z art. 15 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 2 ustawy alkoholowej w momencie sprzedaży napoju alkoholowego. Kolegium podkreśliło, że w odwołaniu strona przywołała zapisy regulaminu sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu platformy G., wskazując, że "Klient odbiera Towary osobiście w D., który został wskazany przy składaniu Zamówienia. Klient przy składaniu Zamówienia może upoważnić do odbioru Zamówienia w jego imieniu G. poprzez udzielenie G. pełnomocnictwa do odbioru Towarów oraz ich dostawy do Klienta na poniższych zasadach: "Informacja o gotowości Towaru do odbioru, zostanie przekazana G., a działający w imieniu Klienta przedstawiciel G. obowiązany jest podać imię Klienta oraz numer Zamówienia. Warunkiem dokonania odbioru jest pisemne potwierdzenie odbioru Towaru". Przedsiębiorca nie ocenia zatem, czy osoba, której jest dostarczany napój alkoholowy przez kuriera, jest nietrzeźwa lub nieletnia. Weryfikacji podlega co najwyżej osoba odbierająca zamówienie, nie natomiast klient. Organ II instancji stwierdził także, że nie podziela stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z dnia 8 września 2022 r. w sprawie II FSK 2034/18, uznając, że stoi ono w sprzeczności z powołanymi przepisami prawa, a także w nieuzasadniony sposób odbiega od wypracowanej dotychczas linii orzeczniczej sądów administracyjnych w sprawach dotyczących sprzedaży napojów alkoholowych na odległość. SKO zacytowało treść art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 131 ust. 1 i ust. 9 ustawy i stwierdziło, że strona prowadziła zakazaną reklamę i promocję napojów alkoholowych, podzielając w tym zakresie ocenę organu I instancji. Stwierdzono przy tym, że nie jest uzasadnione ograniczanie sankcji cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych tylko do zezwolenia z którym wiążą się bezpośrednio okoliczności stanowiące przesłankę cofnięcia, ponieważ w takim przypadku poza zakresem zastosowania tej sankcji pozostawałyby przypadki sprzedaży napojów alkoholowych określonego rodzaju bez odpowiedniego zezwolenia. Ponadto zauważono, że w ramach obowiązującego modelu reglamentacji sprzedaży alkoholu wymagania dotyczące sprzedaży określa ustawa ogólnie w odniesieniu do wszystkich napojów alkoholowych, a w konsekwencji przepisy art. 18 ust. 10 ustawy alkoholowej określają przesłanki cofnięcia zezwolenia w oderwaniu od konkretnego rodzaju alkoholu czy rodzaju zezwolenia. Organ przywołał treść haseł znajdujących się na podanych stronach internetowych spółki: [...], [...], wskazując, że dla konsumenta stanowią one zachętę do nabycia napoju alkoholowego, z uwagi na to, że w ich treści podkreślono możliwość zakupu w obniżonej, atrakcyjnej cenie. Zdaniem organu, strona internetowa sklepu jest publicznym nośnikiem treści. Ze stronami może się zapoznać nieograniczona liczba osób jednoznacznie nieidentyfikowalnych/jest dostępna dla każdej osoby korzystającej z Internetu - jest zatem powszechnie dostępna, a spółka nie kontroluje tego, kto konkretnie może zobaczyć tę stronę. Wskazano również, że brak wyczyszczenia historii przeglądania w przeglądarce internetowej, którą uprzednio wykorzystano do zapoznania się z treściami wskazanej strony, skutkuje tym, że następna osoba korzystająca z przeglądarki (w tym nieletni) na danym urządzeniu, może zapoznać się z tymi treściami już bez udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 22 Konstytucji RP oraz art. 2 i art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy alkoholowej, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ II instancji istnienia zakazu prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przez przedsiębiorcę z określonego w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży punktu sprzedaży przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, pomimo, że zakaz ten nie wynika z przepisów ustawy alkoholowej, co stanowi naruszenie zasady ochrony wolności działalności gospodarczej wynikającej z przepisu art. 22 Konstytucji RP oraz reguły wynikającej z art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którą w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się, że wszystko, co nie jest zakazane, jest dozwolone; b) art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy alkoholowej, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przez organ II instancji wobec skarżącego sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, pomimo, że skarżącej nie można przypisać nieprzestrzegania określonych w tej ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, w szczególności wykonywania działalności gospodarczej w innym miejscu niż wymienione w zezwoleniu; c) art. 18 ust. 10 w zw. z art. 131 ustawy alkoholowej, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przez organ II instancji wobec skarżącej sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, pomimo, że skarżącej nie można przypisać nieprzestrzegania określonych w tej ustawie warunków reklamy i promocji napojów alkoholowych na stronie internetowej skarżącej, w szczególności reklamy i promocji napojów alkoholowych wraz z ich cenami, w tym napojów alkoholowych mocniejszych niż piwo oraz organizacji premiowej sprzedaży napojów alkoholowych z uwagi na fakt, iż oferta ta miała charakter niepubliczny, ponieważ była kierowana do określonego kręgu osób pełnoletnich; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uchybieniu obowiązków rzetelnej i wszechstronnej oceny przez organ II instancji okoliczności na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i niezasadnym przyjęciu, że: a) skarżąca prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych poza miejscem sprzedaży wskazanym w zezwoleniu z uwagi na dostarczanie produktów alkoholowych klientom za pośrednictwem platformy G., P. oraz upoważnionego kuriera; b) skarżąca przy sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem platformy G., P. oraz upoważnionego kuriera nie była w stanie w sposób należyty wypełniać obowiązku związanego z weryfikacją stanu trzeźwości oraz wieku nabywców produktów alkoholowych; c) obrazy i treści zamieszone na stronach internetowych sklepu naruszają zasady dotyczące reklamy i promocji napojów alkoholowych, o których mowa w art. 131 ustawy alkoholowej z uwagi na upublicznienie na stronach internetowych produktów alkoholowych wraz z ich cenami, w tym napojów alkoholowych mocniejszych niż piwo oraz organizację premiowej sprzedaży napojów alkoholowych, mimo, iż wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności Regulaminu sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu platformy G. oraz P. w sklepach D., umowy z partnerem G. i zeznań oraz prezentacji przygotowanej przez K. J.) przez organ I instancji powinna prowadzić do konkluzji, iż: d) skarżąca wykorzystując współpracę z platformą G., P. oraz upoważnionymi kurierami nie prowadzi sprzedaży napojów alkoholowych poza miejscem sprzedaży wskazanym w zezwoleniu, a tym samym nie narusza postanowień, o których mowa w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy alkoholowej; e) skarżąca przy sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem platformy G., P. oraz upoważnionego kuriera była w stanie za każdym razem w sposób należyty wypełniać obowiązki związane z weryfikacją stanu trzeźwości oraz wieku nabywców produktów alkoholowych; f) obrazy i treści zamieszone na wskazanych stronach internetowych sklepu nie naruszają zasad dotyczących reklamy i promocji napojów alkoholowych, o których mowa w art. 131 ustawy alkoholowej z uwagi na fakt, iż przedmiotowe obrazy i treści zamieszczone na stronach internetowych skarżącej, w tym treści dotyczące produktów alkoholowych wraz z ich cenami, włącznie z napojami alkoholowymi mocniejszymi niż piwo, a także organizacja premiowa sprzedaży napojów alkoholowych, miały charakter niepubliczny i były przeznaczone do ściśle określonego kręgu pełnoletnich klientów zainteresowanych ofertą skarżącej; 3) naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ II instancji na korzyść strony ewentualnych wątpliwości przy wydawaniu decyzji co do oceny, kwalifikacji i dopuszczalności na gruncie ustawy alkoholowej sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu środków komunikacji na odległość, pomimo istnienia sporu prawnego w tym zakresie, a dokładniej klarujących się dwóch linii orzeczniczych sądów administracyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną kwestionowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy alkoholowej. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 tejże ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. W świetle ust. 3 powołanego przepisu zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. Zgodnie z ust. 3a art. 18 ustawy alkoholowej, zezwolenia takie organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3. Jak stanowi art. 18 ust. 7 ustawy alkoholowej, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: 1) posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców: a) posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych lub b) o których mowa w art. 91 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 4) w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 5) posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży; 6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu; 7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany; 8) prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3; 9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. Z punktu widzenia rozważań w niniejszej sprawie istotna jest również treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy alkoholowej, w myśl którego zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; 2) osobom do lat 18 (...). Zgodnie z brzmieniem ust. 2 tego artykułu, w przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy alkoholowej, promocja napojów alkoholowych oznacza – w myśl ustawy - publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych, zaś za reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy uważa się publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi. Jak stanowi przepis art. 131 ustawy alkoholowej, określający zasady reklamy i promocji napojów alkoholowych, zabrania się na obszarze kraju reklamy i promocji napojów alkoholowych, z wyjątkiem piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona pod licznymi warunkami tam wskazanymi (ust. 1). Po myśli ust. 9, omawianego artykułu, zakazy określone w ust. 1-8 nie obejmują reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej wewnątrz pomieszczeń hurtowni, wydzielonych stoisk lub punktów prowadzących wyłącznie sprzedaż napojów alkoholowych oraz na terenie punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Z kolei stosownie do treści przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 tej ustawy, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4. W myśl art. 18 ust. 10 pkt 2 omawianej ustawy, podstawą cofnięcia zezwolenia jest również nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W dalszej kolejności zasadnym będzie odwołanie się do preambuły ustawy i przepisów ogólnych (rozdział I ustawy), która brzmi następująco; "Uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu, stanowi, się co następuje (..)". Preambuła ta ma charakter normy (wypowiedzi) celowościowej dla całej poprzedzonej nią treści ustawy alkoholowej (zob. I. Skrzydło-Niżnik i G. Zalas Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, wyd. Zakamycze, 2002). W praktyce oznacza to jej zasadniczy wpływ na interpretacje treści przepisów ustawy alkoholowej. Wskazać również należy na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w którym wprost stwierdzono, że zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności przez ograniczenie dostępności alkoholu. Bezspornym celem tej ustawy jest więc ograniczenie dostępności alkoholu. Z tego powodu każde działanie, które prowadzi do ułatwienia nabycia alkoholu, zdaniem Sądu stoi w sprzeczności z preambułą i celami jakimi kierował się ustawodawca przyjmując przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w sprawach zezwoleń na sprzedaż alkoholu niejednokrotnie – odwołując się właśnie do preambuły ustawy – zwracał uwagę, że jej celem jest ograniczenie dostępności napojów alkoholowych. W szczególności w wyroku z 14 kwietnia 2011 r., oznaczonym sygn. akt 431/10, Naczelny Sąd Administracyjny wprost wywiódł: "Jeżeli ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości sprzedaży alkoholu za pośrednictwem Internetu, to na gruncie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie dozwolił jej, ponieważ - co wynika z celu ustawy - nadrzędnym celem jest wychowanie w trzeźwości łącznie z przeciwdziałaniem alkoholizmowi. Za przeciwdziałanie alkoholizmowi nie może być uznana taka wykładnia art. 18 ww. ustawy, która rozszerzałaby enumeratywnie w nim wymieniony katalog zezwoleń na sprzedaż alkoholu". Wskazać należy na brak w ustawie jednoznacznego przyzwolenia na sprzedaż alkoholu za pomocą Internetu, co niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie. Nie bez znaczenia jest też w tym względzie treść art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy alkoholowej. Realizacja zadań określonych tym przepisem wymaga środków dostępności. Dlatego też, jeżeli celem ustawy jest ograniczenie dostępności alkoholu, to za działanie zmierzające w przeciwnym kierunku niewątpliwie należy uznać przyjęcie rozszerzającej wykładni jej przepisów. Przytoczyć warto w tym miejscu treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2017 r. w sprawie III SA/Kr 1280 (CBOSA), w którym wskazano, że biorąc pod uwagę uregulowania ustawy alkoholowej całkowicie niedozwolone jest wszelkie "łagodzenie" przyjętych w niej ograniczeń dostępności alkoholu i stosowanie jakichkolwiek ułatwień w jego nabyciu, np. poprzez przyjmowanie zamówień na odległość i dowożenie alkoholu do miejsca wyznaczonego przez klienta. Zdaniem tego Sądu, uznanie dopuszczalności takich działań, przy obecnej treści ustawy, całkowicie zaprzecza jej celowi, jak i pozbawia sensu płynące z niej ograniczenia, bowiem daje sposób na proste i pełne ich obejście, gdy tymczasem celem ustawy było utrudnienie dostępności alkoholu, nie zaś uproszczenie jego dostarczenia klientowi. Mając na względzie powyższe aspekty, nie sposób zatem uznać za trafną argumentację strony odnoszącą się do stawianego zarzutu naruszenia przez organy art. 22 Konstytucji RP oraz art. 2 i art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców. Przepisy ustawy alkoholowej nie mogą być interpretowane rozszerzająco z powołaniem się na zasadę wolności gospodarczej, a tym samym prowadzenie działalności gospodarczej musi odbywać się z zachowaniem ograniczeń wynikających z ustawy alkoholowej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dopuszczenie sprzedaży internetowej - w ramach modelu stosowanego przez stronę - prowadziłoby do istotnego rozszerzenia dostępności produktów alkoholowych. Jeśli nawet przyjąć, że sprzedaż alkoholu przez Internet nie jest odrębną formą sprzedaży, lecz jedynie sprzedażą przy zastosowaniu pewnej formy komunikowania się między stronami umowy, co akcentowała w niniejszej sprawie strona skarżąca, to i tak przyjęcie stosowanego przez nią modelu sprzedaży pozostawałoby w sprzeczności z preambułą i celami, jakimi kierował się ustawodawca przyjmując przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co zostanie wyjaśnione poniżej. Wskazać również należy, że zgodnie z postanowieniami art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Natomiast ust. 5 tego przepisu stanowi, że wniosek o wydanie zezwolenia musi zawierać m.in.: oznaczenie rodzaju zezwolenia (pkt 1) oraz adres punktu sprzedaży (pkt 5), a zgodność lokalizacji tego punktu z uchwałami rady gminy, jest przedmiotem opinii wydawanej przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych. Z tego wywieść należy wniosek, że ustawa alkoholowa wskazuje, że sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych prowadzi się w punktach sprzedaży (placówkach handlowych) i tylko tam, tzn. w ściśle określonym miejscu, sprzedawca może prowadzić sprzedaż bezpośrednią napojów alkoholowych. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest aktem administracyjnym adresowanym do indywidualnie oznaczonego przedsiębiorcy, a do jego specyfiki należy to, że udziela ono uprawnienia do prowadzenia działalności w ściśle określonym miejscu. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości sprzedawania alkoholu poza wyznaczonym punktem sprzedaży (dla skarżącej spółki w zezwoleniu określono je przy ul. [...] we W.). Przypomnienia wymaga, że przepisy określające wymogi dla lokalizacji punktów sprzedaży napojów alkoholowych są ustalane na podstawie art. 12 ust. 2 oraz art. 14 ust. 6 ustawy alkoholowej przez rady gmin. Sąd dostrzega, że w orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko zbieżne z argumentacją przedstawioną przez stronę skarżącą. W wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SA/Kr 453/18 (CBOSA), dotyczącej cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że skoro ustawodawca w treści ustawy alkoholowej nie przewidział formy sprzedaży "przez Internet", to nie oznacza to a priori, iż taka forma jest zakazana na gruncie tej ustawy. Sąd ten argumentował, że żadnej formy sprzedaży ustawodawca nie uregulował, a jedynie określił, iż sprzedaż ma się odbywać w stricte wyliczonych punktach sprzedaży. Zdaniem tego Sądu, czym innym jest określenie formy czynności cywilnoprawnej, a czym innym jest, czy czynność ta dochodzi do skutku, a więc jest realizowana, w określonym punkcie sprzedaży detalicznej alkoholu. Dalej WSA w Krakowie uznał, że dopiero w przypadku, gdyby miejsce spełnienia świadczenia nie zostało określone w umowie, można ustalać miejsce świadczenia na podstawie przepisów ogólnych Kodeksu cywilnego, zaś skoro zgodnie z art. 155 § 2 k.c. przy rzeczach oznaczonych co do gatunku, przeniesienie własności rzeczy, które stanowi rozporządzający skutek zobowiązującej umowy sprzedaży, następuje w chwili przeniesienia posiadania rzeczy, czyli jej wydania nabywcy, to wynika z tego, że co do zasady sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku realizuje się z chwilą wydania rzeczy nabywcy w miejscu oznaczonym w umowie. Sąd ten stwierdził również, że z będącego wzorcem umownym Regulaminu przedłożonego w sprawie wynika, że ustala się za miejsce spełnienia świadczenia punkt sprzedaży określony w udzielonym skarżącym zezwoleniu, to sprzedaż alkoholu następuje w tym punkcie, bo co do zasady sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku realizuje się z chwilą wydania rzeczy nabywcy w miejscu oznaczonym w umowie. WSA w Krakowie stwierdził również, że z punktu widzenia prawnego nie powinno mieć znaczenia, czy upoważnioną osobą do wydania towaru jest np. małżonek lub pracownik kupującego, czy też przedstawiciel firmy kurierskiej, skoro z Regulaminu wynika, że osoby te mogą odbierać towar pod pewnymi warunkami i co najważniejsze - w zgodzie z regulacjami ustawy, przy czym chodzi tu o kwestie związane z pełnoletnością i stanem trzeźwości zamawiających, o których mówi art. 15 ustawy. Sąd ten wskazał, że postanowienia przedłożonego w tamtej sprawie Regulaminu, dowodzą, że sprzedający przez Internet mają mechanizmy kontroli w tym zakresie. Wyrok ten stał się prawomocny po oddaleniu skargi kasacyjnej organu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 września 2022 r. w sprawie II GSK 2034/18 (CBOSA). Należy przy tym zauważyć, że, jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku, skoro w skardze kasacyjnej nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku (jedynym zarzutem procesowym postawionym w skardze kasacyjnej był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.), to z tego powodu należało uznać, że w sprawie sprzedaż alkoholu za pośrednictwem Internetu odbywała się w punkcie sprzedaży wskazanym w zezwoleniu. Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika również, że poza zakresem kontroli NSA pozostały także kwestie związane z obowiązującym wzorcem umownym w postaci regulaminu, sposobem zamawiania i dostarczania przesyłek przez kuriera itp. Odnosząc się do argumentacji zawartej w powyższych wyrokach, Sąd pragnie wskazać, że co do zasady można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż żadnej formy sprzedaży ustawodawca nie uregulował, a jedynie określił, iż sprzedaż ma się odbywać w stricte wyliczonych punktach sprzedaży. Sąd zasadniczo zgadza się także z twierdzeniem, że czym innym jest określenie formy czynności cywilnoprawnej, a czym innym jest to, czy czynność ta dochodzi do skutku, a więc jest realizowana, w określonym punkcie sprzedaży detalicznej alkoholu. Jednakże zdaniem Sądu, nawet przy przyjęciu powyższych założeń, należy mimo to uznać model sprzedaży napojów alkoholowych przyjęty przez stronę w niniejszej sprawie za niezgodny z przepisami ustawy alkoholowej, a przez to niedopuszczalny. W sprawie organy stwierdziły, że rozwiązanie, w którym etap wydawania napojów alkoholu jest przeniesiony poza miejsce wymienione w zezwoleniu oznacza, że przyjęty model sprzedaży pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy, w szczególności z jej art. 18 ust. 7 pkt 6. Sąd dostrzega, że Regulamin dokonywania zakupu alkoholu prezentowanego za pośrednictwem platformy G., P. w sklepie D. wyraźnie przewiduje możliwość udzielenia przez klienta pełnomocnictwa dostawcy do odebrania zamówionych napojów alkoholowych. Tego typu model, poprzez przyjmowanie zamówień na odległość i dowożenie alkoholu do miejsca wyznaczonego przez klienta, nawet przez kuriera działającego w charakterze pełnomocnika, który wcześniej w imieniu klienta odebrał alkohol w sklepie stacjonarnym (doprowadzając tym samym do zaistnienia skutku rozporządzającego umowy sprzedaży), stanowi de facto złagodzenie przyjętych w ustawie ograniczeń dostępności alkoholu i zastosowanie uproszczeń w jego nabyciu. Biorąc pod uwagę ten aspekt, należy stwierdzić, że sprzedaż alkoholu za pośrednictwem Internetu istotnie stoi w sprzeczności z celami ustawy alkoholowej, prowadząc do ułatwienia dostępności alkoholu. Ponadto znaczenie w sprawie ma brak wykonywania obowiązków strony skarżącej związanych z realizacją ustawowo wyznaczonych zakazów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, które de facto są równoznaczne z nałożeniem na przedsiębiorcę obowiązku niedopuszczenia do zaistnienia oznaczonych w art. 15 ustawy alkoholowej sytuacji. Związane jest to z tym – na co zwrócił uwagę NSA – że na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad ich sprzedaży określonych w ustawie (wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 195/07). W doktrynie zwrócono uwagę, że "normy zawarte w tym przepisie są adresowane głównie do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży oraz osób zatrudnionych przez tychże przedsiębiorców przy sprzedaży napojów alkoholowych. Nieprzestrzeganie tych norm, podobnie jak w przypadku nieprzestrzegania norm stanowiących zasady obrotu napojami alkoholowymi, będzie skutkować w odniesieniu do przedsiębiorcy realizującego zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofnięciem tegoż zezwolenia, a w odniesieniu do osób zatrudnionych przez przedsiębiorcę, a jednocześnie dopuszczających się naruszenia określonych w komentowanym przepisie zasad, odpowiedzialnością karną wynikającą z rozdziału 3 ustawy." (G. Zalas [w:] I. Skrzydło-Niżnik, G. Zalas, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, Kraków 2002, art. 15). I tak, według art. 15 ust. 1 ustawy alkoholowej zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; 2) osobom do lat 18; 3) na kredyt lub pod zastaw. W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy – stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy - sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. W przepisie tym przyznano sprzedawcy prawo do wylegitymowania nabywcy alkoholu (napoju alkoholowego) i tylko od niego zależy, czy z tego uprawnienia skorzysta. Z uprawnienia tego skorzystać może bez względu na sposób postrzegania wieku osoby kupującej (por. wyrok NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 712/08). Oznacza to, że sprzedający powinien w celu dokonywania sprzedaży napojów alkoholowych, z należytą starannością żądać okazania takiego dokumentu, w każdym przypadku, gdy poweźmie wątpliwości co do wieku nabywcy. Naruszenie powyższego zakazu stanowi, zgodnie z regulacją przepisów karnych ustawy alkoholowej występek zagrożony karą grzywną (wyrok WSA w Łodzi z 19 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 381/09). Jak słusznie podkreśliło Kolegium, z zebranych dowodów wynika, że Spółka nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 2 ustawy w momencie sprzedaży napoju alkoholowego. Za zasadne uznał również Sąd stanowisko organów, dotyczące stosowania przez stronę niedozwolonej reklamy i promocji napojów alkoholowych. Istotnie, dla uznania danego przekazu za reklamę, niezbędne jest, aby miał on charakter publiczny, powszechny, tj. skierowany do nieograniczonego kręgu odbiorców. Sąd całkowicie podziela ocenę organów, że strona internetowa sklepu jest publicznym nośnikiem treści, z którym może się zapoznać nieograniczona ilość osób jednoznacznie nieidentyfikowalnych. Trzeba również zauważyć, że nie zmienia powyższej oceny uzależnianie zapoznania się z poszczególnymi treściami od udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie dotyczące daty urodzenia (pełnoletniości), zwłaszcza, że prawdziwość udzielonej odpowiedzi nie jest w żaden sposób weryfikowana przez spółkę, czego spółka w sprawie nie neguje. Brak weryfikacji prawdziwości potwierdzenia ukończenia 18 lat czyni jednak iluzorycznym podnoszone przez stronę ograniczenie dostępności do tych treści. Kierując się zasadami doświadczenia życiowego, należy zatem stwierdzić, że w takiej sytuacji informacje zawarte na wskazanych stronach internetowych będą dostępne praktycznie dla każdego. Innymi słowy praktycznie każda osoba może być potencjalnie zainteresowana nabyciem tych produktów. Powyższe prowadzi do wniosku, że w tym przypadku mamy do czynienia z publicznym charakterem omawianego przekazu. Sąd w pełni podziela również argumentację organu dotyczącą oceny treści haseł znajdujących się na podanych stronach internetowych spółki [...], jako zachęcających do nabycia napoju alkoholowego, biorąc pod uwagę, że w ich treści podkreślono możliwość zakupu w obniżonej, atrakcyjnej cenie. Niewątpliwie zatem strona podejmowała działania polegające na publicznym zachęcaniu do nabywania napojów alkoholowych, co stanowi promocję napojów alkoholowych po myśli art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy alkoholowej, dokonywała również reklamy napojów alkoholowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy poprzez publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych. Naruszyła tym samym zakaz wynikający z przepisu art. 131 ustawy alkoholowej, zgodnie z którym zabrania się na obszarze kraju reklamy i promocji napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa - pod określonymi warunkami). Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, że prowadzony przez stronę model sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem Internetu prowadzi do naruszenia uregulowań ustawy alkoholowej, jak również dopuściła się ona niedozwolonej prawem reklamy i promocji napojów alkoholowych. Powyższe świadczy o nieprzestrzeganiu przez stronę ustawowych warunków i zasad sprzedaży alkoholu i uzasadnia cofnięcie zezwolenia. Z tych też powodów zarzuty postawione przez stronę skarżącą, a dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie sposób również skutecznie zarzucić organom naruszeń prawa w związku z prowadzeniem postępowania w sprawie, tym bardziej, że strona zarzuty w tej mierze wiąże de facto z podnoszonym naruszeniem prawa materialnego, jako jego konsekwencję. Stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy, na podstawie właściwie przeprowadzonych dowodów, a ocena zgromadzonego materiału jest rzetelna, wyczerpująca, oparta na poprawnych przesłankach i nie nosi znamion dowolnej. Prawidłowo zastosowano obowiązujące w sprawie przepisy prawa, a tok rozumowania został przedstawiony w uzasadnieniu w sposób czytelny i zrozumiały. Uzasadnienie obu decyzji w ocenie Sądu spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., a strona nie podnosiła w tym względzie szczegółowych zarzutów. Sąd nie zgadza się również z postawionym w skardze zarzutem naruszenia art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ II instancji na korzyść strony ewentualnych wątpliwości przy wydawaniu decyzji co do oceny, kwalifikacji i dopuszczalności na gruncie ustawy alkoholowej sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu środków komunikacji na odległość. Zdaniem Sądu, charakter i treść regulacji ustawy alkoholowej (opisany szerzej w uzasadnieniu), a także rodzaj naruszeń tej ustawy, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość przyjęcia takiego rozumowania w niniejszej sprawie. Reasumując, Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają norm prawa materialnego ani procesowego, wynikających z przepisów wskazanych w skardze, jak również innych, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.