III SA/Wr 373/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), , Protokolant specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2025 r., nr 0201-IOA.4246.16.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na osobę pełniącą funkcję prezesa zarządu w podmiocie urządzającym gry hazardowe bez koncesji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 10 lipca 2025 r. (nr 0201-IOA.4246.16.2025), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej o.p.) w związku z art. 89 ust. 3 i ust. 4 pkt 8, art. 90 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r, o grach hazardowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 595 dalej u.g.h.) po rozpatrzeniu odwołania P. K. (dalej strona, skarżący, odwołujący się) od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (organ I instancji, NDUCS, Naczelnik) z 15 kwietnia 2025 r. (nr 458000-CZC- 4.4246.184.2024.19), wymierzającej karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł jako osobie pełniącej funkcję P. w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością M. urządzającej gry hazardowe bez koncesji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy, Dyrektor) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W dniu 9 grudnia 2020 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili czynności kontrolne w lokalu położonym w K. przy "ul. [...]", podczas których stwierdzono, że w lokalu tym urządzane były gry hazardowe bez wymaganej koncesji, na trzech automatach FINDER. Ustalenia funkcjonariuszy w zakresie charakteru gier zainstalowanych w automatach znajdujących się kontrolowanych lokalu oparte na przeprowadzonym eksperymencie, potwierdziła również opinia z 30 marca 2021 r. biegłego sądowego Sądu Okręgowego w Słupsku W. K. Na podstawie materiału dowodowego ustalono również, że podmiotem urządzającym gry na automatach w ww. miejscu i dacie była M. Sp. z o. o. z/s w J. (obecnie z siedzibą w P.) (NIP [...]). Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu decyzją wymierzył tej spółce karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji. Od decyzji M. Sp. z o.o. nie złożyła odwołania, natomiast z materiału zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym wobec M. Sp. z o.o. wynikało, że w okresie od 26 lutego 2018 r. do 21 sierpnia 2023 r. P. ww. podmiotu był P. K. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu, kierując się przepisem art. 89 ust. 3 u.s.g., postanowieniem z 29 listopada 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej jako osobie pełniącej funkcję P. w podmiocie M. Sp. z o.o. urządzającym gry hazardowe bez koncesji. Postanowieniem z 17 stycznia 2025 r. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu włączył do akt postępowania dokumentację zgromadzoną w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w lokalu, w którym urządzano gry hazardowe, a także dokumenty zgromadzone w toku dochodzenia o przestępstwo karne skarbowe RKS-593/2019/458000 oraz kopie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, wydanej dla spółki M. Sp. z o. o. Oceny sytuacji finansowej strony postępowania organ I instancji dokonał na podstawie danych pozyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jeleniej Górze, i nałożył na stronę postępowania decyzją z 15 kwietnia 2025 r. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. Pismem z 10 kwietnia 2025 r. (wpłynęło do NUCS 17 kwietnia 2025 r.) strona wniosła o dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 17 lutego 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 310/22 na okoliczność uniewinnienia P. K. od popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 18 § 3 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w sprawie, której przedmiotem były urządzenia objęte niniejszym postępowaniem. Strona uzasadniając swój wniosek podkreśliła również, że postępowanie rozpoznawanej sprawie prawie w całości organy celno-skarbowe opierały na materiale dowodowym zebranym w fazie postępowania przygotowawczego postępowania karnoskarbowego. Wnosząc odwołanie strona wskazała w szczególności, że przy wydawaniu decyzji oraz w jej uzasadnieniu nie odniesiono się do zgłoszonego przez odwołującego się dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 lutego 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 310/22 na mocy którego skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 18 § 3 kks w zw. z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w sprawie, której przedmiotem były urządzenia (automaty) objęte również przedmiotem niniejszego postępowania. Ustosunkowując się do odwołania strony organ II instancji przywołał treść art. 89 ust. 3 , art. 90 ust. 1a, ust. 1b pkt 1, art. 89 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i wyjaśnił, że nakładając na stronę administracyjną karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 3 ww. ustawy, organ podatkowy nie miał obowiązku ponownego udowadniania okoliczności, że trzy urządzenia ujawnione w lokalu położonym w K. przy "ul. [...]" umożliwiają rozgrywanie gier na automatach, gdyż ta okoliczność została już ostatecznie udowodniona i stwierdzona odrębną decyzją administracyjną. Rozstrzygnięto bowiem w niej, że urządzenia te są niezarejestrowanymi automatami do gier umożliwiającymi rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. i z tego powodu nałożono na Spółkę administracyjną karę pieniężną uznając ją tym samym za urządzającego gry na tych automatach bez koncesji. Organ II instancji podkreślił, że decyzja, w której ustalono wyżej wskazane okoliczności jest ostateczna i podlega wykonaniu. Dyrektor zaznaczył, że przedmiotowe postępowanie obejmuje działalność spółki M. Sp. z o.o. w dniu 9 grudnia 2020 r., natomiast P. K., zgodnie z zapisami w Krajowym Rejestrze Sądowym, pełnił funkcję P. Spółki z o.o. M. od 26 lutego 2018 r. do 21 sierpnia 2023 r. Tak więc, w opinii organu II instancji, wchodził w skład organu zarządzającego podmiotu M. Sp. z o.o. podczas czynności procesowych dokonanych 9 grudnia 2020 r. Dyrektor wskazał, że w spółce nie powołano rady nadzorczej, w konsekwencji, w opinii organu II instancji P. K. odpowiadał w ww. okresie za całokształt działalności prowadzonej przez M. Sp. z o.o. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu dokonał również analizy przepisów dotyczących administracyjnych kar pieniężnych i przywołał treść art. 189f § 1, art. 189 g ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej k.p.a.) i stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowej sprawy nie wystąpiła żadna z ww. przesłanek, które skutkowałyby koniecznością odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przy wydawaniu skarżonej decyzji oraz nie odniesienie się w jej uzasadnieniu do zgłoszonego przez stronę dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 17 lutego 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 310/22, organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowy wyrok został złożony do akt sprawy już po wydaniu skarżonej decyzji. Stąd też, organ I instancji nie miał możliwości odniesienia się do jego treści. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że w myśl art. 11 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne, a pośrednio również organy administracji publicznej, wiążą ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnionego przestępstwa, tj. osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Ponadto Dyrektor wyjaśnił, że przedłożony przez stronę wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 17 lutego 2025 r. nie zawiera uzasadnienia, tym samym nie są znane motywy podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego na skutek ich niewłaściwego zastosowania: 1) oczywisty i elementarny błąd w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, a to poprzez niczym nie uzasadnione, zupełnie chybione przyjęcie, że spółka, w której skarżący był [...], urządzała - w dniu 13 września 2019 r. lub 26 listopada 2020 r. (lub kiedykolwiek indziej) - jakiekolwiek gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych w lokalu przy "ul. [...]" w Ś. - co jest twierdzeniem nieprawdziwym, gdyż owa spółka żadnych takich gier w tym czasie i miejscu nie urządzała; 2) naruszenie art. 89 ust. 3 i ust. 4 punkt 8 u.g.h., poprzez bezzasadne ich zastosowanie, to jest nałożenie kary na byłego [...] spółki, mimo iż nie spełniły się przesłanki ujęte w tym przepisie, gdyż spółka nie urządzała jakichkolwiek gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia; 3) naruszenie art. 89 ust. 3 i ust. 4 pkt 8) u.g.h. także i w ten sposób, iż karę wymierzono osobie, która w dacie orzekania przez organ nie pełniła już żadnych funkcji w spółce, a zatem nie mieściła się w kręgu adresatów wskazanych przepisów; 4) naruszenie art. 90 ust. 1a i ust. 1b pkt 1 u.g.h., a to poprzez ich faktyczne pominięcie przy orzekaniu, a oparcie uzasadnienia dla maksymalnej możliwej wysokości wymierzonej skarżącemu kary o przesłanki pozanormatywne, takie jak szacunki dokonane przez Służbę Celną oraz wywiedzione z nich zupełnie dowolne założenia, nie zakotwiczone w żaden sposób w materiale dowodowym sprawy, a zatem zupełnie nie udowodnione - wobec czego wysokość nałożonej kary jawi się jako zupełnie oderwana od regulacji prawnej obowiązującej w tym zakresie, jest więc w istocie przypadkowa i pozbawiona podstawy normatywnej. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy: 1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz przyjęcie, iż skarżący pełnił funkcję członka zarządu w spółce, która urządzała gry w świetle art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. na podstawie przeprowadzonych dowodów, z których w żaden sposób nie wynika aby skarżący był osobą obsługującą urządzenia do gier, a także nieprzeprowadzenie innych dowodów w sprawie, które w sposób dostateczny wykazałyby, iż skarżący może zostać uznany za podmiot urządzający gry w rozumieniu cytowanego przepisu; 2) art. 180 i art. 181 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 o.p. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz oparcie decyzji w całości na dowodach przeprowadzonych w innych postępowaniach (karnoskarbowych) zamiast bezpośredniego przeprowadzenia dowodów przed organem prowadzącym postępowania, a także ustalenie losowego charakteru urządzeń zatrzymanych w lokalu wynajmowanym przez skarżącego, mimo braku dopuszczenia w prowadzonym postępowaniu dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki w celu ustalenia tej okoliczności; 3) art. 180 i art. 181 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 o.p. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz nie odniesienie się w jej uzasadnieniu do zgłoszonego przez skarżącego dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 lutego 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 310/22 na mocy którego skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 18 § 3 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w sprawie, której przedmiotem były urządzenia (automaty) objęte również przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazując na powyższą podstawę zaskarżenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoją dotychczasową decyzję i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy przyjął, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny legalności jest decyzja Dyrektora z 10 lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję NUCS z 15 kwietnia 2025 r., wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, jako osobie pełniącej funkcję [...] spółki jako podmiotu urządzającego gry hazardowe bez koncesji. Zgodnie z art. 89 ust. 3 u.g.h., niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Podkreślić trzeba, że zastosowanie sankcji przewidzianej art. 89 ust. 3 u.g.h. zależy od zaistnienia dwóch okoliczności: po pierwsze od potwierdzonego faktu pełnienia przez stronę funkcji kierowniczej w składzie organu zarządzającego albo członkostwa w składzie organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, o urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia i po drugie pełnienia ww. funkcji w czasie, gdy zarządzany przez tę osobę podmiot urządzał gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Pojęcie urządzania gier hazardowych zawarte w tym przepisie wykładane jest bardzo szeroko. Osobą urządzającą w rozumieniu tego przepisu jest każda osoba ułatwiająca grającemu przeprowadzenie gry. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz w stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Organ II instancji słusznie w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że powstanie odpowiedzialności administracyjnej związane jest wyłącznie z zaistnieniem zdarzenia, które kwalifikowane jest ustawą jako naruszenie obowiązujących norm prawnych. Przypisanie odpowiedzialności sprowadza się zatem wyłącznie do ustalenia, czy konkretne zdarzenie wyczerpuje znamiona oznaczone w ustawie i pozostaje w związku przyczynowym z zachowaniem konkretnego podmiotu. Biorąc po wyższe twierdzenie pod uwagę podkreślić należy, że z treści wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze Wydziału II Karnego wydanego w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II K 310/22, dołączonego do akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący został uniewinniony od zarzutu, iż będąc P. M. Sp. z o.o. zs. w J. i będąc uprawnionym do zajmowania się sprawami gospodarczymi spółki, ułatwił M. B. popełnienie czynu zabronionego, polegającego na urządzaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. w punkcie gier położonym w K. przy "ul. [...]" wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada o grach hazardowych – bez koncesji na kasyna gry – gier na automatach w ten sposób, że zapewnił podmiotowi urządzającemu nielegalne gry hazardowe tj. Spółce z o.o. S. zs. we W. lokal do prowadzenia gier na automatach, wyposażenie techniczne oraz personel obsługujący ten lokal, tj. czynów z art. 18 § 3 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. W myśl art. 107 § 1 k.k.s., kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. Zgodnie z treścią art. 9 § 3 k.k.s. za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Zaznaczenia wymaga, że okoliczności będące podstawą wydania ww. wyroku, czyli adres lokalu, data zdarzenia, stanowiły również okoliczności stanowiące podstawę faktyczną wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. W konsekwencji, wobec zaistnienia oczywistej sprzeczności w zakresie ustalenia, czy konkretne zdarzenie wyczerpuje znamiona oznaczone w ustawie i pozostaje w związku przyczynowym z zachowaniem konkretnego podmiotu organ II instancji powinien wyjaśnić okoliczności zdarzenia, czyli kto faktycznie (która spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S., czy M.) była urządzającą gry w lokalu w K. przy "ul. [...]", lokalu 9 grudnia 2020 r. Czy skarżący będąc P. spółki M. rzeczywiście był osobą pełniącą funkcje kierownicze lub wchodzącą w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia, w konsekwencji czy dopuścił się działania opisanego w treści art. 89 § 3 u.g.h. Stanowisko organu II instancji kwestionujące moc dowodową ww. orzeczenia Sądu Karnego wobec treści art. 11 p.p.s.a. oraz faktu, że wyrok został dołączony bez uzasadnienia nie może zasługiwać na akceptację Wskazać bowiem należy na treść art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w brzmieniu sprzed 4 listopada 2025 r., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wskazać również należy, że w myśl art. 120 o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast zgodnie z treścią art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Treść art. 180 § 1 o.p. wskazuje, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym określeniu chodzi nie tylko o dokumenty, lecz także o wszystkie pozostałe dowody (materiały), które mogą się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem. Zgodnie z treścią art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 o.p.). W rezultacie Sąd stwierdza, że przeprowadzona przez organ odwoławczy ocena zebranych dowodów nosi cechy dowolności (art. 191 o.p.) Natomiast zgodnie z treścią art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Treść tego przepisu ma między innymi na celu zapobiegać wydawaniu sprzecznych orzeczeń przez różne sądy (karny i administracyjny) w tej samej sprawie i nie odnosi się on do zaistniałej w tej sprawie sytuacji, wręcz przeciwnie podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i z wstępnej oceny treści opisanego wyroku Sądu Karnego wynika, że istnieją orzeczenia dokonujących oceny tego samego zdarzenia pod kątem naruszenia regulacji ustawy o grach hazardowych (brzmienie art. 89 § 3 u.g.h. i treść art. 107 § 1 w zw. z art. 9 § 9 k.k.s.) w zupełnie odmienny sposób. Brak uzasadnienia wyroku Sądu Karnego nie jest też uzasadnieniem do przejścia nad treścią tego rozstrzygnięcia beż żadnych głębszych ustaleń, bowiem to na organie spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W rezultacie Sąd stwierdza, że przeprowadzona przez organ odwoławczy ocena zebranych dowodów w świetle treści wyroku Sądu Rejonowego Wydziały II Karnego w Kamiennej Górze w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II K 310/22, bez zapoznania się z treścią uzasadnienia, bez merytorycznego odniesienia się do pkt XVIII. tego rozstrzygnięcia nosi cechy dowolności (art. 191 o.p.). W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza: art. 120, art. 122, art. 121 § 1 art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 o.p. Działając zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd decyzję organu II instancji uchylił. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.