III SA/Wr 36/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. S. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji postanawia: odrzucić skargę.

Wnioskami z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji we W. zwrócił się do Prezydenta Miasta W. o: sprawdzenie kwalifikacji B. S. (dalej: strona, skarżący) do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień oraz o skierowanie strony na badania psychologiczne, w obu przypadkach z uwagi na wielokrotne przekroczenie przepisów ruchu drogowego, co skutkowało przyznaniem stronie łącznie 26 punktów. Jako podstawę prawną każdego ze wspomnianych wniosków wskazano odpowiednio - art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) i art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.; dalej: ustawa o kierujących pojazdami), a także, art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o kierujących pojazdami. Kwestionując podstawy do wystąpienia z tego rodzaju wnioskami, skarżący, działając m.in na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżył działania Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.jako naruszające: 1. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, pomimo że przepis ten nie obowiązywał już w dacie wystawienia obu wniosków; 2. art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.); 3. art. 6, art. 8 art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096). Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o ich uchylenie, względnie, o stwierdzenie ich bezskuteczności. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W.wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność. Zdaniem Sądu, kwestionowane przez stronę pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nie mieszczą się w ustawowym katalogu prawnych form działania administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a., a jako takie, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Należy wyjaśnić, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej odnosi się tylko tych prawnych form działania (bezczynności) organów administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, kwestionowanych przez stronę wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nie da się przyporządkować do żadnej z wymienionych w tym przepisie form działania. Bezspornie, nie mamy w tym przypadku do czynienia z decyzją lub postanowieniem, ani też z żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Niewątpliwie, w rozpatrywanym przypadku należy w szczególności wykluczyć możliwość zakwalifikowania objętych skargą wniosków jako aktów lub czynności administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej. Co do tej ostatniej uwagi wymaga wyjaśnienia, że przesłanką zakwalifikowania określonych form działania administracji publicznej do grupy aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest wymóg, by tego rodzaju działania odnosiły się do zewnętrznych, imiennie oznaczonych podmiotów oraz by w stosunku do tychże podmiotów organ administracji publicznej podejmował władcze działania, rozumiane jako stwierdzenie, ustalenie, bądź, potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W ocenie Sądu, żadnej z powyższych cech kwestionowanym przez stronę wnioskom przypisać nie można. Wymaga zwrócenia uwagi, że adresatem kwestionowanych wniosków nie jest strona a organ administracji publicznej. Dodatkowo, treść tych wniosków nie pozwala na przyjęcie, że w jakikolwiek sposób wnioski te oddziałują na uprawnienia lub obowiązki strony. W istocie, kwestionowane przez stronę wnioski należy potraktować jako wystąpienia sygnalizacyjne Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., skierowane do Prezydenta Miasta W., celem rozważenia zastosowania procedur jakie przepisy powszechnie obowiązującego prawa łączą z sytuacją wielokrotnego przekroczenia prędkości przez kierującego pojazdami. Legalność skutków tych procedur strona będzie mogła kwestionować przed sądem administracyjnym składając skargę na decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Na obecnym etapie, samo wystąpienie z wnioskami, nie przesądza jeszcze wcale o tym, że tego rodzaju decyzja zostanie wydana wobec strony. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.