III SA/Wr 340/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi A.N. na postanowienie Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2025 r. nr HP.906.4.2025.AK1 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie nakazów postanawia: I. odrzucić skargę. II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji w przedmiocie nakazów. Rozstrzygnięcie to doręczono stronie skarżącej tego samego dnia tj. 24 czerwca 2025 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych). Strona skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję 28 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono stronie skarżącej 24 czerwca 2025 r. (wtorek). W związku z czym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 24 lipca 2025 r. (czwartek) i najpóźniej w tym dniu strona skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 28 lipca 2025 r. tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt II, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.